Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος ΣΤ΄ (Ἕκτος)

Αποτέλεσμα εικόνας για Jefrem Sirin   Περί πανοπλίας, προς τους μοναχούς / Για την πανοπλία, προς τους μοναχούς

Παραίνεσις περί ησυχίας / Παραίνεση για την ησυχία
Περί εγκρατείας, και του μη ζηλούν αμαρτωλούς, τον καιρόν προφασιζομένους· και εις τον Νώε / Για την εγκράτεια, και για το να μη ζηλεύουμε τους αμαρτωλούς, που προφασίζονται τον καιρό· και στον Νώε

Εις τον Λώτ· και περί ασφαλείας / Στον Λωτ· και για την ασφάλεια
Λόγος εις τον Άγιον Ηλίαν, τον προφήτην / Λόγος στον άγιο Ηλία, τον προφήτη
Λόγος εις τον προφήτην Δανιήλ και εις τους Αγίους Τρεις Παίδας. Και προς τον λέγοντα, ο καιρός πονηρός εστι, σωθήναι ου δύναμαι / Λόγος στον προφήτη Δανιήλ και στους αγίους Τρεις Παίδες. Και για κείνον που
λέει, ο καιρός είναι πονηρός, δεν μπορώ να σωθώ
Λόγος περί ιερωσύνης / Λόγος για την ιεροσύνη
Απολογία προς αδελφόν περί Ηλί του ιερέως / Απάντηση σε αδελφό για τον Ηλί, τον ιερέα
Περί εορτών / Για τις εορτές
Λόγος εις τους εν Χριστώ κεκοιμημένους / Λόγος στους εν Χριστώ αποθανόντες
Περί Ιουλιανού του ασκητού / Για τον ασκητή Ιουλιανό
Λόγος κατά αιρετικών, εν ω και απόδειξις εκ φανερών υποδειγμάτων, του τε μαργαρίτου και των λοιπών συνάγουσα το πιστόν, ότι δίχα των φυσικών νόμων η Αγία Θεοτόκος τον Κύριον και Θεόν ημών επί σωτηρίας του κόσμου και συνέλαβε και εκύησε / Λόγος εναντίον των αιρετικών, στον οποίο υπάρχει και απόδειξη από φανερά παραδείγματα, η οποία συμπεραίνει τη βεβαιότητα από το μαργαριτάρι και τα άλλα, ότι η αγία Θεοτόκος, χωρίς τους φυσικούς νόμους, και συνέλαβε και κυοφόρησε τον Κύριο και Θεό μας, για τη σωτηρία του κόσμου Continue reading

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Ε΄ (Πέμπτος)

Αποτέλεσμα εικόνας για Efrem Sirul Περί μετανοίας / Για τη μετάνοια

Λόγος ψυχωφελής / Λόγος ωφέλιμος στην ψυχή
Περί μετανοίας και κατανύξεως / Για τη μετάνοια και την κατάνυξη

Περί αγάπης / Για την αγάπη
Περί ψαλμού / Για την ψαλμωδία
Περί προσευχής / Για την προσευχή
Περί φιλοπτωχίας / Για την αγάπη προς τους φτωχούς
Περί νηστείας / Για τη νηστεία
Εις το μη θαυμάζειν τα πρόσκαιρα, μηδέ δελεάζεσθαι εν τοις τερπνοίς του βίου· και εις τον εβδομηκοστόν δεύτερον ψαλμόν / Για το να μη θαυμάζουμε τα πρόσκαιρα, ούτε να δελεαζόμαστε με τις χαρές αυτής της ζωής· και για τον εβδομηκοστό δεύτερο ψαλμό
Ωδή εύρυθμος, εις τους οσημέραι αμαρτάνοντας και οσημέραι μετανοοούντας / Ωδή έμμετρη, γι’ αυτούς που καθημερινά αμαρτάνουν και καθημερινά μετανοούν
Περί του μη σκανδαλίζειν τον πλησίον, και περί ορθού βίου / Για το να μη σκανδαλίζει κανείς τον πλησίον του, και για τον ορθό βίο
Παραίνεση
Λόγος περί αληθούς αποταγής, και ον τρόπον ευρήσει ψυχή τον Θεόν· διό και ήλθεν ο Κύριος / Λόγος για την αληθινή απάρνηση του κόσμου, και για τον τρόπο που η ψυχή θα βρει τον Θεό· γι’ αυτό και ήρθε ο Κύριος Continue reading

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Δ΄

   Λόγος εις της Δευτέραν Παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού / Λόγος στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Λόγος περί της κοινής αναστάσεως και μετανοίας και αγάπης. Και εις την Δευτέραν Παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού / Λόγος για

την κοινή ανάσταση και για τη μετάνοια και την αγάπη. Και για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Ερωτήσεις και αποκρίσεις / Ερωτήσεις και απαντήσεις
Λόγος εις την παρουσίαν του Κυρίου, και περί συντελείας του κόσμου,
και εις την παρουσίαν του Αντιχρίστου / Λόγος στην παρουσία του Κυρίου, και για τη συντέλεια του κόσμου, και στην παρουσία του Αντιχρίστου
Λόγος εις τον τίμιον και ζωοποιόν σταυρόν και εις την Δευτέραν Παρουσίαν. Και περί αγάπης και ελεημοσύνης / Λόγος στον τίμιο και ζωοποιό σταυρό και στη Δευτέρα Παρουσία. Και για την αγάπη και την ελεημοσύνη
Περί υπομονής και συντελείας και της δευτέρας παρουσίας. Και περί μελέτης των θείων γραφών. Και τι το της ησυχίας ωφέλιμον / Για την υπομονή και τη συντέλεια και τη Δευτέρα Παρουσία. Και για τη μελέτη των θείων Γραφών. Και ποια η ωφέλεια της ησυχίας
Εις την Παρουσίαν του Κυρίου (ι) / Στην Παρουσία του Κυρίου (Ι)
Εις την Παρουσίαν του Κυρίου (ιι) / Στην Παρουσία του Κυρίου (ΙΙ)
Εις την Παρουσίαν του Κυρίου (ιιι) / Στην Παρουσία του Κυρίου (III)
Λόγος περί κρίσεως και αναστάσεως / Λόγος για την κρίση και την ανάσταση
Λόγος παραινετικός. Περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, και περί μετανοίας / Λόγος παραινετικός. Για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, και για τη μετάνοια
Λόγος περί της Δευτέρας Παρουσίας και κρίσεως / Λόγος για τη Δευτέρα Παρουσία και την κρίση Continue reading

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Γ΄

Περί ορθού βίου κεφάλαια ϟʹ / Για τον ορθό βίο, κεφάλαια ενενήντα

Λόγοι παραινετικοί προς τους κατ΄Αίγυπτον μοναχούς / Λόγοι παραινετικοί προς τους μοναχούς της Αιγύπτου

Περί των οκτώ λογισμών / Για τους οκτώ λογισμούς
Περί καταστάσεως πνευματικής / Για την πνευματική κατάσταση
Περί υπομονής / Για την υπομονή
Περί μακαρισμών και ταλανισμών / Για μακαρισμούς και ταλανισμούς
Περί πίστεως / Για την πίστη
Παραίνεσις ασκηταίς κατά στοιχείον / Παραίνεση σε ασκητές σύμφωνα με τα γράμματα του αλφαβήτου

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Ἔργα, Τόμος Α΄

Αποτέλεσμα εικόνας για Ефрем Сирин

  Α΄Περί αρετών και κακιών λόγος, 

Ὁ Τελωνισμός τῶν ψυχῶν

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Η διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων
για τον τελωνισμό των ψυχών
Σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων
της Εκκλησίας, η ψυχή κατά την έξοδο της από το σώμα, αλλά και
προηγουμένως, όταν ετοιμάζεται να εξέλθει από αυτό, αισθάνεται την
παρουσία των δαιμόνων πού λέγονται τελώνια, και διακατέχεται από φόβο
επειδή θα διέλθει δια των τελωνίων.
Φυσικά, πρέπει από την αρχή να πούμε ότι
τα τελώνια -οι δαίμονες- δεν έχουν κυριαρχία πάνω στους δικαίους, σε
αυτούς πού ενώθηκαν με τον Χριστό. Οι δίκαιοι όχι μόνον δεν θα περάσουν
από τα λεγόμενα τελώνια, αλλά και δεν θα διακατέχονται από τον φόβο
τους. Όλα αυτά θα τα δούμε καλύτερα, όταν παραθέσουμε την διδασκαλία των
άγιων Πατέρων. Ό χαρακτηρισμός της διόδου της ψυχής δια των δαιμόνων ως
τελωνισμός είναι ειλημμένος από τους τελώνες της εποχής εκείνης. Είναι
καλό να δούμε λίγο αυτό το θέμα, για να κατανοήσουμε γιατί οι Πατέρες
χαρακτηρίζουν την διέλευση της ψυχής από τους δαίμονες τελωνισμό.
Τελώνες στην αρχαία εποχή ονομάζονταν
εκείνοι πού αγόραζαν τους δημοσίους φόρους από το Κράτος και στην
συνέχεια τους εισέπρατταν από τον λαό48. Οι τελώνες χωρίζονταν σε δύο
τάξεις. Η πρώτη τάξη περιελάμβανε τους λεγόμενους «δημοσιώνας ή
δεκατευτάς», πού ήταν ή πλουσιότερη τάξη και η ισχύς της εξουσίας, και η
δεύτερη περιελάμβανε τους λεγόμενους δασμολόγους. Οι πρώτοι ήταν οι
γενικοί δημόσιοι εισπράκτορες, πού είχαν αγοράσει τους φόρους από την
Πολιτεία, ενώ οι δεύτεροι ήταν οι έμμισθοι υπηρέτες των πρώτων, πού
εισέπρατταν τους φόρους από τον λαό και τους έδιναν στους δημοσιώνες.
  Οι δασμολόγοι ήταν άδικοι αφού
εισέπρατταν φόρους περισσότερους από όσους έπρεπε να αποδώσουν στους
κυρίους τους. Γι’ αυτό και είχαν πολύ κακή φήμη στις αρχαίες κοινωνίες. Ο
Πλάτων έλεγε ότι είναι βαρείς οι τελώνες, όχι τόσο όταν εισπράττουν
τους φόρους από τα εμφανή των εισαγομένων, «αλλά όταν τα κεκρυμμένα
ζητούντες, εν αλλοτρίοις σκεύεσι και φορτίοις αναστρέφονται». Γι’ αυτό,
όταν ο Θεόκριτος ρωτήθηκε ποια είναι τα ωμότερα θηρία, απήντησε: «εν μεν
δρεοιν άρκτοι και λέοντες, εν δε πόλεοι τελώναι και συκοφάνται».

Continue reading

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἦσαν «ἀντικοινωνικοί;»

 

«Τότε γίνεται το θέλημα του Θεού πάνω στη γη όπως στον ουρανό» παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Μέγας στή Φιλοκαλία, «όταν, όπως είπαμε, δεν υπερηφανευόμαστε ο ένας κατά του άλλου, και όταν όχι μόνο χωρίς ζηλοτυπία, αλλά και με απλότητα είμαστε ενωμένοι με αγάπη, ειρήνη και χαρά μεταξύ μας και θεωρούμε την προκοπή του πλησίον σαν δική μας, και την έλλειψή του σαν δική μας ζημία»[1].

 Διαλάμπει ἐδῶ τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί ὁ ἐκκλησιοκεντρικός, γεμάτος ἀγάπη πρός τόν πλησίον τρόπος σκέψης τοῦ Ἁγίου Μακαρίου, ὁ ὁποῖος ταυτίζεται μέ τόν τρόπο καί τό φρόνημα ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων πού λανθασμένα διακρίνονται σέ ἀσκητικούς καί κοινωνικούς. Ὅλοι οἱ Πατέρες εἶναι κοινωνικοί καί ὅλοι εἶναι ἀσκητικοί.
 Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀκόμη καί οἱ χαρακτηριζόμενοι (λανθασμένα) ὡς ἀσκητικοί κάθε ἄλλο παρά «ἀντικοινωνικοί» ἦσαν, ἄν καί συχνά κατηγοροῦνται γι’ αὐτό.
 Ὁ Μέγας ἀσκητής ἅγιος Μακάριος θέτει τήν ἀληθινή ἀγάπη-κοινωνία- ταύτιση μέ τόν πλησίον ὡς τό κριτήριο τῆς ἐκπλήρωσης του Θείου θελήματος.
Γράφει ὅτι πρέπει νά θεωροῦμε τήν προκοπή τοῦ ἄλλου δική μας καί τή ζημία τοῦ ἄλλου ἐπίσης δική μας. Τότε, διδάσκει, γίνεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στή γῆ, ὅπως καί στόν οὐρανό. Οὐσιαστικά ἐδῶ ὁ Ἅγιος Μακάριος ἑρμηνεύει τήν φράση τῆς Κυριακῆς προσευχῆς: «Γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς». Continue reading

Γιατί ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά ἀποθαρρυνόμαστε πνευματικά;

«Πῶς θεολογοῦσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες» Πατερική Θεολογία, 28ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Πῶς θεολογοῦσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες»

Πατερική Θεολογία, 28ο Μέρος

Ὁμιλία στίς 24-01-2015

Συνεχίζουμε σήμερα τήν Πατερική Θεολογία τοῦ π. Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδου καί νομίζω θά εἶναι καί τό τελευταῖο μας μάθημα. Τά ὑπόλοιπα τοῦ βιβλίου εἶναι εἰδικά πράγματα γιά τίς αἱρέσεις καί τούς αἱρετικούς πού δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν ἰδιαίτερα. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τούς ἀντιμετώπισαν καί τούς καταδίκασαν μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θά ποῦμε σήμερα «Πῶς οἱ Πατέρες θεολογοῦν». Αὐτός εἶναι ὁ τίτλος τῆς σημερινῆς ὁμιλίας. Ἔχει σημασία νά γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἱ Πατέρες μιλᾶνε, γιατί πάντοτε ἀναφύονται καινούρια θέματα στήν Ἐκκλησία καί προσωπικά σέ μᾶς, ἀλλά καί γενικότερα, πού ἀφοροῦν ὅλη τήν Ἐκκλησία, γιά τά ὁποῖα πρέπει νά δώσει ἀπαντήσεις καί ἡ Ἐκκλησία καί ὁ καθένας μας. Αὐτές τίς ἀπαντήσεις χρειάζεται νά τίς ἀνακαλύψουμε, νά ξέρουμε ὅτι φτάσαμε στήν σωστή ἀπάντηση. Νά πῶ ἕνα παράδειγμα, γιά νά μήν εἴμαστε ἀφηρημένοι. Ὑπάρχουν πάρα πολλά θέματα πού δημιούργησε ἡ πρόοδος τῆς ἰατρικῆς, τά προβλήματα βιοηθικῆς, ἄν ἐπιτρέπεται νά γίνεται κάτι ἤ ὄχι. Ἄν ἐπιτρέπεται νά γίνεται τεχνητή γονιμοποίηση ἤ δέν ἐπιτρέπεται καί οἱ ποικίλες μέθοδοι πού ὑπάρχουν. Πῶς θά ἀπαντήσουμε σ’ αὐτά τά προβλήματα. Ποιά εἶναι ἡ σωστή μεθοδολογία, γιά νά βροῦμε τήν σωστή ἀπάντηση. Εἶναι ἁπλῶς νά ἐρευνήσουμε τά βιβλία μας, νά ψάξουμε τά βιβλία μας; Καί ὅποιος διαβάσει πιό πολλά βιβλία θά βρεῖ ἄραγε τήν ἀπάντηση; Ἤ ὑπάρχει καί κάτι ἄλλο, τό ὁποῖο μᾶς ἐπιβεβαιώνει γιά τήν ὀρθότητα τῆς ἀπάντησης; Πράγματι ὑπάρχει καί κάτι ἄλλο, τό ὁποῖο εἶναι καί τό πιό σημαντικό, ἡ ζῶσα ἐμπειρία τῶν Ἁγίων, τῶν ζωντανῶν Ἁγίων.

Ἀξιωθήκαμε νά γιορτάσουμε τήν ἁγιοκατάταξη, καί ὄχι ἁγιοποίηση, ὅπως λανθασμένα λένε πολλοί, τοῦ πατρός Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ πολύ μεγάλου Γέροντος. Πού σημαίνει ὅτι ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί σήμερα συνεχίζει νά παράγει Ἁγίους. Γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἕνας σύλλογος ἀνθρώπων πού ἔχουν κάποια κοινά πιστεύω, ἀλλά εἶναι τό ζωντανό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δέν εἶναι ἄλλος παρά οἱ Ἅγιοι. Continue reading

«Πῶς οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀντιμετώπισαν τούς αἱρετικούς» Πατερική Θεολογία, 26ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ περνᾶμε στό Δεύτερο Μέρος τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, πού ἔχει γενικό τίτλο: «Περί τῆς διδασκαλίας τῶν αἱρετικῶν καί πῶς οἱ Πατέρες τούς ἀντιμετώπισαν». Λέει ὁ π. Ἰωάννης ὁ Ρωμανίδης: «Ὅταν κάποιος φθάσει στήν θέωση, ξαναζεῖ ὅλες τίς φάσεις τῆς Ἀποκαλύψεως (Μεταμόρφωση – Πεντηκοστή), πού σημαίνει ὅτι ὁ θεούμενος ξαναζεῖ ὅλες τίς ἀλήθειες πού ἀπεκαλύφθησαν στούς Ἀποστόλους. Τότε διαπιστώνει ἐμπειρικά ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία ἔχει χαρακτήρα κυκλικό καί ὅτι ὁ κύκλος ἔχει ὡς πυρῆνα τήν Ἐνσάρκωση», τήν σάρκωση τοῦ Λόγου, πού γιορτάσαμε πρίν λίγες μέρες, τά Χριστούγεννα. «Ὁ πυρῆνας εἶναι ὁ σαρκωμένος Λόγος». Ἡ θεολογία μας δηλαδή ἔχει κέντρο τήν Σάρκωση. Εἶναι τό μεγαλύτερο, τό κορυφαῖο γεγονός, τό ὁποῖο, θά λέγαμε, ἔκοψε στή μέση τήν ἱστορία τοῦ κόσμου, τό γεγονός ὅτι ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος. «Αὐτό εἶναι ἕνα κυκλικό φαινόμενο, πού ἔχει ἕναν πυρῆνα ἤ, ἄν θέλετε, ἕνα ἑλικοειδές φαινόμενο, πού ἔχει ἕναν ἄξονα καί αὐτός ὁ ἄξονας εἶναι ὁ σαρκωμένος Λόγος». Γι’ αὐτό λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος: «Ποιός εἶναι ὁ ἀντίχριστος; Αὐτός ὁ ὁποῖος δέν πιστεύει ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος» (Α΄Ἰω. 4,3). Αὐτό ἀκριβῶς ἀρνοῦνται οἱ πάντες, ἐκτός ἀπό τούς Χριστιανούς. Καί οἱ Μουσουλμάνοι τό ἀρνοῦνται. Ὁ Χριστός θεωρεῖται ἀπό αὐτούς ἕνας ἁπλός προφήτης. Ὄχι Θεός βέβαια! Καί οἱ Ἑβραῖοι ὁπωσδήποτε τόν ἀρνοῦνται τόν Χριστό ὡς Θεό, ἀφοῦ Τόν φόνευσαν. Ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἔχει ὡς κέντρο αὐτό, ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, τό ὁποῖο πρέπει νά εἶναι τό κέντρο καί τῆς δικῆς μας πίστης καί ζωῆς. Εἶναι συγκλονιστικό νά τό σκεφτεῖ κανείς!

Continue reading