Ἀποφθέγματα καί νουθεσίες π. Εὐσεβίου Γιαννακάκη

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ

π. Ευσεβίου Γιαννακάκη

* Η μεγαλύτερη δύναμις στην υδρόγειο σφαίρα είναι η Χάρις του Θεού.
Να είμαστε αχόρταγοι για τη θεία Χάρη. Να μη χορταίνουμε.
Όταν έρχεται η θεία Χάρη, θα στεκόμαστε με αυτοσυγκέντρωση, αυτοέλεγχο, προσευχή.
Με τη συνεχή προσπάθεια η κάθε ψυχή, με θέληση αγαθή και με τη χάρη του Θεού, προάγεται και προκόπτει στην αρετή και στην αγιότητα.

*

* Όποιος αγωνίζεται κατά της αμαρτίας, γράφει τις ωραιότερες σελίδες στο βιβλίο του Θεού. Γιατί όλα γράφονται εκεί.
Όσοι έφυγαν με αρετή, τους έτυχε μεγάλη υποδοχή στον ουρανό.
Μόνιμος υπάλληλος, σου λέει, στο Δημόσιο. Τί είναι αυτό μπροστά στην αιωνιότητα; Έχουμε εξασφαλίσει θέση μονιμότητας Εκεί;
Όλο και να προσθέτουμε ένα κομμάτι στη γέφυρα της αγιότητος που θα μας οδηγήσει στον ουρανό.

* Ο πονηρός ψιθυρίζει την απιστία. Ούτε ένα γιώτα δεν θα παραλειφθεί από όσα είπε ο Κύριος. Υπάρχει κόλαση και Παράδεισος. Και μάλιστα εμείς οι πιστοί θα κριθούμε αυστηρότερα.

Πνευματικά συνεργεία οι ακολουθίες.

  Η νοερά προσευχή πρέπει να γίνεται ανά πάσαν στιγμή. Δεν έχει σημασία αν είναι εντατική ή αδύνατη. Στο δρόμο, στο αυτοκίνητο πού ξέρει ο καθένας τί κάνεις, αν είσαι προσηλωμένος στο Θεό; Νους, στόμα, καρδιά κύκλο ή νοερά προσευχή. Χάνεται ο λογισμός. Απομονώνεται, εξαφανίζεται.

Continue reading

Οἱ ἐφεδρεῖες μας. Γέρων Γρηγόριος Ἱ.Μ.Δοχειαρίου.Ὁ πατήρ Εὐσέβιος ὁ ἐφημέριος τοῦ Ἱπποκρατείου

Ο πατήρ Ευσέβιος, ο εφημέριος του Ιπποκρατείου

Ο πατήρ Ευσέβιος, ο εφημέριος του Ιπποκράτειου νοσοκομείου, άκουγε στο επίθετο Γιαννακάκης και ήταν, όπως καί ο πατήρ Ηλίας, μοναχός τής ‘Αγίας Λαύρας των Καλαβρύτων. Χρόνια ήτανε λαμπάδα τοις εν σκότη πορευομένοις, χωρίς ποτέ να κάνη καψίλα καί να μειώση το  φως. Υπήρξε γλυκύτατος καί αδελφικός με τον προσερχόμενο στήν εξομολόγηση. ’Άφηνε πάντα ένα πλατύ χαμόγελο απροσποίητο, πού έλεγες: «Βρήκα κι εγώ επιτέλους την ημέρα πού θα μου χαμογελάσει». Τό απόβραδο εξομολογούσε , άλλα κοντά του ένιωθες την αυγή μιας λαμπρής ημέρας. Συμβούλευε χωρίς να υψώνει την φωνή του· ψιθυριστά, όπως η μάννα το άρρωστο παιδί:

– Υπομονή καί θα τό περάσουμε καί αυτό. Έχομεν, θάρσει, έχομεν αρχιερέα δυνάμενον βαστάσαι τας ασθενείας ημών.

Λειτουργούσε με πολλή  Ταπείνωση καί η προτροπή και η παράκλησή του στήν σύναξη τού ‘Αγίου Λουκά ήταν: Continue reading

Ἡ μεγαλύτερη δύναμις στήν ὑδρόγειο σφαίρα, εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.

Image may contain: 1 personΗ μεγαλύτερη δύναμις στην υδρόγειο σφαίρα, είναι η Χάρις του Θεού.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης


https://proskynitis.blogspot.gr/

ΤΟ ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ.»«Μες’ τίς πύλες τοῦ οὐρανοῦ… Ἀφήνω τή σαβούρα τῆς γῆς… Αἰωνιότητα… Ἀνοίγουν οἰ πύλες τοῦ οὐρανοῦ… Ἀνοίγουν οἱ σελίδες οἱ ἁπλές τοῦ οὐρανοῦ… Να ’ναι καλό τό Κριτήριο… Λαμπρότερα, ἀκτινοβολιότερα, φωτεινότερα, ἁγιότερα.»

 

 ΠΟΤΕ ΗΞΩ ΚΑΙ ΟΦΘΗΣΟΜΑΙ ΤΩ ΠΡΟΣΩΠΩ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. (ΨΑΛΜΟΣ ΜΑ ,3)

Ο π. Ευσέβιος όχι μόνο προαισθανόταν το τέλος της επίγειας ζωής του, άλλα ήταν πλέον βέβαιος. Γαλήνιος περίμενε την εις Κύριον εκδημία του. Στις 13 Ιουνίου, είπε ήρεμα και νηφάλια στη Γερόντισσα: «Φεύγω, αναχωρώ… Να πάρουν ευχή οι αδελφές».
Με δυνατό καρδιοχτύπι συγκεντρωθήκαμε. Όλες, βαθιά συγκινημένες, με συναισθήματα απερίγραπτα περνούσαμε μία- μία στο κελί του να πάρουμε την ευχή του. Ο φιλόστοργος Πατέρας μας είχε να πει στην καθεμιά μια ιδιαίτερη ευχή: «Ζυμωμένη με την Αγία Γραφή», «Χαρούμενη, καλόκαρδη», «Πάντα να νικάς», «Άφθαστη να είσαι ουρανός!», «Να μη στενοχωριέσαι να είσαι δυνατή, για να είσαι παράδειγμα», «Πάντα να λάμπεις και να ακτινοβολείς». Στο τέλος είπε σε όλες: «Να είσθε αγαπημένες’ μια ψυχή και μια καρδιά». Continue reading

Διδαχές π. Εὐσεβίου Γιαννακάκη (1910-1995)

Η μεγαλύτερη δύναμις στην υδρόγειο σφαίρα είναι η Χάρις του Θεού.
Να είμαστε αχόρταγοι για τη θεία Χάρη. Να μη χορταίνουμε
Όταν έρχεται η θεία Χάρη, θα στεκόμαστε με αυτοσυγκέντρωση, αυτοέλεγχο , προσευχή.
Με τη συνεχή προσπάθεια η κάθε ψυχή , με θέληση αγαθή και με τη χάρη του Θεού, προάγεται και προκόπτει στην αρετή και στην αγιότητα.Όποιος αγωνίζεται κατά της αμαρτίας, γράφει τις ωραιότερες σελίδες στο βιβλίο του Θεού. Γιατί όλα γράφονται εκεί. Continue reading

Ἡ ὁδύνη τοῦ καρκίνου στόν γέροντα Εὐσέβιο Γιαννακάκη

Η ΟΔΥΝΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΥΣΕΒΙΟ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ.

 Η οδύνη της νόσος του καρκίνου

 
Την Τρίτη της Διακαινησίμου ταξίδεψε στην Αθήνα για την κηδεία πνευματικού του τέκνου. Εκεί έμαθε ότι ο μεγάλος αδελφός του, ο Χρήστος, ήταν άρρωστος. «’Άς πάμε να τον δούμε» είπε, παρ’ όλο πού βιαζόταν να επιστρέψει στο Μοναστήρι. Οι μοναχές πού τον συνόδευαν απόρησαν, διότι δεν συνήθιζε να επισκέπτεται τούς συγγενείς του.
Τον βρήκε με λίγο πυρετό. Τον σταύρωσε και τού είπε.
— Είσαι έτοιμος για τον Παράδεισο;
— Εβδομήντα χρόνια ετοιμάζομαι γι’ αυτή την ώρα, απάντησε ο αδελφός του.
— Προσεύχεσαι;
— Μέρα-νύχτα.
— Σ’ ευχαριστώ, αδελφέ μου, για όλα όσα μου προσέφερες από τα νεανικά μου χρόνια, πρόσθεσε ο Γέροντας. Όταν ήρθα από το χωριό, εσύ με έβαλες στην πνευματική ζωή. Εκεί πού θα πάς, να προσεύχεσαι για μάς, για όλο το Μοναστήρι. Κι εμείς θα προσευχόμαστε για σένα. Καλή αντάμωση στον ουρανό.
Τον ασπάσθηκε στο μέτωπο και έφυγε. Βγαίνοντας από το δωμάτιο είπε: Continue reading

Δόξα τῇ μακροθυμία Σου Κύριε…

 

Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης

 Ἀπό κάθε γωνιά τῆς γῆς τόσες ἄσχημες ἀναθυμιάσεις ἀνεβαίνουν στό θρόνο Του. Κι ὅμως ὁ Θεός ἀγαπάει , ἀνέχεται, μακροθυμεῖ.
Μέ τόν πόνο, μέ τή δοκιμασία ἐπισκέπτεται τούς ἀνθρώπους, καί ὅσοι ἔχουν καλή διάθεση ὁμολογοῦν τά σφάλματα τούς ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ, χῦνουν δάκρυα, γίνονται ἄλλοι ἄνθρωποι.
Αὐτοί, πού, ἄν τούς γνωρίζαμε λίγα χρόνια πρίν, θά τούς βομβαρδίζαμε μέ τά λόγια μας.

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr

Τό μυστήριο τῆς μετανοίας. Στό Ἰπποκράτειο νοσοκομεῖο. Π. Εὐσέβιος

 

      ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.
 Οι επισκέψεις του στους ασθενείς και οι ιερές ακολουθίες αποτελούσαν, όπως και ο ίδιος γράφει, «ένα προοίμιο, μια προεργασία για το κύριο και σημαντικότερο μέρος της αποστολής του» , πού ήταν η θεραπεία της ψυχής διά των ιερών Μυστηρίων της’ Εξομολογήσεως και της Θείας Ευχαριστίας. Και συνεχίζει: «Επισφράγισμα της όλης πνευματικής εργασίας του Ιερέως και της καλής προαφέσεως του αρρώστου είναι το Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως» .
Οι ασθενείς με προθυμία ανταποκρίνονταν στη σύστασή του και πήγαιναν να εξομολογηθούν, οι περισσότεροι για πρώτη φορά στη ζωή τους. Ό ίδιος απέδιδε τη δεκτικότητα των άρρωστων στην ευεργετική επίδραση του πόνου.
    «Όταν ο πόνος καταλαμβάνει τον άνθρωπο, γράφει, όταν η αρρώστια τον περισφίγγει στο κρεβάτι και τον καθιστά ακίνητο και ανίκανο πλέον και για την πιο ελάχιστη εργασία, τότε ο άνθρωπος θυμάται τον Θεόν του…» Continue reading

Ἄρρωστος στό Ἰπποκράτειο νοσοκομεῖο εἶδε τόν παράδεισο ἐν ζωῇ. Π. Εὐσέβιος Γιαννακάκης

 

     «Κάποιος άλλος, σαράντα πέντε περίπου χρόνων και πατέρας δύο παιδιών, αν και η κατάσταση της υγείας τον ήταν πολύ άσχημη, εξομολογήθηκε και κοινώνησε με ευχαρίστηση. Την επόμενη ημέρα ο ιερεύς τον επισκέφτηκε και πάλι. Το πρόσωπό του ήταν ήρεμο, καθώς τον διακατείχε μία απέραντη αισιοδοξία. Με χαμηλή και μισοσβησμένη φωνή είπε:
   —     Σήμερα φεύγω, πάτερ… για τον ουρανό, και ή χαρά μου είναι πολύ μεγάλη. Εάν δεν φύγω, θα λυπηθώ, διότι είναι ενδεχόμενο μέσα στην παλιοκοινωνία να λερώνει κανείς την ψυχή του. Η ζωή η βρώμικη συνοδεύεται από πολύ πόνο και πολλή πικρία… Continue reading

Δημιουργική συνεργασία. Γέρων Εὐσέβιος Γιαννακάκης

 

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.
 Είχε πολύ καλή και δημιουργική συνεργασία όχι μόνο με το νοσηλευτικό αλλά και με το ιατρικό και το διοικητικό προσωπικό. Ή άμεμπτη πολιτεία του τον έκανε εξαρχής αποδεκτό και σεβαστό σε όλους.
Προσευχόταν όχι μόνο στην άγια Προσκομιδή και στις αιτήσεις τών καθημερινών ακολουθιών -«υπέρ των εργαζομένων αδελφών ημών εν τω ίδρύματι τούτω»- αλλά και στις κατ’ ιδίαν προσευχές του. Στις λιτανείες μέσα στο νοσοκομείο και στις διάφορες τελετές έκανε δέηση «υπέρ τού προέδρου, τού διοικητικού συμβουλίου, τών καθηγητών, υφηγητών και λοιπών ιατρών, τού διοικητικού και νοσηλευτικού προσωπικού». Απέδιδε τιμή σε όλους. Στην ονομαστική τους εορτή έβγαζε «ύψωμα» στο όνομά τους και το πήγαινε ο ίδιος στο γραφείο τους. Επίσης, όταν πανηγύριζε ό Ναός στη μνήμη τού Αγίου Λουκά και της Όσιας Ξένης, έστελνε σε όλα τά τμήματα άρτους από το γραφείο του διευθυντού μέχρι το θυρωρείο.
Κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις στο αμφιθέατρο τού νοσοκομείου -κοπή βασιλόπιτας, εθνικές επέτειοι- στον ολιγόλεπτο χαιρετισμό του δεν παρέλειπε να τονίσει την άξια και το μέγεθος της αποστολής πού ασκούν οι εργαζόμενοι στον τραχύ τομέα του πόνου.
Την 1’Ιανουαρίου τού έτους 1960 είχε πει μεταξύ άλλων: Continue reading