Ἡ ἐπιζήμια εὐλάβεια (Ἀρχ. Σεβαστιανός Τοπάλης)

Η επιζήμια προσέλευση

«μηδέ παγίδα και βρόχον ημίν εξαρτυέτω την επιζήμιον ευλάβειαν ο βαθύς εις πανουργίαν διάβολος» (Κύριλλος Αλεξανδρείας)

Ημέρες Μεγάλης Σαρακοστής και μεγάλων εορτών όλοι οι χριστιανοί πλησιάζουν στην Θεία Κοινωνία από μία συνήθεια ιερή και παράδοση αγία. Αυτή η συνήθεια δείχνει τον πόθο της αιωνιότητος και τη χαρά για την γεύση του Θεού. Είναι μία μυστική πηγαία ώθηση και ένας ακατάσχετος πόθος για να πλησιάσουν τον Θεό. Έτσι πλάστηκε και έτσι γεννιέται με τον φυσικό αυτό πόθο ο άνθρωπος. Όμως κάθε άγιο πράγμα και άγιο πόθο ο διάβολος προσπαθεί να το διαστρέψει. Πιο εύκολα πιάνει η μέθοδος της διαστροφής παρά η επιβολή της τέλειας άρνησης. Αφήνει μεν τον πόθο να υπάρχει μέσα στους χριστιανούς, βάζει όμως την επιζήμια ευλάβεια σαν παγίδα και θηλιά στον λαιμό τους, ώστε και να έχουν την ψευδαίσθηση ότι κοινωνούν σαν καλοί χριστιανοί, αλλά και να κολάζονται με την ανάξια συμμετοχή τους στο μυστήριο. Είναι η πονηριά του διαβόλου, ο οποίος με μαεστρία πλανεύει τον άνθρωπο. Continue reading

Πῶς πρέπει νά προετοιμαζόμαστε γιά τήν Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων;

 

«Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω ο γάρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου» (Α’ Κορ.11,28-29)

…Θα παρουσιάσουμε τα αναγκαιότερα έργα τα όποια πρέπει να γνωρίζουν, όσοι επιθυμούν να κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων.
Κατ’ αρχήν πρέπει να καταλάβουμε ότι η προ της Θείας Κοινωνίας προετοιμασία είναι διπλή, δηλαδή σωματική και πνευματική. Η σωματική έγκειται στην νηστεία, στην εγκράτεια από τις σωματικές επιθυμίες, στην αγρυπνία, στην κλίση των γονάτων (μετάνοιες) και άλλους κόπους με τους οποίους καθαρίζεται και ελαφρύνεται το σώμα από αυτά που το βαρύνουν, το ενοχλούν και το μολύνουν.
Continue reading

Κάποτε ἕνας Θεοσεβής Ἱερέας Λειτουργοῦσε τοῦ Ἁγίου Δημητρίου…

 iera skeuΚάποτε ένας θεοσεβής ιερεύς, λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον ευλαβείτο πολύ, λόγω του ότι ήτο μεσοβδόμαδα, οι χριστιανοί στο ναό ήσαν λίγοι. Η λειτουργία προχώρησε και έφθασε η στιγμή του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων. «Τα σά εκ των Σών», έσκυψε βαθιά βαθιά και διάβασε την ευχή, «έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν». Ανορθώθηκε και είπε «και ποίησον τον μεν άρτον τούτον», «τω δε εν τω ποτηρίω τούτο μεταβαλλών» και τα λοιπά, αμήν, αμήν, αμήν, για να μην λέμε όλες τις λέξεις … Και μια φοβερή άστραπή ήλθε απ’ το πουθενά, απ’ τον ουρανό … δεν ξέρει. Απ’ την κόχη του Αγίου Βήματος … δεν ξέρει. Απ’ τον τρούλο του ναού; .. τον Παντοκράτορα, τον Κύριο.. δεν ξέρει, δεν κατάλαβε. Continue reading

Ὁ ἐπίσκοπος ὡς προεστώς τῆς Θείας Εὐχαριστίας

  

του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

   Στο περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου «Διάβαση» και στο 54ο τεύχος του των μηνών Μαρτίου-Απριλίου 2005, δημοσιεύεται άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα, με θέμα «Ο Επίσκοπος ως προεστώς της Ευχαριστίας».                                                                                                
Πρόκειται, στο κείμενο αυτό, για ανάπτυξη σκέψεων του Σεβασμιωτάτου, που αφορούν στο νόημα του επισκοπικού αξιώματος στον χώρο της λειτουργικής και, γενικώτερα, της εκκλησιαστικής μας ζωής. Κατά τον Σεβασμιώτατο κ. Ιωάννη, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «επισκοποκεντρική». Την βασική αυτή θέση του, σχετικώς με το νόημα και τον ρόλο του επισκοπικού αξιώματος, προσπαθεί να στηρίξει με την παράθεση λειτουργικών και εκκλησιολογικών στοιχείων. Συνοπτικώς, και μάλλον επιγραμματικώς, τα στοιχεία αυτά είναι τα εξής:    Continue reading

«Τό μεγαλεῖο τῆς θείας εὐχαριστίας»

 

 «Σταχυολόγηση καί διασκευή κειμένων

 ἀπό τά «Πνευματικά Γυμνάσματα»

 τοῦ ὅσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου»

   Συλλογίσου, ὅτι τρία πράγματα πρέπει νά συνδράμουν γιά νά κάνουν τίμιο ἕνα δῶρο: Τό μεγαλεῖο τοῦ δώρου, ἡ ἀγάπη ἐκείνου πού τό χαρίζει καί ἡ ὡφέλεια ἐκείνου πού τό παίρνει. Καί τά τρία τοῦτα συνυπάρχουν θαυμαστά στό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας.

Σκέψου τ ό μ ε γ α λ ε ῖ ο τ ο ῦ δ ώ ρ ο υ .

Μεγάλες δωρεές, ναί, μᾶς ἔχει κάνει ὁ Θεός. Πρῶτα τήν ἴδια τή ζωή, δημιουργώντας μας «ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Του καί ὁμοίωσιν». Ἐπίσης τ᾿ ἀναρίθμητα κτίσματα, τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια, τά ἄυλα ἀλλά καί τά ὑλικά, γιά τή συντήρησή μας. Γιά μᾶς δημιούργησε τόν οὐρανό καί τή γῆ «καί πάντα τά ἐν αὐτοῖς». Μά τό μεγαλύτερο δῶρο Του εἶναι ἡ ἔνσαρκη οἰκονομία Του, τό ὅτι δηλαδή ἑνώθηκε μέ τήν ἀνθρωπότητα ὁ Θεός Λόγος γιά νά κάνει Θεό κατά χάρη τόν ἄνθρωπο.

Κι ὅμως, ἔλειπε ἕνα δῶρο ἀκόμα. Κι αὐτό τό χάρισε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο μέ τή Θεία Εὐχαριστία. Μ᾿ αὐτή τοῦ προσφέρει τό πάναγνο σῶμα Του καί τό τίμιο αἷμα Του, καί τόν θεώνει.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀναφέρει:

«Λέγεται τό μυστήριον τοῦτο Μετάληψις, μέν, ὅτι δι᾿ αὐτῆς μεταλαμβάνομεν τῆς τοῦ Ἰησοῦ θεότητος, Κοινωνία δέ, διά τό κοινωνεῖν ἡμᾶς δι᾿ αὐτῆς τῷ Χριστῷ καί μετέχειν Αὐτοῦ τῆς σαρκός τε καί θεότητος».

Καί γιά νά μιλήσουμε μέ συντομία, τό μυστήριο τοῦτο εἰκονίζει ὅλη τήν ἔνσαρκη οἰκονομία τοῦ Κυρίου: τή γέννηση καί τήν ἀνατροφή Του, τά πάθη καί τό θάνατο, τήν «ἐκ δεξιῶν καθέδραν» καί τή δευτέρα παρουσία Του. Ἐξεικόνιση ὅλων αὐτῶν ἔχουμε στίς θεῖες λειτουργίες τῶν Ἁγίων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἐκεῖ διαγράφεται ἀκόμα ἡ εἰκόνα τῶν μακαρίων ἐκείνων ἀνθρώπων, πού στή γῆ ἑνώνονται μέ τό Χριστό μέσω τῆς θείας εὐχαριστίας, καί στόν οὐρανό θ᾿ ἀπολαύσουν τά αἰώνια ἀγαθά. Τότε, γράφει σχετικά ὁ ἱερός Καβάσιλας, «οἱ μακάριοι ἔχουν νά ᾗναι ἡνωμένοι καί πρός ἀλλήλους καί πρός τόν Χριστόν, ὡς μέλη πρός κεφαλήν, ὥσπερ καί νῦν ἐκ τοῦ ἑνός ἄρτου καί τοῦ ἑνός ποτηρίου μετέχοντες ἡνωμένοι εἰσί καί ἀλλήλοις καί τῷ Χριστῷ κατά τήν τοῦ Κυρίου εὐχήν, ἵνα, φησίν ὦσιν ἕν, καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν». Continue reading