Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος ΣΤ΄ (Ἕκτος)

Αποτέλεσμα εικόνας για Jefrem Sirin   Περί πανοπλίας, προς τους μοναχούς / Για την πανοπλία, προς τους μοναχούς

Παραίνεσις περί ησυχίας / Παραίνεση για την ησυχία
Περί εγκρατείας, και του μη ζηλούν αμαρτωλούς, τον καιρόν προφασιζομένους· και εις τον Νώε / Για την εγκράτεια, και για το να μη ζηλεύουμε τους αμαρτωλούς, που προφασίζονται τον καιρό· και στον Νώε

Εις τον Λώτ· και περί ασφαλείας / Στον Λωτ· και για την ασφάλεια
Λόγος εις τον Άγιον Ηλίαν, τον προφήτην / Λόγος στον άγιο Ηλία, τον προφήτη
Λόγος εις τον προφήτην Δανιήλ και εις τους Αγίους Τρεις Παίδας. Και προς τον λέγοντα, ο καιρός πονηρός εστι, σωθήναι ου δύναμαι / Λόγος στον προφήτη Δανιήλ και στους αγίους Τρεις Παίδες. Και για κείνον που
λέει, ο καιρός είναι πονηρός, δεν μπορώ να σωθώ
Λόγος περί ιερωσύνης / Λόγος για την ιεροσύνη
Απολογία προς αδελφόν περί Ηλί του ιερέως / Απάντηση σε αδελφό για τον Ηλί, τον ιερέα
Περί εορτών / Για τις εορτές
Λόγος εις τους εν Χριστώ κεκοιμημένους / Λόγος στους εν Χριστώ αποθανόντες
Περί Ιουλιανού του ασκητού / Για τον ασκητή Ιουλιανό
Λόγος κατά αιρετικών, εν ω και απόδειξις εκ φανερών υποδειγμάτων, του τε μαργαρίτου και των λοιπών συνάγουσα το πιστόν, ότι δίχα των φυσικών νόμων η Αγία Θεοτόκος τον Κύριον και Θεόν ημών επί σωτηρίας του κόσμου και συνέλαβε και εκύησε / Λόγος εναντίον των αιρετικών, στον οποίο υπάρχει και απόδειξη από φανερά παραδείγματα, η οποία συμπεραίνει τη βεβαιότητα από το μαργαριτάρι και τα άλλα, ότι η αγία Θεοτόκος, χωρίς τους φυσικούς νόμους, και συνέλαβε και κυοφόρησε τον Κύριο και Θεό μας, για τη σωτηρία του κόσμου Continue reading

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Ε΄ (Πέμπτος)

Αποτέλεσμα εικόνας για Efrem Sirul Περί μετανοίας / Για τη μετάνοια

Λόγος ψυχωφελής / Λόγος ωφέλιμος στην ψυχή
Περί μετανοίας και κατανύξεως / Για τη μετάνοια και την κατάνυξη

Περί αγάπης / Για την αγάπη
Περί ψαλμού / Για την ψαλμωδία
Περί προσευχής / Για την προσευχή
Περί φιλοπτωχίας / Για την αγάπη προς τους φτωχούς
Περί νηστείας / Για τη νηστεία
Εις το μη θαυμάζειν τα πρόσκαιρα, μηδέ δελεάζεσθαι εν τοις τερπνοίς του βίου· και εις τον εβδομηκοστόν δεύτερον ψαλμόν / Για το να μη θαυμάζουμε τα πρόσκαιρα, ούτε να δελεαζόμαστε με τις χαρές αυτής της ζωής· και για τον εβδομηκοστό δεύτερο ψαλμό
Ωδή εύρυθμος, εις τους οσημέραι αμαρτάνοντας και οσημέραι μετανοοούντας / Ωδή έμμετρη, γι’ αυτούς που καθημερινά αμαρτάνουν και καθημερινά μετανοούν
Περί του μη σκανδαλίζειν τον πλησίον, και περί ορθού βίου / Για το να μη σκανδαλίζει κανείς τον πλησίον του, και για τον ορθό βίο
Παραίνεση
Λόγος περί αληθούς αποταγής, και ον τρόπον ευρήσει ψυχή τον Θεόν· διό και ήλθεν ο Κύριος / Λόγος για την αληθινή απάρνηση του κόσμου, και για τον τρόπο που η ψυχή θα βρει τον Θεό· γι’ αυτό και ήρθε ο Κύριος Continue reading

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Δ΄

   Λόγος εις της Δευτέραν Παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού / Λόγος στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Λόγος περί της κοινής αναστάσεως και μετανοίας και αγάπης. Και εις την Δευτέραν Παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού / Λόγος για

την κοινή ανάσταση και για τη μετάνοια και την αγάπη. Και για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Ερωτήσεις και αποκρίσεις / Ερωτήσεις και απαντήσεις
Λόγος εις την παρουσίαν του Κυρίου, και περί συντελείας του κόσμου,
και εις την παρουσίαν του Αντιχρίστου / Λόγος στην παρουσία του Κυρίου, και για τη συντέλεια του κόσμου, και στην παρουσία του Αντιχρίστου
Λόγος εις τον τίμιον και ζωοποιόν σταυρόν και εις την Δευτέραν Παρουσίαν. Και περί αγάπης και ελεημοσύνης / Λόγος στον τίμιο και ζωοποιό σταυρό και στη Δευτέρα Παρουσία. Και για την αγάπη και την ελεημοσύνη
Περί υπομονής και συντελείας και της δευτέρας παρουσίας. Και περί μελέτης των θείων γραφών. Και τι το της ησυχίας ωφέλιμον / Για την υπομονή και τη συντέλεια και τη Δευτέρα Παρουσία. Και για τη μελέτη των θείων Γραφών. Και ποια η ωφέλεια της ησυχίας
Εις την Παρουσίαν του Κυρίου (ι) / Στην Παρουσία του Κυρίου (Ι)
Εις την Παρουσίαν του Κυρίου (ιι) / Στην Παρουσία του Κυρίου (ΙΙ)
Εις την Παρουσίαν του Κυρίου (ιιι) / Στην Παρουσία του Κυρίου (III)
Λόγος περί κρίσεως και αναστάσεως / Λόγος για την κρίση και την ανάσταση
Λόγος παραινετικός. Περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, και περί μετανοίας / Λόγος παραινετικός. Για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, και για τη μετάνοια
Λόγος περί της Δευτέρας Παρουσίας και κρίσεως / Λόγος για τη Δευτέρα Παρουσία και την κρίση Continue reading

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

Η ανάσταση των νεκρών 

 Ακράδαντη πίστη της Εκκλησίας είναι η ανάσταση των νεκρών, που θα γίνει συγχρόνως με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».Λέγοντας ανάσταση των νεκρών, εννοούμε την ανάσταση των σωμάτων, αφού οι ψυχές είναι αθάνατες. Κάθε ψυχή, δηλαδή, θα εισέλθει πάλι στο νεκρό σώμα της, που θα ζωοποιηθεί, κι έτσι θα ξανασυγκροτηθεί ολόκληρος ο άνθρωπος.

Πολλές είναι οι αγιογραφικές μαρτυρίες για την ανάσταση των σωμάτων. Ενδεικτικά θ’ αναφέρουμε μερικές. Ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλει: «Οι νεκροί θ’ αναστηθούν και θα εγερθούν όλοι όσοι βρίσκονται στα μνήματα» (26:19). Ο προφήτης Ιεζεκιήλ είδε σε όραμα μια θαυματουργική ανάσταση σωμάτων: Μ’ ένα λόγο του Θεού, πλήθος ξερά οστά, που βρίσκονταν σκόρπια σε μια πεδιάδα, συναρμολογήθηκαν, απέκτησαν νεύρα, σάρκες και δέρμα κι έγιναν τέλεια σώματα- και μ’ άλλον ένα λόγο Του, απέκτησαν ψυχή και αναστήθηκαν και στάθηκαν στα πόδια τους (37:1-10). Το εκπληκτικό όραμα του Προφήτη δείχνει πώς θα γίνει η ανάσταση των νεκρών στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτή την ανάσταση, άλλωστε, βεβαιώνουν και προσομοιάζουν οι τρεις αναστάσεις που έκανε ο Ιησούς, δηλαδή της κόρης του Ιαείρου, του γιου της χήρας της Ναΐν και του φίλου Του, Λαζάρου, καθώς και η δική Του ανάσταση, με την οποία νίκησε το κράτος του θανάτου.

Ο Απόστολος Παύλος κάνει πολλές φορές λόγο για την ανάσταση των σωμάτων στις επιστολές του. Στους Θεσσαλονικείς, λ.χ., γράφει: «Ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατεβεί από τον ουρανό και θ’ αναστηθούν πρώτα αυτοί που πέθαναν πιστοί στο Χριστό» (Α’ Θεσ. 4:16). Μετά την ανάστασή τους, τα σώματα θα είναι πνευματικά, άφθαρτα, αθάνατα, αναλλοίωτα, απαλλαγμένα από τις ανάγκες τροφής και ύπνου. Μόνο που τα σώματα των δικαίων θα είναι φωτεινά, καθαρά και δοξασμένα, ενώ των αμαρτωλών ζοφερά, ακάθαρτα και στερημένα από τη θεία δόξα. Continue reading

Ὁμιλία γιά τό θάνατο ὡς ὕπνο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται- άλλα πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν (Ίωάν. 11:11)

Ό Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο κοίμηση, ύπνο δηλαδή. Οποία άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς! Τί γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ό σωματικός θάνατος επομένως δεν σημαίνει την εξαφάνιση του ανθρώπου, αλλά απλώς έναν ύπνο, από τον οποίο μόνον Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο – Εκείνος ο οποίος με τον Λόγο Του εμφύσησε ζωή στο πρώτο χώμα.

Όταν ο Κύριος κραύγασε: «Λάζαρε, δεύρο έξω» (Ίωάν. 11:44), ό νεκρός άνθρωπος ήγέρθη και ανέζησε. Ό Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός μας. Εφόσον ο Άδάμ γνώριζε τα ονόματα όλων των πλασμάτων του Θεού, πώς ο Θεός δεν θά γνώριζε καθέναν από εμάς με τα ονόματά μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά επίσης μάς καλεί με τ’ όνομά μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μόνου Φιλανθρώπου Κυρίου! Ή φωνή αυτή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα   του Θεού. Τότε γιατί δεν μπορεί Εκείνος να μάς εγείρει και από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

Λέγεται πώς κάποτε κάποιος άνθρωπος άρπαξε μια πέτρα για να σκοτώσει τον αδελφό του.Τη στιγμή εκείνη του φάνηκε πώς άκουσε τη φωνή της μητέρας του να τον καλεί με τ’ όνομά του. Απλώς άκουσε τη φωνή της μητέρας του και αμέσως το χέρι του άρχισε να τρέμει. Άφησε κάτω την πέτρα, ντροπιασμένος για την κακή πρόθεσή του. Ή φωνή της μητέρας του τον ξύπνησε, αποτρέποντας τη διάπραξη ενός θανάσιμου αμαρτήματος. Άν η φωνή μιας μητέρας σώζει και ξυπνάει από τον θάνατο, πόσω μάλλον η φωνή του Δημιουργού και Ζωοδότη! Continue reading

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Β΄

 Λόγος εις Πατέρας τελειωθέντας / Λόγος σε πατέρες που ετελειώθησαν

Λόγος έτερος εις Πατέρας τελειωθέντας / Άλλος λόγος σε πατέρες που ετελειώθησαν
Λόγος τετρασύλλαβος / Λόγος τετρασύλλαβος
Λόγος επτασύλλαβος / Λόγος επτασύλλαβος
Περί φόβου ψυχών / Για το φόβο των ψυχών
Ευχή εκ της του Αγίου Εφραίμ διδασκαλίας / Ευχή από τη διδασκαλία του αγίου Εφραίμ
Υπομνηστικόν, ήτοι επιστολή / Υπομνηστικό, δηλαδή επιστολή
Περί ψυχής, όταν πειράζηται υπό του Εχθρού πως οφείλει μετά δακρύων τω Θεώ προσεύχεσθαι / Για την ψυχή, όταν πειράζεται από τον Εχθρό, πως πρέπει να προσεύχεται στον Θεό με δάκρυα
Εξομολόγησις, ήγουν προσευχή προς Θεόν / Εξομολόγηση, δηλαδή προσευχή προς τον Θεό
Περί αρετής. Προς νεώτερον ασκητήν, κεφάλαια δ΄ / Για την αρετή. Προς νεώτερο ασκητή, τέσσερα κεφάλαια (Πρόλογος, Αρχή της πρώτης παραινέσεως, Δεύτερη παραίνεση, Τρίτη παραίνεση, Τέταρτη παραίνεση) Continue reading

Ὁ πλοῦτος καί ἡ φτώχεια (Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος)

Αν δεις κάποιον να γίνεται πλούσιος χωρίς να το αξίζει, μην τον καλοτυχίσεις, μην τον ζηλέψεις, μην τα βάλεις με τη θεία πρόνοια, μη νομίσεις ότι γίνεται τίποτα στον κόσμο τούτο τυχαία και άσκοπα. Θυμήσου την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. O πλούσιος είχε φτάσει στην κο­ρύφωση του πλούτου και των απολαύσεων, ενώ συ­νάμα ήταν σκληρός και απάνθρωπος, πιο άγριος κι από τα σκυλιά. Τα σκυλιά σπλαχνίζονταν το Λάζαρο κι έγλειφαν τις πληγές, που σκέπαζαν το σώμα του, ενώ ο πλούσιος ούτε τα ψίχουλα του τραπεζιού του δεν έδινε στον φτωχό. Ο πλούσιος είχε περισσότερα απ’ όσα του χρειάζονταν. Ο Λάζαρος δεν είχε ούτε τα απόλυτα αναγκαία, ούτε την απαραίτητη καθημε­ρινή του τροφή. Και μολονότι πάλευε συνέχεια με την πείνα και την αρρώστια, δεν αγανάκτησε, δεν βλα­στήμησε το Θεό, δεν παραπονέθηκε ενάντια στη θεία πρόνοια.

Δεν είναι, λοιπόν, αδικαιολόγητο, ενώ είσαι απαλ­λαγμένος από τέτοιες συμφορές, να βλαστημάς το Θεό, όταν άλλοι άνθρωποι, που δοκιμάζονται σκληρά από διάφορα βάσανα, δοξάζουν τον Κύριο ακατάπαυστα; Στο κάτω-κάτω, όποιος υποφέρει, κι αν ξεστομίσει καμιά βαρειά κουβέντα πάνω στον πόνο του, είναι άξιος κάποιας συγγνώμης. Όποιος, όμως, χωρίς να υποφέρει, βλαστημάει το Θεό και χάνει την ψυχή του, ποιάς συγγνώμης είναι άξιος;

Για ποιό λόγο, άνθρωπέ μου, ο πλούτος σου φαίνε­ται σπουδαίο πράγμα; Αναμφίβολα γιατί σου αρέ­σουν οι σπάταλες απολαύσεις, γιατί ευχαριστιέσαι όταν σε θαυμάζουν ή σε ζηλεύουν οι άλλοι, γιατί
μπο­ρείς με τα χρήματά σου να κάνεις κακό στους εχθρούς σου και, τέλος, γιατί όλοι σε φοβούνται για τη δύναμη που σου δίνει ο πλούτος. Ναι, γι’ αυτές τις τέσσερις αιτίες κυνηγάς τα λεφτά, για την ηδονή, την κολα­κεία, την εκδίκηση και το φόβο. Αλλη αιτία δεν υπάρχει. Continue reading

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου – Ὑπόμνημα εἰς τόν εὐαγγελιστή Ματθαῖο- Δ΄ ΟΜΙΛΙΑ (Ἀπόσπασμα)

  Ἀφοῦ λοιπὸν ὀνόμασε ὅλους τούς προγόνους καὶ ἔφτασε στὸν Ἰωσήφ, δὲν σταμάτησε σ’ αὐτό τὸ σημεῖο, ἀλλά πρόσθεσε: «Ὁ Ἰωσήφ, ὁ ἄνδρας τῆς Μαρίας», ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι ἐξαιτίας της τὸν περιέλαβε στὸ γενεαλογικὸ δέντρο πού ἔκανε.

Ἔπειτα ἀκούγοντας τὴ φράση «ἄνδρα Μαρίας», γιὰ νὰ μὴ νομίσεις ὅτι γεννήθηκε σύμφωνα μὲ τὸν κοινὸ νόμο τῆς φύσης, πρόσεξε πῶς τὸ διορθώνει αὐτό μὲ τὰ παρακάτω πού λέει.
Ἄκουσες, λέει, τὴ λέξη ἄνδρας, ἄκουσες τὴ λέξη μητέρα, ἄκουσες τὸ ὄνομα πού ὁρίσθηκε γιὰ τὸ παιδί, ἄκουσε λοιπὸν καὶ τὸ πῶς γεννήθηκε αὐτό: «Ἡ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἔτσι». 
Γιὰ ποιὰ γέννηση μοῦ μιλᾶς; Πές μου, ἂν καὶ ἀνέφερες τοὺς προγόνους. Θέλω ὅμως νὰ μοῦ μιλήσεις καὶ γιὰ τὸ πῶς ἔγινε ἡ γέννηση. Εἶδες πῶς ἀνέβασε ψηλὰ τὸν ἀκροατή; Καθὼς ἐπρόκειτο κάτι πιὸ καινούργιο νὰ πεῖ, ὑπόσχεται νὰ μιλήσει καὶ γιὰ τὸν τρόπο.
Πρόσεξε τὴν ἄριστη συμφωνία τῶν λεγομένων. Δὲν πηγαίνει ὁ συγγραφέας κατευθείαν στὴ γέννηση, ἀλλά πρῶτα μᾶς θυμίζει σὲ ποιὰ σειρὰ βρισκόταν ἂν ἀρχίσουμε νὰ μετρᾶμε ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, σὲ ποιὰ σειρὰ ἀπὸ τὸν Δαβίδ, σὲ ποιὰ ἀπὸ τὴ μετανάστευση ἀπὸ τὴ Βαβυλώνα, καὶ μ’ ὅλα αὐτά ἀναγκάζει τὸν ἀκριβολόγο ἀκροατὴ νὰ ἐρευνήσει τὸν ἀριθμό τῶν ἐτῶν, ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι αὐτός ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστός, γιὰ τὸν ὁποῖο προφήτευσαν οἱ προφῆτες. Continue reading

Ὅταν οἱ μάγοι ἔφθασαν στά Ἱεροσόλυμα

 Ἁγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

  Ὅταν ὁ ὁδοιπόρος βρεῖ κάποιον ἄλλο, καλό συνοδοιπόρο, χαίρεται τόν κόπο τῆς μακρινῆς ὁδοιπορίας, ἐπειδή ξεγελιέται ἀπό τή συντροφιά· καθώς στηρίζεται δηλαδή, σάν σέ ραβδί, στήν εὐχάριστη συζήτηση, ἔχει 
τήν αἴσθηση ὅτι συνοδοιπορεῖ μέ σκονισμένα τά πόδια, ἀλλά μέ ἀκούραστο τό στόμα. Μοιράζει ἔτσι τόν κόπο τῶν ποδιῶν καί ἐλαφρύνει μέ τή συνομιλία τήν κούραση τῆς μεγάλης πορείας.
 
Ἔτσι λοιπόν καί οἱ μάγοι, ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός, καθώς εἶδαν τό ἄστρο, καί τό ἔλαβαν αὐτό συνοδοιπόρο, ξεγελοῦσαν −ὅταν κουράζονταν− μέ τήν ἐρώτηση, «ποῦ εἶναι ὁ νεογέννητος Βασιλιάς», τήν ταλαιπωρία τῆς ὁδοιπορίας· ἀνέκριναν δηλαδή μέ τό λόγο τούς Ἑβραίους σάν κλέφτες Ἐκείνου πού γεννήθηκε.
 
Σ’ αὐτούς λοιπόν πού ρωτοῦσαν γιά τόν Βασιλιά, εὔλογα ἀπαντοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, λέγοντας: «Τί λοιπόν τολμᾶτε, ξένοι, τί λέτε, ἄνθρωποι; Γιατί ἔχετε ἔρθει, φέρνοντας ἐπικίνδυνη εἴδηση; Γιατί διακηρύσσετε τόν καινούριο βασιλιά στήν πόλη πού ἔχει ἤδη βασιλιά; Γιατί διακινδυνεύετε τόν ἑαυτό σας σέ πρόωρο τέλος; Γιατί μπήγετε στούς τραχήλους σας τή γλώσσα σάν μάχαιρα; Γιατί ἀνοίγετε τόν τάφο σας μέ τό στόμα, καί τό θάνατο πού κοιμᾶται τόν ξυπνᾶτε γιά νά σᾶς ἁρπάξει; Δέν εἶχε μνήματα ἡ Περσία, ὥστε, νά ἔρθετε ἐδῶ καί, ἐνῶ ἀκόμη ζεῖ ὁ Ἡρώδης, νά ρωτᾶτε γιά ἄλλο βασιλιά; Ὅταν τό ἀκούσει, θά ὁμολογήσει σ’ ἐσᾶς πολλή εὐγνωμοσύνη καί θά σᾶς ἀνταμείψει μέ μεγάλα δῶρα»!. Continue reading

«Τό εὐμετάβλητο τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων καί ἡ θεραπευτική διαχείριση μιᾶς κρίσης. Λόγος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πρός τόν Εὐτρόπιο»

Αποτέλεσμα εικόνας για ιωάννης χρυσόστομος
Το ευμετάβλητο των πραγμάτων
 
Πάντοτε βέβαια, ιδιαίτερα όμως τώρα είναι ευκαιρία να πούμε, «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης».

Πού είναι τώρα η λαμπρή στολή της υπατείας; πού οι φωτεινές λαμπάδες; πού οι θόρυβοι, και οι χοροί, και οι διασκεδάσεις, και τα πανηγύρια; Πού είναι τα στεφάνια και τα παραπετάσματα; Πού είναι ο θόρυβος της πόλης και οι επευφημίες στα ιπποδρόμια και οι κολακείες των θεατών;

Όλα αυτά έφυγαν∙ φύσηξε ξαφνικά άνεμος και έριξε κάτω τα φύλλα και μας έδειξε το δένδρο γυμνό και να κλονίζεται πια από τη ρίζα του. Γιατί τέτοια ήταν η ορμή του ανέμου, ώστε να απειλεί να ξερριζώσει σύρριζα το δένδρο και να τραντάξει και αυτά τα νεύρα του.
Πού είναι τώρα οι ψεύτικοι φίλοι; πού είναι τα συμπόσια και τα δείπνα; πού είναι το πλήθος των παρασίτων, και το ανόθευτο κρασί που χυνόταν όλη την ημέρα, και οι ποικίλες τέχνες των μαγείρων και οι υπηρέτες της εξουσίας που έκαναν και έλεγαν όλα για να είναι ευχάριστοι;
Νύχτα ήταν όλα εκείνα και όνειρο, και όταν ήρθε η ημέρα εξαφανίσθηκαν. Άνθη ήταν ανοιξιάτικα, και όταν πέρασε η άνοιξη όλα μαράθηκαν. Σκιά ήταν και έφυγε γρήγορα, καπνός ήταν και διαλύθηκε, αερόφουσκες ήταν και έσκασαν, αράχνη ήταν και έσπασε.
*
Η ματαιότητα των πραγμάτων
Γι΄αυτό αυτά τα πνευματικά λόγια επαναλαμβάνουμε συνέχεια λέγοντας, «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης»*. Πρέπει δηλαδή αυτά τα λόγια να είναι γραμμένα συνέχεια και στους τοίχους και στα ρούχα και στην αγορά και στο σπίτι και στους δρόμους και στις πόρτες και στις εισόδους και κυρίως στη συνείδηση του καθενός και πάντοτε να τα μελετούμε. Continue reading