Ἀδημοσίευτες ἐμπειρίες μέ τόν Ἅγιο Γέροντα Παΐσιο.

    ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Έχοντας γνωρίσει και συναναστραφεί, όσο μου ήταν δυνατό, τον Γέροντα Παΐσιο κατά τα τέσσερα τελευταία  χρόνια της επίγειας ζωής του, το καλοκαίρι εκείνο του 1994, πληροφορήθηκα αρκετές μέρες μετά την 12η Ιουλίου για τον θάνατο του, αφού άλλωστε ο ίδιος είχε αφήσει οδηγίες να μην ανακοινωθεί τίποτα για τουλάχιστον τέσσερις μέρες.
Ήταν γεγονός ότι από το πρώτο λεπτό της αλησμόνητης και πρωτόγνωρης συνάντησης μου μαζί του το 1990, είχα αγκιστρωθεί πνευματικά επάνω του (όπως και αμέτρητοι άλλοι) διότι βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα εναγωνίως, συνειδητά και ασυνείδητα, σύμφωνα με το «έρχου και ίδε» που μου απηύθυνε από την εφηβεία μου, με τον τρόπο του το Περιβόλι της Παναγίας.  Έκτοτε, βίωσα πριν και μετά το θάνατο του Οσίου Αυτού, πολλά αξιοθαύμαστα γεγονότα που με ανάθρεψαν εξ αρχής και έκτοτε με συντηρούν. Continue reading

Μοναστήρι Χόποβο

Ανήμερα των Θεοφανείων, επισκέφτηκε το μοναστήρι -κοντά στην λεωφόρο- ο Επίσκοπος Κύριλλος. Με κάλεσαν να τον συναντήσω. Την ημέρα αυτή χιόνιζε πολύ, και καθώς είχα δύο χιλιόμετρα να περπατήσω, παρουσιάστηκα κυριολεκτικά σκεπασμένη από το χιόνι. Τον ευχαρίστησα για την άδεια της παραμονής μου στο βουνό, και ζήτησα την ευλογία του για την κουρά μου. Εκείνος απορημένος με ρώτησε πώς είναι δυνατόν να μένω σ’ αυτό το μέρος, φοβούμενος μάλιστα μήπως με κατασπαράξουν οι λύκοι. Μου έδωσε, όμως, την ευλογία του να καρώ μοναχή, συμβουλεύοντάς με να πάω σε ένα ρωσικό μοναστήρι της Σερβίας, κοντά στο Βελιγράδι. Εκεί θα μπορούσαν να τελέσουν την κουρά μου, εφ’ όσον στο μέρος πού βρισκόμουν δεν υπήρχε κάποιος πού να μπορεί να το κάνει. Μετά θα μπορούσα να επιστρέφω πίσω στήν σπηλιά μου. Είπε μάλιστα ότι θα έδινε την ευλογία του να με συντηρήσουν για το διάστημα πού θα παρέμενα εκεί.

Ζήτησα ευλογία να απαντήσω την επομένη, και γύρισα πίσω στο βουνό. Continue reading

Ὅταν σκεφτόμαστε τὸν διπλανό μας…

 

  Τρεῖς ἀδελφοὶ συμφώνησαν νὰ θερίσουν ἑξήντα στρέμματα χωράφι. Τὴν πρώτη μέρα ὅμως ποὺ ἐπίασαν δουλειὰ ἔτυχε ν’ ἀρρωστήσει ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς καὶ ἀναγκάστηκε νὰ γυρίσει πίσω στὴ σκήτη.
Οἱ ἄλλοι δύο ποὺ ἔμειναν εἶπαν μεταξύ τους:
-Δὲν κάνουμε μιὰ μικρὴ προσπάθεια νὰ θερίσουμε κι ἐκεῖνο ποῦ ἀναλογεῖ στὸν Ἀδελφό; Μὲ τὴν εὐχή του θὰ τὸ κατορθώσουμε.
 Το εἶπαν καὶ τὸ ἔκαναν. Ὅταν τέλειωσε τὸ θέρισμα, κάλεσαν τὸν Ἀδελφὸ νὰ πάρει τὸ μισθό του. -Ποιὸ μισθό; ἔλεγε ἐκεῖνος. Ἀφοῦ δὲν πρόλαβα νὰ θερίσω.

Continue reading

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἱερεμίας: «Γιὰ τὸν ἁγιασμὸ μας ἀπαραίτητη πρῶτα εἶναι ἡ Πίστη»

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα,  Δημητσάνα – Μεγαλόπολη, Κυριακή 24 Ἰουλίου 2016

  1. Τόν μήνα αὐτόν, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, τόν μήνα Ἰούλιο, ἔχουμε πολλές ἑορτές ἁγίων, πού μᾶς εἶναι ἰδιαίτερα ἀγαπητοί. Ἀλλά καί κάθε μέρα ἔχουμε μνῆμες ἁγίων καί πρέπει νά ἐπικαλούμαστε τούς ἁγίους στήν προσευχή μας τήν ἡμέρα πού ἑορτάζουν. Καί νά τούς παρακαλοῦμε, κατά πρῶτον, νά πρεσβεύουν στόν Κύριο γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας καί νά μᾶς δίνει ὁ Κύριος τήν Χάρη Του γιά νά ἁγιάσουμε καί ἐμεῖς. Γιατί ὁ σκοπός πού ἑορτάζουμε τούς ἁγίους εἶναι νά μνημονεύουμε τήν ζωή τους, τόν βίο τους, καί νά τούς μιμούμαστε. «Ἑορτή ἁγίου, μίμησις ἁγίου», μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἀλλά καί πρίν ἀπό τόν ἱερό Χρυσόστομο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς εἶπε περί τῶν ἁγίων, «ὧν ἀναθεωροῦντες (δηλαδή, νά μελετᾶμε) τήν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς (δηλαδή, τήν μέχρι τέλους ζωή τους) μιμεῖσθε τήν πίστιν» (Ἑβρ. 13,7).
  2. Προσέχετε, χριστιανοί μου, αὐτό τό τελευταῖο πού λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Μιμεῖσθε τήν πίστιν». Νά μιμούμαστε τήν πίστη τους.

Γιά νά ἁγιάσουμε, λοιπόν, πρέπει νά ἔχουμε πίστη, τήν πίστη πού εἶχαν οἱ ἅγιοι… Continue reading

Ἡ συνηθέστερη καί πιό συχνή ἁμαρτία

 

 Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία. «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2). 
 Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού – όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα. Αυτός ήταν ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ο μετα­νοημένος προφήτης Δαβίδ. Ιδιαιτέρως μάλιστα υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλός ενώπιον των εχθρών του: «Αποφάσισα να βάλω φραγμό στο στόμα μου και να μη μιλώ όταν ο αμαρτωλός βρεθεί μπροστά μου» (Ψαλ. 38,1).