Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Τί μπορεῖ νά εἶναι πιό ὑπέροχο καί πιό εὐχάριστο ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον;

Τό νά ἀγαπᾶ κανεῖς εναι μακαριότητα, τό νά μισεῖ εἶναι βασανιστήριο.

Ὅλος νόμος καί οἱ προφῆτες συνοψίζονται στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν πλησίον1.

ἀγάπη πρός τόν πλησίον εἶναι τό μονοπάτι πού ὁδηγεῖ στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, γιατί Χριστός, ἀληθινός Θεός2, εὐδόκησε νά ντυθεῖ μυστικά τόν κάθε πλησίον μας.

Μή νομίζεις, ἀγαπητέ μου ἀδελφέ, πώς ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον μας εἶναι μέσα ἤ ἔστω κοντά στήν πεσμένη καρδιά μας. Γιατί ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης εἶναι ἐντολή πνευματική, ἐνῶ ἡ καρδιά μας εἶναι σαρκική. Ἡ ἐντολή εἶναι νέα, ἐνῶ ἡ καρδιά μας εἶναι παλαιά.

 Μέ τήν πτώση τῶν προπατόρων μας στήν παρακοή καί τήν ἁμαρτία, φυσική μας ἀγάπη ἀλλοιώθηκε ἀνεπανόρθωτα. Πρέπει, λοιπόν, νά τή νεκρώσουμεἔτσι μᾶς προστάζει Χριστόςκαί νά ἀντλήσουμε ἀπό τό Εὐαγγέλιο τή θεία ἀγάπη πρός τόν πλησίον, τήν ἀγάπη «ἐν Χριστῶ». Continue reading

Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Τί μπορεῖ νά εἶναι πιό ὑπέροχο καί πιό εὐχάριστο ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον;

Τό νά ἀγαπᾶ κανείς εἶναι μακαριότητα, τό νά μισεῖ εἶναι βασανιστήριο.

Ὅλος νόμος καί οἱ προφῆτες συνοψίζονται στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν πλησίον1.

ἀγάπη πρός τόν πλησίον εἶναι τό μονοπάτι πού ὁδηγεῖ στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, γιατί Χριστός, ἀληθινός Θεός2, εὐδόκησε νά ντυθεῖ μυστικά τόν κάθε πλησίον μας.

Μή νομίζεις, ἀγαπητέ μου ἀδελφέ, πώς ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον μας εἶναι μέσα ἤ ἔστω κοντά στήν πεσμένη καρδιά μας. Γιατί ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης εἶναι ἐντολή πνευματική, ἐνῶ ἡ καρδιά μας εἶναι σαρκική. Ἡ ἐντολή εἶναι νέα, ἐνῶ ἡ καρδιά μας εἶναι παλαιά.

Μέ τήν πτώση τῶν προπατόρων μας στήν παρακοή καί τήν ἁμαρτία, ἡ φυσική μας ἀγάπη ἀλλοιώθηκε ἀνεπανόρθωτα. Πρέπει, λοιπόν, νά τή νεκρώσουμε –ἔτσι μᾶς προστάζει ὀ Χριστός– καί νά ἀντλήσουμε ἀπό τό Εὐαγγέλιο τή θεία ἀγάπη πρός τόν πλησίον, τήν ἀγάπη «ἐν Χριστῶ».

Ὅλα τά χαρακτηριστικά τοῦ νέου ἀνθρώπου, τοῦ ἀναγεννημένου ἀπό τόν Χριστό, πρέπει νά εἶναι νέα, καινούρια. Κανένα ἀπό τά παλαιά χαρακτηριστικά του δέν τοῦ ταιριάζει πιά.Μπροστά στό Εὐαγγέλιο δέν ἔχει καμιάν ἀξία ἀγάπηἀνθρώπινη, ἐμπαθής, ἐγωιστική, αἰσθησιακή, σαρκική. Καί ποιάν ἀξία μπορεῖ νά ἔχει, ὅταν, πάνω σέ μιάν ἔξαρση ρηχοῦ ζήλου, ὑπόσχεται νά θυσιαστεῖ γιά τόν Κύριο, καί ἔπειτα ἀπό μερικές μόνορες, ὅταν φόβος νικᾶ τόν ζῆλο, ὁρκίζεται ὄτι δέν Τόν γνωρίζει3; Continue reading

Ἡ δύναμη τῆς συνήθειας

Η δύναμη μιας ριζωμένης στη ψυχή συνήθειας είναι ίση με τη δύναμη μιας φυσικής ιδιότητας. Ο μαθητής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού οφείλει να αποκτήσει καλές συνήθειες και να αποφεύγει τις άτοπες. Νέε μου! Να είσαι συνετός και προνοητικός. Στα χρόνια της νεότητάς σου φρόντισε με επιμέλεια να αποκτήσεις καλές συνήθειες. Έτσι, στην ώριμη και στη γεροντική σου ηλικία θα χαρείς τον πλούτο που σχεδόν άκοπα απέκτησες στη νεανική.

Μη θεωρήσεις ασήμαντη την εκπλήρωση μιας κακής επιθυμίας σου, όσο μικρή κι αν φαίνεται αυτή. Κάθε επιθυμία, όταν εκπληρώνεται, βάζει τη σφραγίδα της στη ψυχή. Και το σφράγισμα αυτό κάποτε είναι τόσο δυνατό, που γίνεται αρχή μιας καταστροφικής συνήθειας. Continue reading

Λόγος γιά τή μελέτη ἤ μνήμη τοῦ Θεοῦ

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ


Ἀπό τό βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ»
Τόμος γ΄

Λέγοντας μελέτη ἤ μνήμη τοῦ Θεοῦ, οἱ ἅγιοι πατέρες ἐννοοῦν μιά σύντομη προσευχή ἤ ἀκόμα καί μιά σύντομη πνευματική σκέψη γιά τόν Θεό, στήν ὁποία ἑκεῖνοι μαθήτευσαν  καί τήν ὁποία ἀγωνίστηκαν νά ἐντυπώσουν στόν νοῦ καί τή μνήμη τους, ἀντί γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη σκέψη.

Μποροῦμε μέ μιά σύντομη πνευματική σκέψη γιά τόν Θεό νά ἀντικαταστήσουμε ὅλες τίς ἄλλες σκέψεις;

Μποροῦμε. Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος λέει: «Δέν θεώρησα ἀναγκαῖο νά γνωρίζω τίποτ᾿ ἄλλο παρά μόνο τόν Ἰησοῦ Χριστό, κι Αὐτόν σταυρωμένο»(Πρβλ. Α΄Κορ. 2:2).

Οἱ μάταιες γήινες σκέψεις, πού διαρκῶς ἀπασχολοῦν τόν ἄνθρωπο, δέν τόν ἀφήνουν ν᾿ ἀποκτήσει ὠφέλιμες καί ἀναγκαῖες γνώσεις. Ἀπεναντίας, ἡ σκέψη γιά τόν Θεό, ἄν ὁ χριστιανός τήν οἰκειωθεῖ, τόν πλουτίζει μέ τήν πνευματική γνώση. Μέ τήν ἀδιάλειπτη μνήμη του Χριστοῦ, φέρνει μέσα του τόν Χριστό, πού τοῦ ἀποκαλύπτει θεῖα μυστήρια, μυστήρια ἄγνωστα στούς σαρκικούς καί ψυχικούς ἀνθρώπους, μυστήρια ἀπρόσιτα στούς σοφούς τῆς γῆς. Στόν Χριστό «βρίσκονται κρυμμένοι ὅλοι οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως»(Κολ. 2:3). Αὐτῶν τῶν θησαυρῶν γίνεται κύριος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀποκτήσει μέσα του τόν Κύριο Ἰησοῦ. Continue reading

«Ἀλίμονο σ᾿ ἐσᾶς πού τώρα εἶστε χορτάτοι, γιατί θά πεινάσετε»

 «Αλίμονο σ᾿ εσάς που τώρα είστε χορτάτοι, γιατί θα πεινάσετε». 

Ο αποφθεγματικός αυτός λόγος του Κυρίου αφορά τους παραβάτες της αγίας εντολής της νηστείας.
Με τι θα τρέφεστε στην αιωνιότητα, όταν εδώ μάθατε να παραχορταίνετε από υλικές τροφές, που δεν υπάρχουν στον ουρανό;
Με τι θα τρέφεστε στην αιωνιότητα, όταν δεν γευθήκατε κανένα ουράνιο αγαθό; Πως θα τραφείτε και θα ευφρανθείτε με τα ουράνια αγαθά, όταν γι᾿ αυτά δεν νιώσατε παρά αδιαφορία ή και αποστροφή;
Ο σαρκικός άνθρωπος είναι ολοκληρωτικά βυθισμένος στις αμαρτωλές απολαύσεις. Και ο νούς και η καρδιά και το σώμα του είναι παραδομένα στην ηδυπάθεια. Δεν μπορεί όχι μόνο πνευματικές απολαύσεις να αισθανθεί και τη θεία χάρη να αποδεχθεί, μα ούτε και να μετανοήσει.

Continue reading

Τά δίχτυα τοῦ κοσμοκράτορα

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίγνωφ

Κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, θά σᾶς ὁδηγήσω, ἀδελφοί, σ᾿ ἕνα πνευματικό θέαμα.

Κάποτε μεγάλος ὅσιος τοῦ Θεοῦ Ἀντώνιος, ἐρημίτης τῆς Αἰγύπτου, μέ θεία ἀποκάλυψη εἶδε τίς παγίδες τοῦ διαβόλου ἁπλωμένες σάν δίχτυα πάνω σ᾿ ὅλη τῆ γῆ, γιά τήν παγίδευση καί τήν ψυχική καταστροφή τῶν ἀνθρώπων. Στέναξε τότε μέ πόνο σιος καί ρώτησε τόν Κύριο: «Ποιός τάχα, Κύριε, θά μπορέσει νά ξεφύγει ἀπ᾿ αὐτά τά δίχτυα καί νά σωθεῖ;»1.

Βυθίζομαι μέ τή σκέψη στήν παρατήρηση τῶν διχτυῶν τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἁπλωμένα ὄχι μόνο ἔξω ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καί μέσα του. Τό ἕνα δίχτυ εἶναι σφιχτοδεμένο μέ τό ἄλλο. Κάποια δίχτυα εἶναι στημένα σέ σειρές. Ἄλλα ἀφήνουν μεγάλα ἀνοίγματα, αὐτά ὅμως ὁδηγοῦν σέ ἀναρίθμητες πτυχώσεις ἀπό τίς ὁποῖες εἶναι ἀδύνατο νά ξεφύγει κανείς. Θρηνῶ πικρά, βλέποντας τά πολύπλοκα σατανικά δίχτυα! Αὐθόρμητα ρωτάω κι ἐγώ, ὅπως ὁ ἐρημίτης Ὅσιος: “Κύριε, ποιός μπορεῖ νά γλιτώσει ἀπ᾿ αὐτά;”.

Continue reading

«Ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἄς….»

Ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἄς ἀγαπήσουμε πρῶτα τίς εὐαγγελικές ἐντολές.

Ἄς πουλήσουμε κάθε ἐπιθυμία, κάθε κακία, κάθε πάθος μας. Continue reading

Ὠδή κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Σταυροῦ ἐμπνευσμένη ἀπό τό 15ο κεφάλαιο τῆς Ἐξόδου

  Ἅγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

 «Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου,

 ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου.

  Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου

 ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου.

  ( Ψαλμ. 50:16-17)

   Κάθομαι κάτω ἀπό τήν ἱερή σκιά τοῦ Σταυροῦ. Ἀρχίζω νά ψάλλω ἕναν ὕμνο εὐγνωμοσύνης στόν Πλάστη καί Σωτήρα μου.

 ΨΑΛΜΟΣ ΡΙΓ΄(ΡΙΔ΄).113

  1. Ἐν ἐξόδῳ Ἰσραήλ ἐξ Αἰγύπτου, οἴκου Ἰακώβ ἐκ λαοῦ βαρβάρου,

  2. ἐγενήθῃ Ἰουδαία ἁγίασμα αὐτοῦ, Ἰσραήλ ἐξουσία αὐτοῦ.

  3. Ἡ θάλασσα εἶδε καί ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω·

Δέν καταφεύγω κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Σταυροῦ γιά νά ξεφύγω ἀπό τίς καυτές ἀκτίνες τοῦ αἰσθητοῦ ἥλιου· ὄχι. Θέλω νά ξεφύγω ἀπό τόν καύσωνα τῶν ἁμαρτιῶν, ἀπό τόν καύσωνα τῶν πειρασμῶν. Ἀλίμονο, ὁ κόσμος ἔχει γεμίσει πειρασμούς φοβερούς! Continue reading

«Ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἄς….»

Ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἄς ἀγαπήσουμε πρῶτα τίς εὐαγγελικές ἐντολές.

Ἄς πουλήσουμε κάθε ἐπιθυμία, κάθε κακία, κάθε πάθος μας.

Καί μέ τό τίμημα τῆς αὐταπαρνήσεως ἄς ἀγοράσουμε τό χωράφι τῆς καρδιᾶς μας, τό ὁποῖο πρίν ἀπ᾿ αὐτή τήν ἀγορά δέν μᾶς ἀνήκει. Continue reading

«Ἡ οὐσιαστική ἐργασία τοῦ μοναχοῦ»

«Παιδί μου, ἀπό τά νιάτα σου διάλεξε τήν παιδεία, κι ὥς τά βαθιά σου γηρατειά θά βρίσκεις τή σοφία. Ὅπως κοπιάζει ὁ ζευγάς καί ὁ σποριάς, ἔτσι κι ἐσύ ἔλα κοντά της, μέ τήν ἀπόφαση νά κοπιάσεις, καί πρόσμενε τούς καλούς καρπούς της».

Σοφ, Σειρ. 6 : 18-19.

Ἡ οὐσιαστική ἐργασία τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἡ προσευχή, γιατί αὐτή ἑνώνει τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό. Ὅλες οἱ ἄλλες μοναχικές ἐργασίες εἴτε προετοιμάζουν γιά τήν προσευχή, εἴτε συντελοῦν στήν καλή διεξαγωγή τῆς προσευχῆς, εἴτε πάλι δίνονται ἐξολοκλήρου σ᾿ ἐκείνους πού δέν μποροῦν ν᾿ ἀσχοληθοῦν ἀποκλειστικά μέ τήν προσευχή, ἐπειδή εἶναι πνευματικά ἀδύναμοι ἤ ψυχικά ἀκαλλιέργητοι. Ὁ ὅσιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής λέει: «Ὅσοι δέν μποροῦν νά ἐπιμένουν στήν προσευχή, καλό εἶναι νά καταγίνονται στή διακονία», νά κοπιάζουν δηλαδή σέ πρακτικές ἐργασίες μέ ὑπακοή, «γιά νά μήν ξεπέσουν κι ἀπό τά δύο. Ὅσοι, ὅμως, μποροῦν, εἶναι προτιμότερο νά μήν παραμελοῦν τό καλύτερο»1.

Ὅ ὅσιος Μάρκος2, ἑρμηνεύοντας τά λόγια τοῦ Κυρίου, «Μήν κοπιάζετε γιά τή φθαρτή τροφή, πού προσωρινά συντηρεῖ, ἀλλά γιά τήν τροφή πού τρέφει μόνιμα γιά τήν αἰώνια ζωή»3, διδάσκει ὅτι σημαίνουν τοῦτο: Continue reading