8ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 3. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου-Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:

8ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 3.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου

Συνεχίζουμε, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό τό κεφάλαιο πού περιγράφει ὁ μακαριστός Γέροντας Σωφρόνιος τή μορφή τοῦ Γέροντα. Εἴμαστε στό σημεῖο πού ἔχει ἀνατεθεῖ στόν Ἅγιο Σιλουανό ἕνα ὑπεύθυνο διακόνημα, νά ἐπιστατεῖ σέ μιά ὁμάδα ἐργατῶν. Εἶναι τά χρόνια πού ὑπῆρχαν χιλιάδες μοναχοί στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, στό ρώσικο μοναστήρι, ὁπότε ὑπῆρχαν καί πολλοί ἐργάτες.

«Εἶχε στίς διαταγές του ὥς διακόσιους ἐργάτες. Τό πρωί, γυρνοῦσε τά ἐργαστήρια καί ἔδινε γενικές γραμμές στούς ἀρχιεργάτες καί μετά γύριζε στό κελλί του, νά κλάψει «γιά τόν λαό τοῦ Θεοῦ». Δέν καθόταν πάνω ἀπ’ τό κεφάλι τους, θά λέγαμε ἔτσι λαϊκά. Δέν ἀσκοῦσε αὐστηρή, ἀσφυκτική ἐπιτήρηση, ἀλλά γυρνοῦσε στόν Θεό καί προσευχόταν. Προσευχόταν γιά τόν λαό τοῦ Θεοῦ, γιά τούς ἐργάτες του καί γιά ὅλους ὅσους γνώριζε καί γιά ὅσους δέν γνώριζε..

«Ἡ καρδιά του πονοῦσε γιά τούς ἐργάτες καί ἔχυνε δάκρυα γιά καθένα τους: «Νά ὁ Μιχάλης, ἄφησε τήν γυναῖκα του καί τά παιδιά στό χωριό καί ἐργάζεται ἐδῶ σ’ ἐμᾶς γιά λίγα γρόσια». Ἐρχόντουσαν ἀπό τήν Ρωσία, δηλαδή, γιά νά ἐργαστοῦν. «Πῶς νά αἰσθάνεται τόσο μακριά ἀπό τό σπίτι του χωρίς νά βλέπει οὔτε τήν γυναῖκα οὔτε τά ἀγαπημένα του παιδιά… Νά ὁ Νικήτας. Μόλις παντρεύτηκε καί ἐγκατέλειψε τήν νεαρή γυναῖκα του ἔγκυο καί τήν γριά μάνα του … Τί νά ἔνιωσαν τάχα, ὅταν ἀποχωρίζονταν ἀπό τόν νεαρό ἀγαπημένο γιό καί ἄνδρα; … Νά ὁ Γρηγόρης. Ἄφησε τούς γέρους γονεῖς του, τήν νέα γυναῖκα του καί δύο μικρά βρέφη καί ἦλθε ἐδῶ νά ἐργαστεῖ γιά ἕνα κομμάτι ψωμί.Τί θά ἐξοικονομήσει ἐδῶ; … Τί φτώχεια θά εἶχαν, γιά νά ἀποφασίσουν νά ἐγκαταλείψουν ὅλους τούς δικούς τους … Σέ τί φοβερή στέρηση καί θλίψη ζεῖ ὅλος αὐτός ὁ λαός … Νά ὁ Νίκος. Continue reading

Ἄλλο καλός ἄνθρωπος καί ἄλλο Χριστιανός

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

 

Ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος υπήρξε ένας άοκνος εργάτης του Ευαγγελίου με πλήθος καταπληκτικών ομιλιών και συγγραμμάτων. Χωρίς σπουδές και τίτλους, έχοντας όμως το σπουδαίο χάρισμα του λόγου και κυρίως την πλουσιότατη Χάρη του Κυρίου μας που τον επεσκίαζε και τον καθοδηγούσε, βοήθησε πλήθος ανθρώπων να βρουν και να ακολουθήσουν την οδό της σωτηρίας.

Αξίζει να σημειωθεί πως δεν επεδίωξε να αναλάβει αυτήν την διακονία αλλά ο Ίδιος ο Χριστός τον επέλεξε και του την ανέθεσε. Για τον συγκλονιστικό τρόπο με τον οποίον έγινε αυτό αλλά και ένα γενικό βιογραφικό πατήστε εδώ καιεδώ όπου υπάρχει απομαγνητοφωνημένη σχετική διήγηση του ιδίου!

**********

Είναι αλήθεια, ότι υπάρχει μία μερίς μεταξύ των λεγομέ­νων «καλών ανθρώπων», η οποία επαναπαύεται εις τα λάθη των άλλων και έχει την γνώμην, ότι είναι δυνατόν ποτέ ο Χρι­στός να λάβη υπ’ όψιν τα λάθη και τας αδυναμίας των άλλων, ίνα κάλυψη τας ιδικάς των.

Επίσης είναι αλήθεια, ότι πολλοί εκ των εκκλησιαζομέ­νων ιερωμένων, ψαλτών, νεωκόρων, επιτρόπων, μελών θρη­σκευτικών Όργανώσεων και διαφόρων Φιλανθρωπικών τα­μείων, ως και απλών λαϊκών χριστιανών, δεν είναι εν τάξει εις την ιδιωτικήν των ζωήν.

Αυτό βεβαίως το βλέπει ο κόσμος, και μάλιστα ο ζητών δικαιολογίαν, ίνα απορρίψη την Εκκλησίαν και τον Κλήρον. Και λέγει, ότι «εν σχέσει με αυτόν, που λέγει ότι είναι χριστιανός και άνθρωπος της Εκκλησίας και της Θρη­σκείας, είμαι καλύτερος εγώ. Διότι αυτός, παρ’ ότι εκκλησιά­ζεται κλέπτει εις την επιχείρησίν του, ψεύδεται, κάμνει κομπί­νας, πηγαίνει εις τα δικαστήρια, ορκίζεται ή ορκίζει άλλους, θυμώνει, βλασφημεί, αποφεύγει την τεκνογονίαν, δεν είναι συ­νεπής εις τας συναλλαγάς του κ.ο.κ. Πώς να πάω εις την Εκ­κλησίαν, λέγει η άλλη, που γνωρίζω μια εις την γειτονιά μου, που είναι της Εκκλησίας και του κηρύγματος και εχώρισε το παιδί της από την γυναικά του διότι ήτο πτωχή;»Πώς να εκκλησιασθώ, λέγει η άλλη, που μια γνωστή μου κυρία, που ανήκει και σε θρησκευτικόν κύκλον, απαγορεύει εις την κόρην της να κάνη παιδιά; Continue reading

Προκατήχηση, Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου 2ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Προκατήχηση, Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου

1ο Μέρος, Ὁμιλία στίς 27-11-2010

Μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν προηγούμενη φορά εἴχαμε ἀρχίσει ἕνα καινούριο κεφάλαιο, τίς Κατηχήσεις τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων. Εἴχαμε κάνει μιά πρώτη εἰσαγωγή, τήν ὁποία θά συνεχίσουμε σήμερα. Λέγαμε ὅτι ἐν πολλοῖς ὁ λαός μας εἶναι ἀκατήχητος καί ἐμεῖς πού λεγόμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πολλές φορές καί σέ μεγάλο ποσοστό, ἀγνοοῦμε τήν πίστη μας. Ἀγνοοῦμε τί θά πεῖ Ὀρθοδοξία, τί εἶναι Ὀρθοδοξία, τί πιστεύουμε, τί ὁμολογοῦμε μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, πού ὑποτίθεται ὅτι τό εἴπαμε καί τό ἀποδεχθήκαμε μέ τό στόμα τοῦ ἀναδόχου μας, ὅταν βαφτιστήκαμε καί τό ὁμολογοῦμε καί κάθε φορά πού γίνεται Θεία Λειτουργία.

Ὅταν λέμε κατήχηση στήν ἐκκλησιαστική γλῶσσα, ἐννοοῦμε τόν τύπο τῆς διδαχῆς, ὅπως τό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή, τήν διδασκαλία δηλαδή, ἡ ὁποία εἰσάγει τόν ὑποψήφιο χριστιανό στίς βασικές δογματικές θέσεις τῆς πίστεως καί ἡ ὁποία -διδασκαλία- προηγεῖται τοῦ βαφτίσματος. Μᾶς βάζει στίς βασικές δογματικές θέσεις, μαθαίνουμε τά βασικά δόγματα, αὐτό εἶναι ἡ κατήχηση, νά γνωρίσουμε τί πιστεύουμε. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς περιγράφει τά βασικά στοιχεῖα ἀπό τά ὁποῖα αὐτή συνίσταται, ἀπό τί ἀποτελεῖται μία Κατήχηση.Αὐτά εἶναι ἡ διδασκαλία περί μετανοίας, περί πίστεως στόν Θεό, περί Βαπτίσματος, περί χειροθεσίας, περί ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καί περί μελλούσης κρίσεως. (Χειροθεσία εἶναι νά ἀκουμπήσεις τό χέρι πάνω, θέτω τήν χείρα μου. Ἦταν τό χρίσμα στήν πρώτη Ἐκκλησία. Ἔτσι γινόταν τό χρίσμα μέ τήν χειροθεσία καί μέ τό ὁποῖο ὁ πιστός γίνεται κοινωνός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Αὐτά ὅλα εἶναι τά βασικά στοιχεῖα ἀπό τά ὁποῖα συνίσταται μία Κατήχηση. Βλέπετε; Δέν εἶναι καί λίγα. Ἑπομένως, ὅταν θέλεις νά κατηχήσεις κάποιον, θά πρέπει νά τοῦ μιλήσεις γιά ὅλα αὐτά τά πράγματα καί πρῶτα-πρῶτα γιά τήν μετάνοια, ἀπό τήν ὁποία ξεκινοῦν τά πάντα. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός μας, τό πρῶτο πράγμα πού μᾶς ζήτησε εἶναι νά μετανοήσουμε καί αὐτό ἦταν τό περιεχόμενο τοῦ κηρύγματός Του «μετανοεῖτε ἤγγικεν γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 4,17). Καί ἡ Κατήχηση ἀρχίζει ἀπό αὐτό, ἀπό τήν μετάνοια. Ἄν κανείς δέν μετανοήσει, δέν μπορεῖ καί νά προχωρήσει στήν κατήχηση, δέν ἔχει ἔννοια νά προχωρήσει νά μάθει τά ὑπόλοιπα. Continue reading

Ἡ Ἀγάπη οὐκ ἀσχημονεῖ – Τά Χαρακτηριστικά τῆς Ἀληθινῆς Ἀγάπης ̎ ̎ Α΄ Κορ. Κεφ. 13, στίχος 5, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

̎Ἡ Ἀγάπη οὐκ ἀσχημονεῖ – Τά Χαρακτηριστικά τῆς Ἀληθινῆς Ἀγάπης ̎ ̎

Α΄Κορ. Κεφ. 13, στίχος 5

Ὁμιλία σέ νέους στίς 23-8-2017

 

Θά ἀνοίξουμε τήν πρός Κορινθίους Α΄ ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στό 13ο Κεφάλαιο: «ἀδελφοί, ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τό κακόν, οὐ χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δέ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει».

Ἡ ἀγάπη λέει μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, δηλαδή εἶναι πάντοτε χρηστή, εἶναι πάντοτε καλοσυνάτη. Πάντοτε ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἀγάπη εἶναι χρηστός, καλός, εἶναι ἀγαθός καί εἶναι καί χρήσιμος, πραγματικά χρήσιμος στούς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ. Δέν ζηλεύει ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται. Δέν κομπάζει, δέν ὑπερηφανεύεται, δέν καυχιέται. Οὐ φυσιοῦται. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἀγάπη δέν ἔχει φουσκωμένα τά μυαλά του. Φυσίωσις εἶναι αὐτό πού λέμε ἔχει πάρει ἀέρα τό κεφάλι του, ἔχει ὑπερηφάνεια, ἔχει μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἀληθινή ἀγάπη δέν ἔχει ὑπερηφάνεια. Οὐκ ἀσχημονεῖ. Ἡ ἀγάπη δέν ἀσχημονεῖ, δέν κάνει ἄσχημα πράγματα. Οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς. Ἡ ἀληθινή ἀγάπη δέν ζητεῖ τά δικά της. Δέν ζητάει ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπάει τό δικό του συμφέρον ἀλλά τό συμφέρον τοῦ ἄλλου. Ἡ ἀγάπη οὐ παροξύνεται. Δέν παροργίζεται ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἀγάπη, δέν φτάνει σέ παροξυσμό, δέν χάνει τόν ἔλεγχο τοῦ ἑαυτοῦ του. Οὐ λογίζεται τό κακόν. Ἡ ἀγάπη δέν βάζει κακό λογισμό γιά τόν ἄλλον. Οὐ χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ. Δέν χαίρεται μέ τήν ἀδικία, ἀλλά συγχαίρει, πραγματικά χαίρεται μέ τή χαρά τοῦ ἄλλου καί λυπᾶται μέ τή λύπη τοῦ ἄλλου. Πάντα στέγει. Στεγάζει τά πάντα. Continue reading

Κυριακή ΙΔ΄Λουκᾶ, Λουκᾶ 18,35-43-θεραπεία τυφλοῦ τῆς Ἰεριχοῦς,π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

2-12-1984

 «Κύριε ησο Χριστέ, λέησον μς να ναβλέψωμεν»

Οι αξιοθαύμαστοι άνθρωποι, αγαπητοί μου, πάντοτε και παντού υπάρχουν. Είτε είναι πλούσιοι, είτε είναι πτωχοί, είτε είναι υγιείς, είτε είναι ασθενείς, είτε είναι εύσημοι, είτε είναι άσημοι. Ένας τέτοιος ήταν και ο τυφλός της Ιεριχούς, της σημερινής ευαγγελικής περικοπής.

 Ενώ ο Κύριος εσυνοδεύετο από έναν όχλον ολόκληρον και εγγίζει την πόλιν της Ιεριχούς, ένας τυφλός ήτο καθισμένος πλάι στο δρόμο και εζητιάνευε. Άκουσε τον θόρυβον και εζητούσε να μάθει περί τίνος πρόκειται. Και όταν του είπαν ότι «ησος Ναζωραος παρέρχεται», τότε εκείνος «ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με.».
 Σας είπα ότι βρίσκει κανείς θαυμαστούς ανθρώπους οπουδήποτε. Και πράγματι βλέπει κανείς εδώ μία συντριπτική διαφορά επικλήσεως. Όταν ερώτησε ο τυφλός «τι συμβαίνει;», ο όχλος του απήντησε, οι παρακείμενοι άνθρωποι εκεί από τον όχλο, του απήντησαν: «Ο Ιησούς ο Ναζωραίος». Εκείνος, ο τυφλός, όταν φωνάζει τον Ιησούν, τον αποκαλεί «υιόν Δαυίδ». Ποια είναι η διαφορά; Τρομακτικά μεγάλη. Είναι γνωστό ότι η Ναζαρέτ δεν ήτο καλής φήμης χωριό.

Continue reading

«Ἡ ἁπλότητα τοῦ χωρικοῦ πού ἔδωσε τροφή στόν Χριστό», Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἡ ἁπλότητα τοῦ χωρικοῦ πού ἔδωσε τροφή στόν Χριστό»

Ὁμιλίασέ παιδιά στίς 02-07-2016

Θά σᾶς διαβάσω μία πολύ ὡραία ἱστορία πού τήν εἶχε διηγηθεῖ ἕνας Γέροντας Ρῶσος. Τούς Ρώσους Γέροντες τούς λένε Στάρετς. Αὐτός ἦταν ὁ Στάρετς Ζαχαρίας καί διηγήθηκε ἕνα ὡραῖο περιστατικό γιά ἕναν νέο, ὁ ὁποῖος ἤτανε πολύ ἁπλός, δέν ἔλεγε ποτέ ψέματα, δέν εἶχε καθόλου πονηρία καί ἀγαποῦσε πάρα πολύ τήν ἀλήθεια. Ὅλοι πρέπει νά λέμε πάντα τήν ἀλήθεια.

Αὐτός, λοιπόν, προσπαθοῦσε νά κάνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό πού θά σᾶς διηγηθῶ εἶναι πραγματικό γεγονός. Ἔγινε στή Ρωσία σέ ἕνα μέρος ὄχι πολυσύχναστο, σ’ ἕνα μέρος πού ἦταν στήν ὕπαιθρο. Ἐκεῖ λοιπόν, κοντά σ’ ἕνα χωριό ζοῦσε ἕνας νέος χωρικός, ὀρφανός, τελείως ἀγράμματος ἀλλά πολύ ἐργατικός. Συνεχῶς, πάντοτε ἐργαζόταν καί δέν πέρασε οὔτε μιά στιγμή μέ ὀκνηρία στή ζωή του, μέ τεμπελιά. Κι ἐμεῖς δέν πρέπει νά τεμπελιάζουμε… Ἡ ψυχή του ἦταν καθαρή σάν κρύσταλλο. Σέ κάθε ὑπόθεση, πάντοτε, ἄκουγε τήν συνείδησή του. Ἡ συνείδηση εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ πού ἔχουμε μέσα μας κι, ὅταν πᾶμε νά κάνουμε κάτι κακό, μᾶς λέει «μήν τό κάνεις αὐτό». Ἔτσι λοιπόν, αὐτός ὁ νέος πάντοτε ἄκουγε τήν συνείδησή του καί δέν ἔλεγε, ἐγώ θά τό κάνω κι ἄς λέει μέσα μου ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ ὅτι δέν πρέπει. Κι ἄν κάποιος δέν ὑπακούει στή συνείδησή του μιά φορά, δυό φορές, τρεῖς φορές, μετά τί γίνεται; Ξέρετε;Σταματάει ἡ συνείδηση νά τόν ἐλέγχει καί ὁ ἄνθρωπος πλέον δέν ἔχει ἕνα χαλινάρι γιά νά τόν σταματήσει ἀπό τό κακό. Γι’ αὐτό δέν πρέπει νά παρακοῦμε τήν συνείδησή μας. Ὅταν ἡ συνείδησή μας μᾶς λέει κάτι, πρέπει νά τήν ἀκοῦμε. Continue reading

Μοναστικοί ἀγῶνες 3, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 1. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 6ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

κοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Μοναστικοί ἀγῶνες 3, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 1.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 6ο Μέρος,

Ὁμιλία στίς 08-03-2015

Συνεχίζουμε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν Ἅγιο Σιλουανό. Λέγαμε χθές γιά τήν βαθιά ἀλλαγή πού ἔγινε στόν Ἅγιο μετά τήν ἀποκάλυψη πού πῆρε ἀπό τόν Θεό καί τήν ὁδηγία «κράτα τόν νοῦ στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι». Μιά ἀλλαγή πού τόν ἔκανε πλέον νά ἀγωνίζεται γιά νά ἀποκτήσει ταπείνωση καί νά ἔχει σταθερή τήν Χάρη. Ὅταν ὑπάρχει στόν ἄνθρωπο ταπεινό φρόνημα, τότε παραμένει σταθερά κοινωνός τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὅμως ἀφήνει τόν λογισμό του καί δέχεται ὑπερήφανες σκέψεις, τότε χάνει ὁ ἄνθρωπος τήν Χάρη, δηλαδή, ὅπως λέγαμε, χτίζει ἕνα τεῖχος μονωτικό γύρω του καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά τόν βοηθήσει. Ὅταν γεύτηκε αὐτή τήν Χάρη καί κοινώνησε καί παρέμεινε στήν κοινωνία μέ τόν Θεό, τότε ἄλλαξε καί ἡ προσευχή του καί πλέον δέν προσευχότανε μόνο γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά καί γιά ὅλο τόν κόσμο, γιατί κατάλαβε ὅτι μέσα στόν Θεό εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί γι’ αὐτό παρακαλοῦσε τόν Θεό νά γνωρίσει ὅλος ὁ κόσμος τόν Ἴδιο, τόν Θεό.

Ἔλεγε λοιπόν «ὁ ἀδελφός μας εἶναι ἡ ζωή μας» καί μέ τήν ἀγάπη πού εἶχε, πού ἄναψε μέσα στήν καρδιά του, αἰσθανότανε ὅλους τούς ἀνθρώπους σάν μέλος τῆς δικῆς του ὑποστατικῆς αἰώνιας ὕπαρξης. Κατάλαβε καί τήν ἐντολή «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν ὄχι σάν ἕναν ἠθικό κανόνα, ἀλλά σάν κάτι πού εἶναι ἀναγκαῖο λόγω τῆς κοινῆς φύσεως, τῆς ὀντολογικῆς κοινότητας πού ὑπάρχει μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Continue reading

Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων 1ο Μέρος, Εἰσαγωγή, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων

1ο Μέρος, Εἰσαγωγή

Ὁμιλία στίς 20-11-2010

Σκέφτηκα σήμερα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ  νά ξεκινήσουμε ἕνα καινούριο κεφάλαιο πού ἔχει σχέση μέ τήν πίστη μας. Διότι, δυστυχῶς, εἴμαστε μέν ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἀλλά ἀγνοοῦμε βασικότατα πράγματα καί ἐν πολλοῖς εἴμαστε ἀκατήχητοι. Μᾶς λείπει ἡ κατήχηση. Γι’ αὐτό  σκέφτηκα νά κάνουμε ἕνα πολύ βασικό βιβλίο ἀπό τούς Πατέρες, ἀπό τήν Πατρολογία, ἀπό τήν ἐκκλησιαστική μας γραμματολογία, ἀπό τόν θησαυρό πού ἔχουμε μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού εἶναι ἠ κλασσική ὀρθόδοξη κατήχηση ἑνός μεγάλου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων. Βέβαια εἶναι ἕνα ἀρκετά ἐκτενές ἔργο, ἀλλά θά δεῖτε ὅτι πάρα πολύ θά ὠφεληθοῦμε καί θά κατατοπιστοῦμε.

Ἔρχονται πολλές φορές ἄνθρωποι καί τούς ρωτάω κάτι πολύ ἁπλό, τί σημαίνει τό «ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν» καί δέν ξέρουν. Καί λέω, ἄν εἶναι δυνατόν… Ἄν ἀγνοοῦμε αὐτά τά πολύ βασικά πράγματα, πῶς εἶναι δυνατό νά σωθοῦμε; Ἡ ἄγνοια τῶν Γραφῶν εἶναι πολύ βαριά ἁμαρτία, πάρα πολύ βαριά, δηλαδή εἶναι ἀσυγχώρητη. Γιατί, ἄν δέν ξέρεις τί ζητάει ἀπό σένα ὁ Θεός, πῶς θά σωθεῖς; Ὁ Χριστός μας λέει ὅτι «ἐκεῖνος εἶναι πού Μέ ἀγαπάει, αὐτός πού ἔχει τίς ἐντολές Μου καί τίς τηρεῖ» (Ἰω. 14,21). Ἔχω τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ σημαίνει τίς ξέρω πρῶτα-πρῶτα. Ποιός εἶμαι ἐγώ; Ποιός εἶναι ὁ Θεός; Ποιός εἶναι ὁ Πατέρας; Ποιός εἶναι ὁ Υἱός; Ποιό εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα; Τί μᾶς ἔχει ἀποκαλύψει ὁ Θεός γιά τόν ἐαυτό Του; Τί μᾶς ἔχει ἀποκαλύψει γιά ἐμᾶς; Ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς; Γιατί εἴμαστε ἐδῶ πού εἴμαστε; Ποῦ πᾶμε; Αὐτά εἶναι τά λεγόμενα «ὑπαρξιακά ἐρωτήματα», τά ὁποῖα ἀπαντῶνται μέσα ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Θεολογία, ἀπό τήν πίστη μας.

Continue reading

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος – τό ὑπ’ ἀριθμόν 1 ἁμάρτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

-Η αποδοχή του δυτικού ορθολογιστικού ουμανισμού (το αμάρτημα αρνήσεως της Εκκλησίας).

-Ο πόλεμος εναντίον της Εκκλησίας από εγκάθετους επισκόπους (δεν είμεθα σε θέση να σας ποιμάνομε, φροντίστε να σωθείτε μόνοι σας).

-Ο πόλεμος εναντίον των Μοναστηριών.

-Οι ολέθριες εθνικές συνέπειες με την απώλεια εδαφών και αιχμαλωσία του λαού.

-Η δύναμη της μετανοίας και της εν Χριστώ ζωής.

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ.

Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)

Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε στις 25/04 του 1983.

Κἂν ὁλόκληρος δὲ λαὸς ἁμάρτῃ, οὐ νικᾷ τὴν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν. Ἐμοσχοποίησεν ὁ λαὸς, καὶ οὐκ ἀπέστη ὁ Θεὸς τῆς φιλανθρωπίας· ἠρνήσαντο οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἑαυτὸν οὐκ ἠρνήσατο. Οὗτοι οἱ θεοί σου Ἰσραὴλ, εἰρήκασιν· καὶ πάλιν συνήθως ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ, σωτὴρ αὐτῶν ἐγένετο. Καὶ οὐ μόνος δ’ ὁ λαὸς ἥμαρτε, ἀλλὰ καὶ Ἀαρὼν ὁ ἀρχιερεύς. Μωϋσῆς γάρ ἐστιν ὁ λέγων, Καὶ ἐπ’ Ἀαρὼν ἐγένετο ὀργὴ Κυρίου· καὶ ἐδεήθην, φησὶν, ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ συνεχώρησεν αὐτῷ ὁ Θεός. Εἶτα Μωϋσῆς μὲν αἰτῶν ὑπὲρ ἀρχιερέως ἁμαρτάνοντος, ἐδυσώπει τὸν Κύριον· Ἰησοῦς δὲ ὁ μονογενὴς, αἰτῶν ὑπὲρ ἡμῶν οὐ δυσωπεῖ τὸν Θεόν; Κἀκεῖνον μὲν διὰ τὸ πταισθὲν οὐκ ἐκώλυσεν ἐλθεῖν εἰς ἀρχιερωσύνην· σὲ δὲ ἐξ ἐθνῶν ἐλθόντα, κεκώλυκεν εἰσελθεῖν εἰς τὴν σωτηρίαν; Μετανόησον, ἄνθρωπε, λοιπὸν καὶ αὐτὸς ὁμοίως, καὶ οὐ κεκώλυταί σοι ἡ χάρις.

Ακόμη, λέγει, όχι μόνο άτομα αλλά και λαός ολόκληρος ακόμη αν αμαρτήσει και αυτόν ο Θεός μπορεί να τον συγχωρήσει, διότι δεν νικούν την φιλανθρωπία του Θεού οι αμαρτίες ενός ολοκλήρου λαού. Και έχει το παράδειγμα εδώ της μοσχοποιήσεως του Ισραήλ. Πριν προχωρήσω όμως για να δούμε την μοσχοποίηση του Ισραήλ θα ‘θελα να σας έλεγα το εξής. Continue reading

«Πῶς θά ἀγαπήσουμε τόν Χριστό μας» Ἰωάννου 14,21 – Μάρκου 8,34-36

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Πῶς θά ἀγαπήσουμε τόν Χριστό μας»

Ἰωάννου 14,21 – Μάρκου 8,34-36 Ὁμιλία στίς 22-8-2017 (Ὁμιλία σέ Νέους)

Σήμερα, παιδιά, θά μελετήσουμε ἀπό τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγγέλιο, τό ὁποῖο εἶναι τό τέταρτο κατά σειρά Εὐαγγέλιο. Μετά τό κατά Ματθαῖον, τό κατά Μάρκον καί τό κατά Λουκᾶν εἶναι τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, ὅπου στό 14ο κεφάλαιο (ιδ΄) καί στόν 21ο στίχο, λέει ὁ Κύριος: «ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δέ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπό τοῦ πατρός μου, καί ἐγώ ἀγαπήσω αὐτόν καί ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν». Διαβάζουμε καί τήν ἑρμηνεία: «Γιά νά σᾶς μεταδωθεῖ ἡ νέα ζωή, πού θά σᾶς κάμει ἕνα μέ Ἐμένα, πρέπει πρωτίστως νά Μέ ἀγαπᾶτε. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω ὅτι αὐτός πού ἐγκολπώθηκε τίς ἐντολές Μου καί τίς φυλάττει, αὐτός καί μόνο εἶναι πού Μέ ἀγαπάει». Μᾶς μιλάει δηλαδή, γιά τό ποιός εἶναι αὐτός πού ἀγαπάει πραγματικά τόν Θεό, αὐτός, ὁ ὁποῖος τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. «Ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς». Εἶναι δηλαδή χαρακτηριστικό, εἶναι ἀναγκαῖο, εἶναι προϋπόθεση, γιά νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό, νά τηρήσουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Continue reading