« «Ἡ ἀγάπη πάντα ὑπομένει» »

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

«Ἡ ἀγάπη πάντα ὑπομένει» (Α΄Κορ. Ιγ΄ : 4). Αὐτό σημαίνει πώς ἡ ἀγάπη ποτέ δέν τιμωρεῖ ἀμέσως ἐκεῖνον πού ἁμαρτάνει, ἀλλά ὑπομένει καρτερικά τήν πτώση του, τόν διδάσκει καί τόν διορθώνει. Ἡ φύση τῆς κακίας, ἀντίθετα, εἶναι νά λειτουργεῖ ἀνταγωνιστικά, νά τόν τιμωρήσει ἀμέσως καί αὐστηρότατα, νά τόν κάνει δυστυχή. Εἶναι ἐκπληκτικό τό πόσο κακοί καί ἀνυπόμονοι εἴμαστε! Ὅταν ἁμαρτάνει ὁ ἀδελφός μας δέ λυπόμαστε γιά τήν ἁμαρτία του, δέν κλαῖμε ἀπό συμπάθεια κι ἀδελφική ἀγάπη γιά τή θελημένη παραφροσύνη του, γιά τό πάθος του. Ἀντίθετα, τόν περιφρονοῦμε γιά τήν ἁμαρτία του, κακιώνουμε μαζί του. Καί μπορεῖ ταυτόχρονα νά ἤμαστε κι ἐμεῖς στή θέση του, νά ἤμαστε ἔνοχοι γιά τά ἴδια παραπτώματα μ᾿ αὐτόν καί νά μᾶς εἶχαν συγχωρέσει οἱ ἄλλοι. Ἴσως μέ τήν ἐπιείκεια καί τή συγκατάβαση τῶν ἀνωτέρων μας νά διορθώσαμε κάπως τά σφάλματά μας, τά πάθη καί τήν κακία μας καί νά γίναμε καλλίτεροι. Ἄν τυχαίνει ἀκόμα καί τώρα νά εἴμαστε ἔνοχοι γιά τά ἴδια παραπτώματα, ἀλλ᾿ ἴσως ὄχι τόσο σοβαρά ὅσο ἐκεῖνα τοῦ ἀδελφοῦ μας, σημαίνει πώς εἴμαστε κι ἐμεῖς ὑπεύθυνοι γι᾿ αὐτόν. Πῶς λοιπόν μποροῦμε νά μήν εἴμαστε ἐπιεικεῖς στούς ἀδελφούς μας πού σφάλλουν; Continue reading

Ὁ ποντικός καί ὁ καλόγερος

Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού.
Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες.
Ύστερα όμως από δύο τρεις ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου; Continue reading

«Μή νιώθεις προσβολή, ἄν κάποιος σοῦ μιλήσει ἤ σοῦ φερθεῖ ἄσχημα»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Μή νιώθεις προσβολή ἄν κάποιος σοῦ μιλήσει  σοῦ φερθεῖ,ἄσχημα.

Ἐσύ μιλᾶς  συμπεριφέρεσαι πάντα καλά κι εὐγενικά στούςἄλλους;

Συχνά δέ φέρεσαι ὑποκριτικά;

Συνομιλεῖς πάντα εἰλικρινά μέ τό Θεό τήν ὥρα τῆςπροσευχῆς, χωρίς νά ὑποκρίνεσαι;

Πολλές φορές τά χείλη σου δέ μιλοῦν τή γλώσσα τῆς ἀλήθειας ἐνῶ  καρδιά σου ψεύδεται;

Βαδίζεις μέ εἰλικρίνεια κι ἁπλότητα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Ἄν ἐσύ  ἴδιος δέν εἶσαι δίκαιος κι εἰλικρινής ἀπέναντι στό Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ἀλλά πολλές φορές ψεύδεσαι καί ὑποκρίνεσαι, τότε μήν ἐκνευρίζεσαι ὅταν οἱ ἄλλοι σοῦ φέρονται ὑποκριτικά, χωρίς εἰλικρίνεια. «Δί᾿ ὧν τις ἁμαρτάνει, διά τούτων κολάζεται» (Σοφ. Σολ. Ια΄ : 16), μᾶς λέει σοφός Σολομῶν. Νά ᾿σαι ἐπιεικής στούς ἄλλους ἐκεῖ πού καί σύ σφάλεις καί ἁμαρτάνεις. Continue reading

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Ἀγάπη εἶναι νά ἀκούσης μέ πόνο τήν στενοχώρια τοῦ ἄλλου. Ἀγάπη εἶναι κι ἕνα βλέμμα πονεμένο κι ἕνας λόγος πού θά πῆς …»

– Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;

– Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι.

Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου. Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζη κάποια δυσκολία.

Αγάπη είναι να συμμερισθής την λύπη του, να τον αναπαύσης στην δυσκολία του. Αγάπη είναι να σηκώσης έναν βαρύ λόγο που θα σου πη. Όλα αυτά βοηθούν περισσότερο από τα πολλά λόγια και τις εξωτερικές εκδηλώσεις.

Continue reading

«Τρελογιάννης: ἕνας ἅγιος κοσμοκαλόγερος τῆς Ἀθήνας»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟ ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΑΓΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 
  Η διά Χριστόν σαλότητα, αποτελούσε ως γνωστό πάντοτε ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια στο πολυάριθμο Συναξάρι των Αγίων μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένα λίαν διδακτικό κεφάλαιο σωτηρίας, που έδειχνε στην ουσία πως η δικαιοσύνη και η κρίση του Θεού διαφέρει κατά πολύ απ’ αυτήν των ανθρώπων. Ένα λιθαράκι επιπλέον σ’ αυτό το κεφάλαιο αποτελεί και η ιστορία που μας αφηγήθηκε ένας ταπεινός λευϊτης του ευαγγελίου, ένας στενός φίλος του Κυρίου μας, της Παναγίας μας, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Αγίου Αναστασίου του Γόρδιου. Ένας λευϊτης που ζει στα ευλογημένα βουνά των Αγράφων. Πρόκειται για ένα πραγματικό άνθος ευωδίας που ολοένα και περισσότερο ανακαλύπτεται από τις καταπονημένες από τη ζωή ψυχές, που σαν μέλισσες ταξιδεύουν κοντά του για να γευτούν ως δώρο την πολύτιμη γύρη που εκπέμπει η παρουσία του και ο λόγος του. Η αφήγηση του αφορούσε έναν σύγχρονο κατά Χριστό σαλό, που έζησε σε μία από τις απρόσωπες, απρόσιτες και αποξενωμένες γειτονιές της Αθήνας. Ο τρελό –Γιάννης αυτόν αφορά η αφήγηση του ζούσε σε μία φτωχική γκαρσονιέρα που κληρονόμησε από τη μητέρα του σε μία πολυκατοικία 20 συνολικά διαμερισμάτων.Εργαζόταν στο φούρνο της γειτονιάς του και έπιανε δουλειά ξημερώματα. Continue reading

«Ἡ χριστιανική ἀγάπη σοῦ ἐπιβάλλει νά ᾿ σαι μέ κάθε τρόπο ἐπιεικής στά σφάλματα τοῦ πλησίον»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ἄν ἐξαιρέσουμε τήν ἀληθινή ἀγάπη, ὅλα τ᾿ ἄλλα εἶναι ἀπάτη, πλάνη τῶν αἰσθήσεων. Ἄν κάποιος φίλος σοῦ φερθεῖ ψυχρά, περιφρονητικά, ἄξεστα καί προσβλητικά, νά λές:

«Αὐτή εἶναι ἀπάτη τοῦ ἐχθροῦ». Ἄν μέσα σου ξεσηκωθεῖ κάποιο αἴσθημα μίσους, λόγω τῆς ψυχρῆς καί περιφρονητικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ φίλου σου καί σ᾿ ἐνοχλεῖ, νά λές:

«Αὐτή εἶναι δική μου αὐταπάτη· ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ἀγαπῶ τό φίλο μου ὅ,τι κι ἄν μοῦ ᾿χει κάνει· δέ θέλω νά τόν βρεῖ κάποιο κακό, γιατί αὐτό εἶναι πού θέλει ὁ ἐχθρός· θά εἶμαι ἐπιεικής στό σφάλμα του, γιατί τό ἴδιο συμβαίνει καί σέ μένα· ἔχουμε κι οἱ δυό μας τήν ἴδια ἁμαρτωλή φύση».

Ἰσχυρίζεσαι πώς ὁ φίλος σου ἁμαρτάνει κι ἔχει μεγάλα ἐλαττώματα; Continue reading

(Ἐπι)κοινωνία ψυχῶν …

Όταν πονάς εσωτερικά για τον άλλον, ο Θεός τον πληροφορεί για την αγάπη σου και την καταλαβαίνει χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Όπως και όταν δεν εκδηλώνεται η κακία μας, αλλά είναι εσωτερική, πάλι ο άλλος την καταλαβαίνει…

Άγιος Παΐσιος

 
http://omothimadon.gr/?p=39741

Ἡ ἀγάπη “φονεύει” τόν φόνο (Ἀρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἱεροκήρυκας Ἱ. Μ. Πατρῶν)

Eἶναι πλέον βεβαιωμένο ὅτι ὁ σημερινὸς μηδενιστικὸς πολιτισμός μας ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ περιθώριο, στὸ κλείσιμο στὸν ἑαυτόν του, στὴν βία τὴν φονικὴ κατὰ τοῦ πλησίον ἢ στὴν κατάθλιψη. Τὸ «ἐγὼ» τὸ ἀντιλαμβάνεται ὡς ἄτομο – ἀτομικότητα. Κυρίως στὸν χῶρο τῆς κοινωνιολογίας καὶ τῆς πολιτικῆς τὸ «ἐγὼ» ταυτίζεται μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀριθμητικῆς ἀτομικότητος. Ἔτσι ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἐντάσσεται στὴν ἀπρόσωπη κοινωνικὴ μονάδα, χωρὶς νὰ  ἀντιλαμβάνεται τὴν σχέση της μὲ τὸν «ἄλλον». Continue reading

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Δῶσε κάτι, ἔστω καί τό πιό λίγο, σέ ἐκεῖνον πού ἔχει ἀνάγκη …Ἄν δέν ἔχεις τίποτε, δάκρυσε»

 Όσο καιρό πλέεις με ούριο άνεμο, βοήθησε εκείνους που έχουν ναυαγήσει. Όσο είσαι υγιής και πλούσιος, βοήθησε εκείνον που κακοπαθεί. Μην περιμένεις να δοκιμάσεις ο ίδιος πόσο κακό είναι ηαπανθρωπιά και πόσο καλό είναι να δείχνεται ευσπλαχνία σε εκείνους που έχουν ανάγκη. Μη θελήσεις να σηκώσει ο Θεός το χέρι του εναντίον εκείνων που υψηλοφρονούν και παραβλέπουν τους φτωχούς.

 Δώσε κάτι, έστω και το πιο λίγο, σε εκείνον που έχει ανάγκη, διότι αυτό οπωσδήποτε είναι σπουδαίο για εκείνον που έχει ανάγκη από όλα, αλλά και για τον Θεό, αν είναι ανάλογο με τις δυνατότητες εκείνου που δίνει. Αντί να δώσεις μεγάλο πράγμα, δώσε την προθυμία. Αν δεν έχεις τίποτε, δάκρυσε. Η συμπόνια που βγαίνει από την ψυχή είναι μεγάλο φάρμακο για εκείνον που δυστυχεί. Και το να συμπάσχει κανείς πραγματικά, ανακουφίζει πάρα πολύ την συμφορά. Continue reading

Ὅσιος Σεραφείμ τῆς Βύριτσα – Κοντά στούς πονεμένους ἀνθρώπους

Μέχρι την τελευταία του πνοή ο άγιος Σεραφείμ, ο φιλόστοργος αυτός γέροντας της Βύριτσα (1866–1949), στάθηκε με απέραντη αγάπη στον άνθρωπο, στον κάθε άνθρωπο. Στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου έβλεπε καθαρά και ακατάπαυστα τον «ελάχιστο αδελφό του Ιησού» (πρβλ. Ματθ. 25, 40 και 45), σύμφωνα και με τον περίφημο λόγο του αββά Απολλώ: «Είδες τον αδελφό σου, είδες τον Κύριο και τον Θεό σου» (βλ. «Το Γεροντικόν», εκδ. «Αστήρ», 1970, σελ. 20-21). Όλοι οι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι» (πρβλ. Ματθ. 11, 28) έβρισκαν κοντά του ανάπαυση. Για όλους είχε έτοιμο τον καλό, τον παρηγορητικό και παραμυθητικό λόγο. Άλλοι έβρισκαν απάντηση στα δυσεπίλυτα προβλήματά τους. Σ’ άλλους άνοιγε δρόμους, εκεί που τα πάντα ήταν κλειστά. Σ’ άλλους, με τη χάρη του Θεού, προέβλεπε τη μελλοντική τους πορεία και τους νουθετούσε κατάλληλα. Άλλοι έβρισκαν τη γιατρειά από ανίατες αρρώστιες. Άλλους τους βοηθούσε να βρουν σπίτι, γιατί υπήρχε τότε τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα και οι άνθρωποι έφταναν σε απόγνωση. Ο κατάλογος των ευεργετημένων από το γέροντα είναι μακρύς. Οι επόμενες μαρτυρίες προέρχονται απ’ αυτή την τελευταία περίοδο της ζωής του. Continue reading