«Ὅταν λέμε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται στήν καρδιά μας ἡ εὐχή, ἐνῶ ἐκπέμπονται νοητά φωτιστικές ἀκτίνες πού φωτίζουν τήν ψυχή»

Κάποιου Ανωνύμου και Απελπισμένου Αγιορείτου

Λόγος Πρώτος περί νοεράς και καρδιακής προσευχής και περί του πώς αυτή εξολοθρεύει κατά κράτος τους δαίμονες και τους φλογίζει αμέσως.

Ευλόγησον πάτερ

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός λέγει εις το θείο και ιερό Του Ευαγγέλιον: «ο πιστεύων εις εμέ, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσι ύδατος ζώντος». Όποιος θέλει λοιπόν να αναβρύζει απ΄την καρδιά του σαν από καμιά πηγή τούτο το ζων ύδωρ του Αγίου Πνεύματος ας αγωνιστεί να αποκτήσει στην καρδιά του τη νοερά και καρδιακή ευχή δηλ. το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με» την οποία ευχή να τη λέει σε κάθε αναπνοή μία φορά.

Αλλά εκείνος που θέλει να αποκτήσει αυτή την ευχή παντοτινά στην καρδιά του πρώτα μεν ας ακούσει την ετοιμασία που πρέπει να ετοιμαστεί έπειτα ας ακούσει και τον τρόπο κατά τον οποίο πρέπει να τη λέγει.

Επειδή ο ουράνιος βασιλεύς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ως καθαρός που είναι και πέρα από κάθε καθαρότητα δεν μπαίνει απλά και τυχαία σε ασύνετη και ακάθαρτη και βρωμισμένη καρδιά, διότι λέει «εις ασυνέτου καρδία ο Θεός ουκ εισελεύσεται, ει δε και εισελεύσεται ταχέως εξελεύσεται» δηλ. «σε καρδιά ασύνετου ανθρώπου ο Θεός δεν έρχεται και αν έρθει γρήγορα εξέρχεται». Continue reading

Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ – Ἡ ἄσκηση τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ

Εις το παρόν κεφάλαιον θα αποπειραθώ να εκθέσω κατά το δυνατόν συντομώτερον τας πλέον ουσιώδεις απόψεις περί της προσευχής του Ιησού, της μεγάλης αυτής ασκήσεως της καρδίας, ως και την πλέον υγιαίνουσαν περί της ασκήσεως ταύτης διαδασκαλίαν την οποία συνήντησα εν Αγίω Όρει.

 Επί πολλά έτη οι μοναχοί προφέρουν την προσευχήν αυτήν δια του στόματος, μη αναζητούντες τεχνητούς τρόπους ενώσεως του νου μετά της καρδίας. Η προσοχή αυτών συγκεντρούται εις την συμμόρφωσιν της καθ’ ημέραν ζωής αυτών προς τας εντολάς του Χριστού.
Η αιωνόβιος πείρα της ασκήσεως ταύτης έδειξεν ότι ο νους ενούται ετά της καρδίας δια της ενεργείας του Θεού, όταν ο μοναχός διέλθη την σταθεράν πείραν της υπακοής και της εγκρατείας, όταν ο νους αυτού, η καρδία και αυτό το σώμα του «παλαιού ανθρώπου» ελευθερωθούν επαρκώς εκ της εξουσίας της αμαρτίας. Εν τούτοις και κατά το παρελθόν και κατά τον παρόντα καιρόν οι Πατέρες ενίοτε επιτρέπουν να προσφεύγωμεν εις την τεχνητήν μέθοδον εισαγωγής του νου εις την καρδίαν. Continue reading

Τόν ἄνθρωπο τόν ἐξοπλισμένο μέ τήν ἐσωτερική ἐργασία στήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ τόν ἐνισχύει ὁ Θεός, οἱ ἄγγελοι τοῦ προσφέρουν βοήθεια καί οἱ ἄνθρωποι τόν δοξάζουν.

ΜΥΣΤΙΚΗ   ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

 «Για τη μυστική διδασκαλία ομιλεί ο Αββάς Ησαϊας ο αναχωρητής. «Ὁ φρόνιμος πλούσιος ασφαλίζει τους θησαυρούς αυτού εντός της οικίας του».  Θησαυρός εκτεθειμένος (αφύλαχτος)  κινδυνεύει από την αρπαγή των κλεπτών και των ισχυρών της γης. Έτσι και ο μοναχός, ο ταπεινόφρων και αγαθοεργός κρύβει τις αγαθοεργίες του. Μέμφεται τον εαυτό του κάθε στιγμή και ώρα και ασκείται στη μυστική μελέτη σύμφωνα με τον ψαλμό της Αγίας Γραφής: » Εθερμάνθη η καρδιά μου εντός μου και εν τη μελέτη μου εκκαυθήσεται πυρ». (Θερμάνθηκε η καρδιά μου μέσα μου και κατά τη μελέτη μου ανάβει φωτιά).

Continue reading

Ὅταν θέλεις νά προσευχηθεῖς νοερά ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς σου νά μιμηθεῖς τόν τζίτζικα…

  

Όταν, αγαπητέ, θέλεις να προσευχηθείς νοερά από το βάθος του εαυτού σου, να μιμηθείς σε αυτή σου την καρδιακή ευχή τη φωνή του τζίτζικα.


 Ο τζίτζικας φωνάζει κατά δύο τρόπους. Διότι πρώτα φωνάζει σχεδόν πέντε δέκα φορές με λίγη και κομμένη φωνή και ύστερα στο τέλος τελειώνει τη φωνή του με δυνατότερο τόνο και με φωνή μουσικότερη που την τραβάει κιόλας.
 
Έτσι κι εσύ, αγαπητέ, όταν προσεύχεσαι νοερά μέσα στην καρδιά σου να προσεύχεσαι ως εξής: πρώτα να λες το: «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» καμιά δεκαριά φορές δυνατά από την καρδιά σου και καθαρά με τον νου σου από το βάθος του εαυτού σου. Continue reading

Ὁ ἄνθρωπος ἀγγίζει τόν Θεό μέ τό στόμα καί τά χείλη ἀλλά ἡ καρδιά του βρίσκεται πολύ μακριά…Ρωσικό χειρόγραφο _1853_ΝΟΕΡΑ ΑΘΛΗΣΙΣ

 Ρωσικό Χειρόγραφο του 1853 μεταφρασμένο στα Ελληνικά
 

Ἄν θέλεις νά ριζώσει στήν καρδιά σου ἡ προσευχή, νήστευε, ἄπεχε ἀπό παχιά φαγητά, γίνε νηφάλιος, συχώρα ὅσους σέ πειράζουν καί…..

«Ο προφήτης Δαβίδ γνωρίζοντας από Πνεύμα Άγιο, ότι δηλαδή αν καθαριστεί η καρδιά του ανθρώπου μπορεί να δει νοερά μέσα στην καρδιά του τον ίδιο τον Θεό, όπως λέει και ο Χριστός «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» έλεγε  «καρδιά καθαρή κτίσε μέσα μου Κύριε».

Και πάλι ως προφήτης που ήταν ήξερε πως, αν ερχόταν να κατοικήσει μέσα στην καρδιά του το Πνεύμα το Άγιο, θα αισθανόταν στην καρδιά του μια άρρητη χαρά και θα θερμαινόταν εσωτερικά στο κέντρο του σώματός του, δηλαδή στα έγκατά του, θα αισθανόταν μια ακατανόητη και πνευματική θεία θέρμη, ανάμεικτη με πολλή πνευματική και θεία γλυκύτητα. Γι΄ αυτό και έλεγε «Και Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου”. Continue reading

Ὁ Πνευματικός Πατέρας ὡς ὁδηγός πρός τή νοερά Προσευχή

  Προκειμένου να αποκτήσει κανείς τον φωτισμό του νου και την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, πουείναι επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, είναι απαραίτητη η παρουσία Πνευματικού Πατρός, που γνωρίζει τα θέματα αυτά εμπειρικώς και μπορεί να καθοδηγήσει πνευματικά τον άνθρωπο.

«Εκείνο που χρειάζεται ο άνθρωπος για να αποκτήσει νοερά προσευχή είναι να έχει Πνευματικό Πατέρα που έχει νοερά προσευχή. Αυτό είναι το πιο βασικό. Διότι είναι αδύνατο ή τουλάχιστον σχεδόν αδύνατον να μάθει κανείς την νοερά προσευχή, διαβάζοντας περί νοεράς προσευχής.
Με την ανάγνωση δεν βγαίνει τίποτε. Πρέπει να έχει Πνευματικό Πατέρα. Αυτό είναι σαφές».
 
Ο Πνευματικός Πατέρας λέγεται Κατηχητής, που καθοδηγεί τον άνθρωπο, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, να περάσει από την κάθαρση στον φωτισμό, και ακόμη λέγεται διδάσκαλος. Continue reading

«Ὁ Θεός ἐπιζητεῖ ἀποκλειστικά τήν καρδιά σας, ἀλλά κι ἡ καρδιά χωρίς Θεό πεινᾶ καί διαρκῶς πληγώνεται ἀπό τόν ἐχθρό»

Θυμάμαι που μου γράφατε κάποτε ότι από την πολλή προσοχή (στην προσευχή για τη συγκέντρωση του νου στην καρδιά) είχατε πονοκέφαλο. Ναι, αφού εργάζεσθε μόνο με τον εγκέφαλο θα συμβαίνει αυτό.
Εάν όμως κατεβείτε στην καρδιά σας δεν θα συμβαίνει αυτό εφόσον εργάζεστε εκεί, διότι το κεφάλι απαλλάσσεται από τον κόπο και οι λογισμοί παύουν. Διότι οι λογισμοί μέσα στον εγκέφαλο διαδέχονται επί τροχάδην ο ένας τον άλλον και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τους κατευνάσει κανείς πέρα από αυτόν που αναφέραμε.

Αν όμως ανακαλύψετε την καρδιά σας και κατορθώσετε να εδραιωθείτε μέσα σε αυτήν (σ.σ. με την καθοδήγηση πάντα του πνευματικού σας πατέρα και οδηγού στην προσευχή) τότε μόλις ενοχληθείτε από αυτούς τους λογισμούς αυτοί θα τραπούν αμέσως σε φυγή.Στην καρδιά σας θα βρείτε μία στοργική θέση, ένα ασφαλές καταφύγιο. Μην αμελήσετε να κατέβετε σε αυτή.  Continue reading

Οἱ καρποί τῆς καρδιακῆς προσευχῆς (Γέροντας Κλεόπας Ἡλίε)

 

Κατά τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων και των μεγάλων εργατών της προσευχής, ο πρώτος καρπός αυτής είναι η προσοχή και μετά η σεμνότητα. Αυτοί οι δύο καρποί, αν και φαίνονται πολύ μικροί, όμως εκδηλώνονται πριν από τους άλλους στον αγωνιστή της ιεράς προσευχής. Αποκτούνται με την επίμονη εξάσκηση σε οποιοδήποτε είδος προσευχής, αλλά ιδιαίτερα και εμφανέστερα στην εξάσκηση της νοεράς μνήμης του Ιησού, που είναι έργο ανώτερο από την ανάγνωση των ψαλμών, την ψαλμωδία και τις άλλες προφορικές προσευχές.

Ο τρίτος καρπός αυτής της νοεράς προσευχής που γεννιέται κατά σειρά με τη βοήθεια των άλλων δυο καρπών, είναι η ταπείνωση. Όλοι αυτοί οι καρποί, καθώς και η αληθινή προσευχή, είναι δώρα του Θεού. Ο τέταρτος καρπός είναι η συγκέντρωση των σκέψεών μας.

Continue reading

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

……..

νοῦς, κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι φερέοικος. Μοιάζει σάν τό σαλιγκάρι, πού βγαίνει μέν λίγο ἔξω, ἀλλά ἐπιστρέφει ξανά στόν ἑαυτό του, στό καβούκι του. Ἔτσι λοιπόν θά πρέπει νά γίνεται καί μέ τόν νοῦ. Βγαίνει λίγο ἔξω, ἀλλά τό περισσότερο θά πρέπει νά ζῆ μέσα.

Βέβαια, ὁ Θεός ἔπλασε τόν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου νά κινῆται πάντοτε. Ἀλλά νά κινῆται πρός συνάντησι τοῦ Δημιουργοῦ καί Πλάστου του, ὥστε νά συνομιλῆ μαζί Του καί ν᾿ ἀπολαμβάνη τά ἀγαθά τοῦ Παραδείσου. Μέ τήν πτῶσι ὅμως τῶν πρωτοπλάστων Ἀδάμ καί Εὔας καί τήν ἐκδίωξί τους ἀπό τόν παράδεισο, ὁ νοῦς ἔχασε τόν προσανατολισμό του καί ἀπό τότε, ὅλοι οἱ ἀπόγονοί τους ψάχνουμε νά βροῦμε τόν χαμένο μας παράδεισο, τή χαμένη μας οὐράνια πατρίδα. Γι᾿ αὐτό καί ὁ νοῦς τρέχει πότε ἐδῶ καί πότε ἐκεῖ. Continue reading