Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἑρμηνεύει ὀρισμένα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὡς ἐξῆς.

Ό άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης ερμηνεύει ορισμένα χωρία της Αγίας Γραφής ως εξης. Το πρώτο, «δύο αλήθουσαι εν τω μυλωνι, μία παραλαμβάνεται και μία αφίεται» (Ματθ.24:41), σημαίνει ότι πολλοί αφιερώνονται στην πνευματική ζωή, αλλα με διαφορετικά κίνητρα – άλλοι αφιερώνονται με συνέπεια και ειλικρίνεια και άλλοι αμελώς και ματαιόδοξα. Οι πρώτοι θά οδηγηθούν στο Βασίλειο του Θεού ενώ οι άλλοι θά μείνουν πίσω.

Επίσης, τί σημαίνει η προσευχή γιά το «ποτήριον»; Και γιατί ο Κύριος προσευχήθηκε νά παρέλθει απ’ Αυτόν, αν ήταν δυνατόν, το ποτήρι του πόνου; Continue reading

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης: Ὁ φιλόσοφος ἀσκητής τῆς Ἐκκλησίας

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ: Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγος – Καθηγητής

Η Αίγυπτος υπήρξε η κοιτίδα του μοναχισμού στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους. Μεγάλες ασκητικές μορφές λάμπρυναν τον αιγυπτιακό μοναχισμό. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης. Μια όντως μεγάλη προσωπικότητα του ορθοδόξου μοναχισμού, ο οποίος συνδύασε άριστα στο πρόσωπό του την ασκητικότητα και την Θεολογία.

Καταγόταν από την κάτω Αίγυπτο. Γεννήθηκε το 350 κοντά στο Πηλούσιο όρος και γι’ αυτό έλαβε την προσωνυμία Πηλουσιώτης και το οποίο βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο του Δέλτα του Νείλου. Οι γονείς του, ενάρετοι, πιστοί και ευγενείς, τον μεγάλωσαν με την ευσέβεια. Έχοντας δε την οικονομική ευχέρεια, του έδωσαν σπουδαία μόρφωση. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην γενέτειρά του. Κατόπιν, περί το 370, πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου φοίτησε στις εκεί ονομαστές φιλοσοφικές σχολές. Σπούδασε Θεολογία στην περίφημη Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας, όπου δάσκαλός του υπήρξε ο μεγάλος εκκλησιαστικός Θεολόγος και δάσκαλος Δίδυμος ο Τυφλός. Σπούδασε την αρχαία ελληνική γραμματεία και μελέτησε σε βάθος την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Υπήρξε ιδιαιτέρως θαυμαστής του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (354-407) και μελετητής των έργων του. Τον υποστήριξε μάλιστα κατά την διένεξή του με τον Πατριάρχη Θεόφιλο (+412) και εργάστηκε για την αποκατάστασή του στην Αλεξάνδρεια.

Σταθμό στη ζωή του αποτέλεσε η συνάντησή του με τον Μέγα Αθανάσιο (298-373), από τον οποίο χειροτονήθηκε διάκονος. Με την είσοδό του στον Ιερό κλήρο επέδειξε ασυνήθιστο ζήλο και ευσέβεια. Continue reading

Ἁγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου – Γιά τήν ἱερωσύνη, ἡ ὁποία ἀτιμάζεται ἀπό ἐκείνους πού τή χρησιμοποιοῦν κακῶς

 

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ
ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΘΕΟΔΟΣΙΟ
 
Για την ιερωσύνη, η οποία ατιμάζεται από εκείνους που τη χρησιμοποιούν κακώς.
 
Η ιερωσύνη βέβαια είναι θείο πράγμα και το πιο πολύτιμο από όλα, την ατιμάζουν όμως περισσότερο από όλους αυτοί που τη χρησιμοποιούν κακώς, οι οποίοι δεν έπρεπε να χειροτο­νούνται καθόλου, ώστε οι ανόητοι να μη τολμούν να αποδίδουν σ’ αυτήν τα εγκλήματα αυτών που την ασκούν. Γιατί, αφήνο­ντας αυτούς που την ατιμάζουν, στρέφουν σ’ αυτήν τις κατηγο­ρίες, η οποία έπρεπε και να δικαστεί, επειδή ασχημονεί με ανθρώπους αχρείους, και οι οποίοι δεν έπρεπε να συγκαταριθμούνται σ’ αυτήν.
Γιατί, εάν στις κοσμικές εξουσίες, άλλο είναι το αξίωμα, και άλλος εκείνος που δεν το ασκεί όπως πρέπει, και η αρχή, έχοντας τη δική της τάξη και αξία, εκείνον που παρεκτρέπεται σ’ αυτήν, τον τιμωρεί με την πιο βαρειά τιμωρία, για ποιόν λόγο στην ιεροσύνη συγχέουν τα πράγματα, και τις αμαρτίες εκείνων που δεν την υπηρετούν όπως πρέπει, προσπαθούν να τις αποδώσουν σ’ αυτήν; Continue reading

«Οὐράνια μηνύματα»

Σταυρός

«Τώρα εἶναι καιρός εὐπρόσδεκτος, τώρα εἶναι ἡμέρα σωτηρίας».

(Β΄ Κορ. στ΄: 2)

«Καλύτερα θά ἦταν νά μήν ἁμαρτάνουμε, ἀλλά αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Γι᾿ αὐτό εἶναι καλό ὅταν ἁμαρτάνουμε, νά ἀναγνωρίζουμε τό ἁμάρτημα καί νά σηκωνόμαστε ἀμέσως ἀπό τήν πτώση. Continue reading

«Ἄν θέλεις ἀληθινά νά προσφέρεις δῶρα στό Θεό, μήν ἀτιμάζεις τόν Ἱερέα, πού εἶναι μεσίτης τῶν δώρων»

 

    Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

 Ἀπόσταγμα σοφίας Πατέρων

  Α΄. Ἄν θέλεις ἀληθινά νά προσφέρεις δῶρα στό Θεό, μήν ἀτιμάζεις τόν Ἱερέα, πού εἶναι μεσίτης τῶν δώρων. Τά χέρια τοῦ ἱερέως ὁ Θεός τά ἀξίωσε νά χρησιμοποιοῦνται ὡς ὑπηρέτες του. Διότι ὁ ἱερέας εἶναι ἄγγελος τοῦ Παντοκράτορα Κυρίου καί γιά τήν τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Θεῖας Λειτουργίας, ἀλλά καί γιά τή διακονία τῆς σωτηρίας τῶν πολλῶν.

Β΄. Ὅπως μιά πέτρα, πού τοποθετεῖται στή γωνία δύο τοῖχων, συνδέει αὐτούς μέ ἀδιαίρετη ἕνωση, ἔτσι καί ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου, συνδέοντας καί συνενώνοντας τους δύο λαούς τῆς οἰκουμένης τούς Ἑβραῖους καί τούς ἐθνικούς, σέ ἕνα σῶμα κι ἕνα πνεῦμα, τήν Ἐκκλησία Του, κατέστη κεφαλή τῆς πνευματικῆς αὐτῆς οἰκοδομῆς, φυλάσσοντας μέ τή μεσολάβησή Του ἀκλόνητη τήν ἕνωσή Τους. (Ἐπιστολές) Continue reading

«Ποιός εἶσαι σύ πού κρίνεις ξένο ὑπηρέτη;». Ρωμ. ιδ΄: 4.

 Η κατάκριση φέρνει την εγκατάλειψη του Θεού

 «Δέν ἔχεις ἱκανότητα πρόγνωσης, ὥστε νά γνωρίζεις τά ὅσα ἐπιφυλάσσονται κατά τήν Κρίση. Μήν καταδικάζεις, λοιπόν, τούς συνανθρώπους σου πρίν ἀπό αὐτήν διότι δέν εἶσαι σύ ὁ καρδιογνώστης. Continue reading

Ἄν ὁ ἱερέας δέν ζεῖ σωστά, ὁ βαπτιζόμενος ἀπό αὐτόν βλάπτεται; (Ἅγ. Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης)

ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΟ 

Ότι, εάν ο Ιερέας δεν ζει σωστά, ο βαπτιζόμενος δεν βλάπτεται καθόλου ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα.

Επειδή, όπως έχεις γράψει, σκανδαλίζεσαι από τη ζωή τού πρεσβυτέρου Ζωσίμου, και νομίζεις ότι, όσοι βαπτίζονται από αυτόν, βλάπτονται καίρια και αναπόφευκτα, θεώρησα σωστό να σου απαντήσω πολύ γρήγορα, ότι αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα, εάν ο ιερέας δεν ζει σωστά, αλλ’ αυτός βέβαια οπωσδήποτε (γιατί πρέπει να σε δια­βεβαιώσω) θα απολαύσει εκείνες τις θεϊκές και ανώτερες από κάθε περιγραφή ευεργεσίες, ενώ ο ιερέας θα δώσει λόγο πιο ανυπόφορο για τη δική του ζωή, και θα κολαστεί τόσο περισσό­τερο, όση είναι και η τιμή της οποίας είχε αξιωθεί. Γιατί αυτός που δεν έγινε αγαθός ούτε με το ότι τιμήθηκε με την ιερωσύνη, δικαιολογημένα θα είναι άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας.

Κανένας λοιπόν από αυτούς που μυήθηκαν σ’ εκείνη την θεϊκή τελετή, η οποία ανοίγει στους μυημένους τους ουρανούς, να μη σκέφτεται ότι βλάπτεται άμεσα ως προς τα σύμβολα της σωτηρίας, ούτε, όταν ενδεχομένως φταίξει, να νομίζει ότι θα έχει ευπαρουσίαστη ομολογία τη ζωή τού ιερέα. Continue reading

Πνευματικοί λόγοι…Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης

α΄. Ἄν θέλεις ἀληθινά νά προσφέρεις δῶρα στό Θεό, μήν ἀτιμάζεις τόν Ἱερέα, πού εἶναι μεσίτης τῶν δῶρων. Τά χέρια τοῦ ἱερέως ὁ Θεός τά ἀξίωσε νά χρησιμοποιοῦνται ὡς ὑπηρέτες του. Διότι ὁ ἱερέας εἶναι ἄγγελος τοῦ Παντοκράτορα Κυρίου καί γιά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀλλά καί γιά τή διακονία τῆς σωτηρίας τῶν πολλῶν. Continue reading

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ: Στη ρήση· «Αὐτός ἁμάρτησε, ἤ οἱ γονεῖς του;»

 

 ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ 

ΣΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟ ΙΣΙΔΩΡΟ

Στη ρήση·

«Αυτός αμάρτησε, ή οι γονείς του;»*

    Οι απόστολοι, σαν μαθητές της σοφίας και εραστές της αλή­θειας, παρατηρώντας τον Σωτήρα που έβλεπε με συμπάθεια τον τυφλό, και που κατά κάποιο τρόπο τους προκαλούσε να τον ρωτήσουν, του πρόβαλαν δύο αντιλήψεις, που συχνά επαναλαμβάνονται και συζητούνται από τους ανθρώπους.

Επειδή δη­λαδή οι παιδαριώδεις σοφοί των Ελλήνων δίδαξαν, ότι η ψυχή υπέπεσε σε σφάλματα και γι’ αυτό στάλθηκε στο σώμα για να τιμωρηθεί, ενώ οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι οι αμαρτίες των προγό­νων τους μεταβιβάζονται στους απογόνους, σύμφωνα με αυτό που έχει γραφεί, «Οι αμαρτίες των πατέρων μεταβιβάζονται στα παιδιά μέχρι την τρίτη και τέταρτη γενεά», του είπαν, αφού γνωρίζει τα πάντα πριν ακόμα να συμβούν «Ποιος αμάρτησε, αυτός (όπως λένε οι Έλληνες), ή οι γονείς του (όπως λένε οι Ιουδαίοι), ώστε να γεννηθεί τυφλός;». Continue reading

Ἡ Ἱερωσύνη κατά τόν Ἅγιο Ἰσίδωρο τόν Πηλουσιώτη

 
 Ο Άγιος Ισίδωρος έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τα όσα συνέβαιναν στο
χώρο της εκκλησίας . Πόση χαρά γέμιζε κάθε φορά που μάθαινε ότι κάποιος
ευλαβής και ενάρετος νέος προσερχόταν στις τάξεις του ιερού κλήρου και
προσευχόταν να υπηρετήσει τον κύριο και την εκκλησία με αυταπάρνηση και
ιδιοτέλεια .
Αντίθετα πόνο και λύπη καταλάμβανε την ψυχή του όταν
πληροφορούνταν ότι υπήρχαν κληρικοί που ζούσαν χωρίς φόβο θεού η
χρησιμοποιούσαν την ιεροσύνη τους για πλουτισμό η για να περνούν άνετα
και γενικά να καταδυναστεύουν τους πιστούς που τους εμπιστεύθηκε η
εκκλησία. Εναντίον των επιλησμόνων κληρικών, όλων των βαθμών, έγραψε
ελεγκτικές επιστολές και προσπάθησε να τους φέρει σε συναίσθηση. Oι
ανάξιοι αρχιερείς και πρεσβύτεροι δέχθηκαν τις δίκαιες επικρίσεις του
Άγιου Ισιδώρου. Έγραψε πολλές επιστολές για ανάξιους κληρικούς όπως στο
Μάρων στο Ζώσιμο, τον Μαρτινιανό αλλά και σε άλλους κληρικούς που μόλυναν με τη ζωή τους το ιερό θυσιαστήριο. Η ευθύνη του κληρικού έκανε τον άγιο να αρνηθεί να γίνει κληρικός , όταν του το πρότεινε ο Μέγας Αθανάσιος να
τον χειροτονήσει και τελικά το δέχτηκε με πολλές πιέσεις. Continue reading