Ἡ ἐπιζήμια εὐλάβεια (Ἀρχ. Σεβαστιανός Τοπάλης)

Η επιζήμια προσέλευση

«μηδέ παγίδα και βρόχον ημίν εξαρτυέτω την επιζήμιον ευλάβειαν ο βαθύς εις πανουργίαν διάβολος» (Κύριλλος Αλεξανδρείας)

Ημέρες Μεγάλης Σαρακοστής και μεγάλων εορτών όλοι οι χριστιανοί πλησιάζουν στην Θεία Κοινωνία από μία συνήθεια ιερή και παράδοση αγία. Αυτή η συνήθεια δείχνει τον πόθο της αιωνιότητος και τη χαρά για την γεύση του Θεού. Είναι μία μυστική πηγαία ώθηση και ένας ακατάσχετος πόθος για να πλησιάσουν τον Θεό. Έτσι πλάστηκε και έτσι γεννιέται με τον φυσικό αυτό πόθο ο άνθρωπος. Όμως κάθε άγιο πράγμα και άγιο πόθο ο διάβολος προσπαθεί να το διαστρέψει. Πιο εύκολα πιάνει η μέθοδος της διαστροφής παρά η επιβολή της τέλειας άρνησης. Αφήνει μεν τον πόθο να υπάρχει μέσα στους χριστιανούς, βάζει όμως την επιζήμια ευλάβεια σαν παγίδα και θηλιά στον λαιμό τους, ώστε και να έχουν την ψευδαίσθηση ότι κοινωνούν σαν καλοί χριστιανοί, αλλά και να κολάζονται με την ανάξια συμμετοχή τους στο μυστήριο. Είναι η πονηριά του διαβόλου, ο οποίος με μαεστρία πλανεύει τον άνθρωπο. Συνέχεια

Πῶς πρέπει νά προετοιμαζόμαστε γιά τήν Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων;

 

«Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω ο γάρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου» (Α’ Κορ.11,28-29)

…Θα παρουσιάσουμε τα αναγκαιότερα έργα τα όποια πρέπει να γνωρίζουν, όσοι επιθυμούν να κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων.
Κατ’ αρχήν πρέπει να καταλάβουμε ότι η προ της Θείας Κοινωνίας προετοιμασία είναι διπλή, δηλαδή σωματική και πνευματική. Η σωματική έγκειται στην νηστεία, στην εγκράτεια από τις σωματικές επιθυμίες, στην αγρυπνία, στην κλίση των γονάτων (μετάνοιες) και άλλους κόπους με τους οποίους καθαρίζεται και ελαφρύνεται το σώμα από αυτά που το βαρύνουν, το ενοχλούν και το μολύνουν.
Συνέχεια

Κάποτε ἕνας Θεοσεβής Ἱερέας Λειτουργοῦσε τοῦ Ἁγίου Δημητρίου…

 iera skeuΚάποτε ένας θεοσεβής ιερεύς, λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον ευλαβείτο πολύ, λόγω του ότι ήτο μεσοβδόμαδα, οι χριστιανοί στο ναό ήσαν λίγοι. Η λειτουργία προχώρησε και έφθασε η στιγμή του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων. «Τα σά εκ των Σών», έσκυψε βαθιά βαθιά και διάβασε την ευχή, «έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν». Ανορθώθηκε και είπε «και ποίησον τον μεν άρτον τούτον», «τω δε εν τω ποτηρίω τούτο μεταβαλλών» και τα λοιπά, αμήν, αμήν, αμήν, για να μην λέμε όλες τις λέξεις … Και μια φοβερή άστραπή ήλθε απ’ το πουθενά, απ’ τον ουρανό … δεν ξέρει. Απ’ την κόχη του Αγίου Βήματος … δεν ξέρει. Απ’ τον τρούλο του ναού; .. τον Παντοκράτορα, τον Κύριο.. δεν ξέρει, δεν κατάλαβε. Συνέχεια

Ὁ ἐπίσκοπος ὡς προεστώς τῆς Θείας Εὐχαριστίας

  

του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

   Στο περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου «Διάβαση» και στο 54ο τεύχος του των μηνών Μαρτίου-Απριλίου 2005, δημοσιεύεται άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα, με θέμα «Ο Επίσκοπος ως προεστώς της Ευχαριστίας».                                                                                                
Πρόκειται, στο κείμενο αυτό, για ανάπτυξη σκέψεων του Σεβασμιωτάτου, που αφορούν στο νόημα του επισκοπικού αξιώματος στον χώρο της λειτουργικής και, γενικώτερα, της εκκλησιαστικής μας ζωής. Κατά τον Σεβασμιώτατο κ. Ιωάννη, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «επισκοποκεντρική». Την βασική αυτή θέση του, σχετικώς με το νόημα και τον ρόλο του επισκοπικού αξιώματος, προσπαθεί να στηρίξει με την παράθεση λειτουργικών και εκκλησιολογικών στοιχείων. Συνοπτικώς, και μάλλον επιγραμματικώς, τα στοιχεία αυτά είναι τα εξής:    Συνέχεια

«Τό μεγαλεῖο τῆς θείας εὐχαριστίας»

 

 »Σταχυολόγηση καί διασκευή κειμένων

 ἀπό τά «Πνευματικά Γυμνάσματα»

 τοῦ ὅσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου»

   Συλλογίσου, ὅτι τρία πράγματα πρέπει νά συνδράμουν γιά νά κάνουν τίμιο ἕνα δῶρο: Τό μεγαλεῖο τοῦ δώρου, ἡ ἀγάπη ἐκείνου πού τό χαρίζει καί ἡ ὡφέλεια ἐκείνου πού τό παίρνει. Καί τά τρία τοῦτα συνυπάρχουν θαυμαστά στό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας.

Σκέψου τ ό μ ε γ α λ ε ῖ ο τ ο ῦ δ ώ ρ ο υ .

Μεγάλες δωρεές, ναί, μᾶς ἔχει κάνει ὁ Θεός. Πρῶτα τήν ἴδια τή ζωή, δημιουργώντας μας «ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Του καί ὁμοίωσιν». Ἐπίσης τ᾿ ἀναρίθμητα κτίσματα, τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια, τά ἄυλα ἀλλά καί τά ὑλικά, γιά τή συντήρησή μας. Γιά μᾶς δημιούργησε τόν οὐρανό καί τή γῆ «καί πάντα τά ἐν αὐτοῖς». Μά τό μεγαλύτερο δῶρο Του εἶναι ἡ ἔνσαρκη οἰκονομία Του, τό ὅτι δηλαδή ἑνώθηκε μέ τήν ἀνθρωπότητα ὁ Θεός Λόγος γιά νά κάνει Θεό κατά χάρη τόν ἄνθρωπο.

Κι ὅμως, ἔλειπε ἕνα δῶρο ἀκόμα. Κι αὐτό τό χάρισε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο μέ τή Θεία Εὐχαριστία. Μ᾿ αὐτή τοῦ προσφέρει τό πάναγνο σῶμα Του καί τό τίμιο αἷμα Του, καί τόν θεώνει.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀναφέρει:

«Λέγεται τό μυστήριον τοῦτο Μετάληψις, μέν, ὅτι δι᾿ αὐτῆς μεταλαμβάνομεν τῆς τοῦ Ἰησοῦ θεότητος, Κοινωνία δέ, διά τό κοινωνεῖν ἡμᾶς δι᾿ αὐτῆς τῷ Χριστῷ καί μετέχειν Αὐτοῦ τῆς σαρκός τε καί θεότητος».

Καί γιά νά μιλήσουμε μέ συντομία, τό μυστήριο τοῦτο εἰκονίζει ὅλη τήν ἔνσαρκη οἰκονομία τοῦ Κυρίου: τή γέννηση καί τήν ἀνατροφή Του, τά πάθη καί τό θάνατο, τήν «ἐκ δεξιῶν καθέδραν» καί τή δευτέρα παρουσία Του. Ἐξεικόνιση ὅλων αὐτῶν ἔχουμε στίς θεῖες λειτουργίες τῶν Ἁγίων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἐκεῖ διαγράφεται ἀκόμα ἡ εἰκόνα τῶν μακαρίων ἐκείνων ἀνθρώπων, πού στή γῆ ἑνώνονται μέ τό Χριστό μέσω τῆς θείας εὐχαριστίας, καί στόν οὐρανό θ᾿ ἀπολαύσουν τά αἰώνια ἀγαθά. Τότε, γράφει σχετικά ὁ ἱερός Καβάσιλας, «οἱ μακάριοι ἔχουν νά ᾗναι ἡνωμένοι καί πρός ἀλλήλους καί πρός τόν Χριστόν, ὡς μέλη πρός κεφαλήν, ὥσπερ καί νῦν ἐκ τοῦ ἑνός ἄρτου καί τοῦ ἑνός ποτηρίου μετέχοντες ἡνωμένοι εἰσί καί ἀλλήλοις καί τῷ Χριστῷ κατά τήν τοῦ Κυρίου εὐχήν, ἵνα, φησίν ὦσιν ἕν, καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν». Συνέχεια

Βρισκόσουν στόν ἀέρα γιατί σέ κρατοῦσαν θείοι ἄγγελοι-Λειτουργικά βιώματα

 

«ΒΡΙΣΚΟΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΘΕΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ» – ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ

Ο Ιερομόναχος Ιωακείμ Σπετσιέρης (1858-1943) διηγείται τις ακόλουθες εμπειρίες του από την περίοδο της παραμονής του στη μονή του αγίου Σάββα, στα .Ιεροσόλυμα : Την τέταρτη Κυριακή της μεγάλης σαρακοστής του 1888 λειτουργούσε στο καθολικό ο ιερομόναχος Γερμανός. Ήταν τύπος αληθινού μοναχού, απλός, άκακος, απονήρευτος, μειλίχιος και ταπεινός. Μετά τη μεγάλη είσοδο, όταν βγήκε στην ωραία πύλη για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, μου φάνηκε το πρόσωπό του σαν μια πύρινη Φλόγα.
Τί έπαθε ο παπα-Γερμανός ; ρώτησα τον π. Κύριλλο, νομίζοντας ότι κάτι δυσάρεστο του συνέβη. Συνέχεια

Νέο Βιβλίο: Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία καί πῶς θά τή ζήσουμε (Γ΄ ἔκδοση ἀναθεωρημένη)

Σύν Θεῷ καί δι’ εὐχῶν τοῦ Σεβασμιωτάτου καί Πνευματικοῦ μας Πατρός κ.κ. Ἰωήλ Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας, κυκλοφορεῖ σέ Γ΄ ἔκδοση, πλήρως ἀναθεωρημένη καί συμπληρωμένη, τό βιβλίο Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία καί πῶς θά τή ζήσουμε, τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου.
Δεῖτε τά:ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Συνέχεια

Ἡ τήρηση τοῦ νοῦ καί τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.(Γέροντος Ἰωσήφ Βατοπαιδινοῦ)

 joseph27

 Αδελφοί και πατέρες, οφείλουμε να στρέφουμε το νου μας, με όση δύναμη έχουμε, στο σκοπό του αγώνα μας, γιατί αυτός είναι ο κυβερνήτης και κύριος του εαυτού μας. Κατά το λόγιο «νους ορά και νους ακούει». Ο ελεύθερος νους είναι απαραίτητο μέσο για τη γνώση και τήρηση του θελήματος του Κυρίου, γι αυτό και σε μας τους μοναχούς επιβάλλεται, ως καθήκον, η τήρηση του νου. «Σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ ειμι ο Θεός» (Ψαλμ. με, 10) και πάλι: «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με» (Ιω. ιδ, 21). Ο «έχων» είναι όποιος με προθυμία ερευνά και μαθαίνει την έννοια των νοημάτων του θείου νόμου. Ο νους, λοιπόν, είναι το κύριο μέσο γι αυτήν την επιτυχία. Το δύσκολο δεν είναι η γνώση των εντολών, αλλά η πονηριά και κακότητα του εχθρού μας, που με δόλο νοθεύει με ακατονόμαστες προφάσεις το πνευματικό μας καθήκον. Μόνο η τήρηση και η προσοχή του νου μας απαλλάσσει από τον κίνδύνο της πλάνης και των υπόλοιπων αφορμών, που προξενούν τα ποικίλα αίτια. Συνέχεια

Ἡ σημασία καί ἡ λειτουργική διανομή τοῦ ἀντιδώρου

Το αντίδωρο και η διανομή του αποτελούν το επισφράγισμα της τέλεσης της Θείας Ευχαριστίας. Το αντίδωρο αποτελεί μικρό απότμημα του πρόσφορου, από το οποίο εξήγαγε ο λειτουργός και εναπέθεσε στο δισκάριο τον αμνό και τις λοιπές μερίδες (της Θεοτόκου, των εννέα Αγγελικών Ταγμάτων, των Αγίων, του επιχωρίου αρχιερέα, των ζώντων και κεκοιμημένων μελών της Εκκλησίας) κατά την ακολουθία της προσκομιδής.

Η διανομή του αντιδώρου αφορά όσους πιστούς δεν έλαβαν μέρος στο κοινό ευχαριστιακό ποτήριο. Αυτό διαφαίνεται και από την ετυμολογία του όρου (αντί + δώρο), όπου ως δώρο εννοούνται τα Τίμια Δώρα. Η σημασία του αντιδώρου είναι δευτερεύουσα, σε σύγκριση με την ανεκτίμητη ωφέλεια του πιστού από την μετάληψη των ευχαριστιακών Δώρων. Όμως, η αδυναμία των πιστών να μετέχουν στη Θεία Κοινωνία κάθε φορά που αυτή τελείται, ώθησε την Εκκλησία να διανείμει το αντίδωρο ως στοιχείο παρηγορίας των πιστών που δεν μετέλαβαν. Συνέχεια

Στό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας παρουσιάζεται: α) Τό μεγαλεῖο τοῦ δώρου, β) Ἡ ἀγάπη ἐκείνου πού τό χαρίζει καί γ) Ἡ ὡφέλεια ἐκείνου πού τό δέχεται (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

 

ΜΕΛΕΤΗ ΚΣΤ’

Α’

Σκέψου, ότι τρία πράγματα πρέπει να υπάρχουν για να θεωρηθή ένα δώ­ρο πολύ μεγάλης αξίας: α. το μεγαλείο του δώρου, β. η αγάπη εκείνου που το χαρίζει και γ. η ωφέλεια που δέχεται εκείνος που απολαμβάνει το δώρο. Τώρα και τα τρία αυτά βρίσκονται υπέροχα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Και α’. σκέψου το μεγαλείο του δώρου αυτού· ναι, μεγάλα πράγματα μας χάρισε ο Θεός. Γιατί μας χάρισε τον ίδιο τον εαυτό μας φέρνοντάς μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξι κατ’ εικόνα και ομοίωσί του. Γιατί μας χάρισε αναρίθμητα ουράνια και επίγεια κτίσματα, άϋλα και υλικά για ωφέλεια της γεννήσεως και διαφυλάξεώς μας. Γιατί δημιούργησε για μας τον ουρανό και την γη και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτά. Αλλά όλα αυτά τα χαρίσματα και δώρα, που με άλλον τρόπο μπορεί να ήταν τόσο μεγάλα και τόσης αξίας παρόλα αυτά ήταν πεπερασμένα και περιωρισμένης δυνάμεως. Αλλά στην ένσαρκη οικονομία του ο Θεός χάρισε στους ανθρώπους ένα δώρο και χάρισμα άπειρο· αυτό όμως το χάρισμα δόθηκε πρώτα σε μόνη την ανθρωπότητα του Ιησού Χριστού, με την οποία ενώθηκε κατά την υπόστασι ο Θεός Λόγος και μέσα από αυτήν έγινε έμμεσα και σε μας. Απέμεινε λοιπόν, στον Κύριό μας κάτι ακόμη να χαρίση, αν ήθελε και ο ίδιος να δώση τον εαυτό του μερικώς σε κάθε ένα από τους πιστούς και με τον τρόπο αυτόν να διαδώση περισσότερο την αμέτρητη ευεργεσία της ενανθρωπήσεώς του. Συνέχεια