Συγκλονιστικό: «Μήν ξανακλάψεις ἔτσι, παιδί μου, ἐπάνω στήν εἰκόνα μου. Μοῦ ράγισες τήν καρδιά!»

Θαῦμα Ἁγίου Ραφαήλ: «Ἦταν ὅλα ὅπως τά εἶχα ζήσει τότε, πρίν ἀπό 17 ὁλόκληρα χρόνια»

ΠΑΤΉΡ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΣΟΥΡΒΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ. «Ἔρχομαι καί τοῦ κάνω παρέα. Κάθομαι στ’ ἀριστερά τοῦ μαξιλαριοῦ του».

 

«Έρχομαι και του κάνω παρέα. Κάθομαι στ’ αριστερά του μαξιλαριού του».
Ο π. Ιερόθεος ήταν για τρεις μήνες πολύ άρρωστος. Χωρίς φωνή, με πάρεση, κλεισμένος στο δωμάτιό του δεν μπορούσε να δεχθεί άνθρωπο. Ωστόσο, η ανιψιά του, η κ. Πολυξένη Πολλάτου, επέμενε να τον δει λέγοντας στην αδελφή του ότι του φέρνει ένα σημαντικό μήνυμα. Μπήκε, λοιπόν,  στο δωμάτιό του και τον βρήκε σε κακή κατάσταση.
 “ Θείε, ήρθε μια πνευματική κόρη του π. Πορφυρίου και μου είπε ότι έχει καλά νέα για σένα από τον Γέροντα. Να μην στενοχωριέσαι και σύντομα θα γίνεις καλά. Και αυτός έρχεται και σου κάνει παρέα. Και μάλιστα ξέρεις πού κάθεται;  Στ’ αριστερά του μαξιλαριού σου, όπως είπε”.
Μόλις  άκουσε αυτό, κυριολεκτικά πετάχτηκε από το κρεβάτι και πήρε μιαν εικόνα του Αγίου Πορφυρίου που είχε στ’ αριστερά του μαξιλαριού του και άρχισε να την ασπάζεται. Αυτό ήταν προάγγελος της αποθεραπείας του, γιατί σύντομα, με λαδάκι από την ακοίμητη κανδήλα του Αγίου, από το Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, επανήλθε και η υπέροχη φωνή του.
Και η κ. Πολυξένη θυμάται πώς γνώρισε και αυτή, αλλά και ο π. Ιερόθεος τον Άγιο Πορφύριο.  Continue reading

Εἶδε τόν Ἅγιο Ἐφραίμ στόν ὕπνο του κι ἀπό τότε ὅλα τά προβλήματα μέ τήν ὑγεία του ἐξαφανίστηκαν

Όπως μαρτυρεί ο κ. Π. Σ., σ’ επιστολή του προς την Ι. Μονή τού Αγίου Εφραίμ, από πολύ καιρό ΥΠΕΦΕΡΕ ΑΠΟ ΕΝΤΟΝΕΣ ΖΑΛΑΔΕΣ, ΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΛΙΠΟΘΥΜΙΑ, ΔΥΝΑΤΟ ΠΟΝΟ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ. Επί ένα χρόνο ταλαιπωρείτο.

Πήγαινε στους γιατρούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Ένα βράδι, είδε στον ύπνο του, ότι βρισκόταν σ’ ένα χώρο με κόσμο και μία μοναχή καθόταν σ’ ένα ψηλό ψαλτήρι κι έψελνε. Ξαφνικά, άνοιξε μία πόρτα ενός δωματίου, όπου υπήρχε ένα κρεβάτι, στο οποίο αναπαυόταν ένας πανύψηλος Ιερέας, με σκούρα, κατάμαυρα μαλλιά και γένια.

Μπήκε στο δωμάτιο αυτό. Η μοναχή τού έδειξε τότε τον Ιερέα προφέροντας δυνατά τη λέξη «ΕΦΡΑΙΜ» κι έφυγε. Τη στιγμή που γύρισε και τον κοίταξε, τον είδε να σηκώνεται, να στέκεται καθιστός και του είπε: Continue reading

Θαῦμα Ἁγίου Ἀρσενίου Καππαδόκη: Ἀμέσως «ξεκοκάλωσε»

Θαῦμα Ἁγίου Ραφαήλ: «Θά σᾶς βοηθήσω, νά κάνετε ὑπομονή!»

Θαῦμα Ἁγίου Ραφαήλ: «Ἀφοῦ ξέρεις ὅτι μπορῶ νά κάνω ὅ,τι μοῦ ζητήσεις, γιατί δέν ἔρχεσαι νά σοῦ δώσω λάδι ἀπό τό καντήλι μου»

   Στις αρχές του Οκτωβρίου είχαμε πάει μαζί με τον κουνιάδο μου και την γυναίκα μου στο Άνω Σούλι σε μια ταβέρνα.

Μόλις φτάσαμε στην ταβέρνα, λίγο πριν, είδαμε την πινακίδα που
έδειχνε τον δρόμο προς το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ. Λέει η κουνιάδα μου, δεν πάμε να προσκυνήσουμε; Πάμε, είπαμε ομόφωνα και οι τέσσερις. Ανηφορήσαμε λοιπόν προς το μοναστήρι. Μόλις φτάσαμε ήταν η ώρα που το μοναστήρι έκλεινε. Ο καλόγερος όμως μας είδε απογοητευμένους και μας πέρασε μέσα.
 Το μοναστηράκι λιτό, απλό και ένοιωθες να σε τυλίγει αγάπη, καλοσύνη, ηρεμία. Ο καλόγερος μας πήγε στην εκκλησία που γίνεται η λειτουργία. Στο προσκύνημα δεν ανεβήκαμε γιατί δεν θέλαμε να γίνουμε βάρος λόγω της περασμένης ώρας. Το απόγευμα που γύρισα σπίτι άρχισε να με ενοχλεί ένας πόνος ελαφρύς στον αυχένα. Σκέφτηκα πως κρύωσα, γιατί είχα το παράθυρο του αυτοκινήτου ανοιχτό. Όμως τη νύχτα ο πόνος έγινε οξύς και δεν με άφησε να κοιμηθώ. Τι ζεστά, τι παυσίπονα, τίποτα. Continue reading

Δρόσος καί ἴαμα-Βίος Ἁγίας Μεθοδίας τῆς ἐν Κιμώλω (5 Ὀκτωβρίου 1908)

Image may contain: 1 person, standing and hat

 Η ΚΙΜΩΛΙΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΕΣΩΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕΘΟΔΙΚΩΣ!

  Η Αγία Μεθοδία γεννήθηκε στην Κίμωλο 10 Νοεμβρίου 1861, από ευσεβείς γονείς τον Ιάκωβο και την Μαρία Σάρδη, οι οποίοι είχαν τρεις γιους και πέντε θυγατέρες. Η δεύτερη απ’ αυτές ονομαζόταν Ειρήνη, η μετέπειτα Μεθοδία. Από μικρή φαινόταν η κλήση της ότι θα φέρη πολλούς πνευματικούς καρπούς. Επιθυμούσα την αφιέρωση στον Χριστόν, πιέσθηκε παραλλήλως από τους γονείς της να κάνη οικογένεια και από υπακοήν υπήκουσε στην έντονη θέλησή τους και πανδρεύθηκε Χιώτη ναυτικόν. Ο γάμος δεν τής εμείωσε τον θείον έρωτά της για τον Χριστόν. Κάποια μέρα ο σύζυγός της ναυγάγησε στις μικρασιατικές ακτές και δεν επέστρεψε ποτέ στην Κίμωλον.
  Εκείνη τότε απεφάσισε να εκπληρώση την πρώτην επιθυμία της. Έτσι εκάρη μοναχή από τον τότε Επίσκοπο Σύρου Μεθόδιο. Για να απαλλαγή από κάθε μάταιη συναναστροφήν, έμεινε έγκλειστη σε μικρό κελλί στο Στιάδι του Μέσα κάστρου Κιμώλου. Έκανε αυστηροτάτην άσκηση. Κοιμόταν ελάχιστα σε ξύλινο κρεββάτι δίχως στρώμα και την υπόλοιπη νύκτα προσηύχετο δακρυρροούσα. Το φαγητό της ελάχιστον. Ό,τι της έδιδαν αμέσως τα μοίραζε στους πτωχούς. Continue reading

Τό γιαταγάνι τῶν ἁγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων

   Αποτέλεσμα εικόνας για Το γιαταγάνι των αγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων

Το 1824 αποκεφαλίστηκαν στο Ρέθυμνο, μετά από βασανιστήρια, τέσσερις νέοι άντρες από το χωριό Μέλαμπες της επαρχίας Αγίου Βασιλείου. Ο Γεώργιος, ο Αγγελής, ο Μανουήλ και ο Νικόλαος. Συγγενείς μεταξύ τους, ήταν κρυπτοχριστιανοί, δηλαδή χριστιανοί που παρίσταναν τους μουσουλμάνους από το φόβο των φανατικών Τουρκοκρητικών (όπως πολλοί στην Κρήτη κατά την Τουρκοκρατία, καθώς είπαμε). Όταν όμως ξέσπασε η επανάσταση του 1821 (στην οποία η Κρήτη συμμετείχε ενεργά), εκδήλωσαν ανοιχτά τη χριστιανική τους ιδιότητα.
 Συνελήφθησαν λοιπόν με την κατηγορία ότι ήταν μουσουλμάνοι που αρνήθηκαν την πίστη τους, οδηγήθηκαν πεζοί στο Ρέθυμνο, δικάστηκαν και βασανίστηκαν. Continue reading

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΑΓΙΟΒΑΡΝΑΒΙΤΗ .Οἱ ἀγκινάρες ὑποχωροῦσαν.

Οι αγκινάρες υποχωρούσαν.

Μετά τό άνοιγμα τών οδοφραγμάτων από τό καθεστώς τών εισβολέων ο Γέροντας ξεκίνησε τις επισκέψεις του στο κατεχόμενο Μοναστήρι του. Μια ημέρα ζήτησε από μιά πνευματική του θυγατέρα να τον μεταφέρει εκεί μέ τό αυτοκίνητο της. Εκείνη, παρά τις υποχρεώσεις τής  ημέρας εκείνης καί τό φόβο πού την διακατείχε γιά τό άγνωστο τής διαδρομής, προθυμοποιήθηκε να τον μεταφέρει.

Σε ολη τη διαδρομή ό Γέροντας εύδιάθετος νουθετούσε πνευματικά καί προσευχόταν. Οταν έφθασαν στα κατεχόμενα, καί λίγο πριν τό Μοναστήρι, βρέθηκαν σε ένα δρόμο αδιέξοδο. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε εμπρός πήγαινε ό δρόμος. Καί να ήθελαν να επιστρέψουν πίσω, έπρεπε να βρουν κάποιο άνοιγμα, για να στρίψουν. Ή κοπέλα τα έχασε. Σταμάτησε καί ρώτησε μέ αγωνία τον Γέροντα: Continue reading