«Τό χέρι τοῦ Γέροντα Πορφυρίου ἦταν θεοκίνητο»

 

 Πρωτοπρεσβύτερος Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

Να σας πω και μια άλλη ιστορία να δούμε πως το πνεύμα του Θεού δεν κάνει λάθος. Αυτές θα είναι μια προσωπική και μία μη προσωπική ιστορία. Να σας πω πρώτη τη μη προσωπική ιστορία.
Όταν ήτανε ο π. Πορφύριος, που έλεγε «με διώξανε από το Άγιον Όρος», έτσι το έλεγε, δεν έλεγε έφυγα εξ αιτίας της φυματίωσης που είχα πάθει, με διώξανε από το Άγιον Όρος, έλεγε. Όταν λέει με διώξανε από το Άγιον Όρος, μια μέρα περπατούσε στη Θεσσαλονίκη, μιλάμε το1937 περίπου, και δίπλα του περνούσε μια άμαξα με έναν άμαξά. Ο αμαξάς την ώρα που περνούσε δίπλα του έβριζε την Παναγία. Στενοχωρήθηκε πολύ ο Γέροντας γιατί την Παναγία την αγαπούσε πιο πολύ και από τη μάνα του. Ο ίδιος μου είχε πει κάποτε· «εγώ την Παναγία παρακαλούσα και αυτή έκανε τα θαύματα». Και πράγματι την Παναγία παρακαλούσε και η Παναγία τον άκουγε. Λοιπόν, περπατούσε η άμαξα δίπλα του και ο Γέροντας Πορφύριος στενοχωρέθηκε. Λέει, λοιπόν, «Παναγία μου κάνε αυτά τα χείλη αντί να σε βρίζουν να σε παρακαλούν». Continue reading

Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Ἄχ, κυρ Μανώλη μου, εἶσαι καί Ἀρεοπαγίτης, εἶσαι λίγο κουτός.»

  Ένας Αρεοπαγίτης, ο κ. Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, ο οποίος είχε πολλές εμπειρίες και από τους δύο Γέροντες (π. Ιάκωβο και π. Κύριλλο), όταν κοιμήθηκε ο π. Ιάκωβος, εκεί που προσευχόταν, παραπονέθηκε και έλεγε:

 «Τί έγινε, τώρα μείναμε ορφανοί; Έφυγε ο π. Ιάκωβος, οποίος ήταν ο πιο προσιτός σ’ εμάς – γιατί ήρχοντο και εξομολογούντο στο μοναστήρι- έφυγε και ο π. Παΐσιος και ο π. Πορφύριος, τί γίναμε τώρα, μείναμε ορφανοί;»
Και βλέπει ολοζώντανο τον γέροντα Ιάκωβο και του λέει:  Continue reading

«- Καί σύ, παιδί μου Ἰάκωβε, θ’ ἁγιάσεις. Νά συνεχίσεις μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ καί θά σέ ἀνακηρύξει ἅγιο ἡ Ἐκκλησία»

 Στυλιανός Γ. Παπαδόπουλος

Στη Μονή δεν υπήρχε Ιερέας να λειτουργήσει τακτικά. Ο Νικόδημος είχε πληροφορήσει το μητροπολίτη Χαλκίδας, τον αγαθό επίσκοπο Γρηγόριο, για το νέο μοναχό και τις αρετές του.
Κι αποφασίστηκε να τον χειροτονήσουν. Ο Ιάκωβος τ’ άκουσε με λαχτάρα και με φόβο πολύ. Η ψυχή του έκλαιγε για την ιεροσύνη. Έκλαιγε όμως και από επιθυμία και από φόβο. Του ρχότανε ν’ αγκαλιάσει την ιεροσύνη και να πεθάνει γι’ αυτήν, μα τρόμαζε και τον έπιανε πανικός τώρα που πλησίαζε η ώρα.
Στις 17 του Δεκέμβρη κατέβηκε στη Χαλκίδα. Την άλλη μέρα ο Μητροπολίτης τον χειροτόνησε διάκονο, στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. Τον κάλεσε αποβραδύς και του εξήγησε: Έλα, παιδί μου Ιάκωβε. Εσύ δεν ξέρεις πολλά γράμματα, είσαι όμως ευσεβής, γι’ αυτό θα σε χειροτονήσω. Continue reading

π. Ἰάκωβος Βαλοδῆμος μιά ἀγιασμένη ἱερατική μορφή ἀπό τό Βοδίνο τῆς Βορείου Ἡπείρου

π. ΙΑΚΩΒΟΣ ΒΑΛΟΔΗΜΟΣ

ΜΙΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΔΙΝΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Ο π. Ιάκωβος γεννήθηκε το 1870 στην πονεμένη και αλύτρωτη  Βόρειο  Ήπειρο, στο χωριό Βοδίνο του Αργυροκάστρου. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευάγγελος Μπαλοδήμος. Οι γονείς του, άνθρωποι ευσεβείς και φτωχοί, τον μεγάλωσαν με φόβο θεού χωρίς να μπορέσουν όμως να του προσφέρουν κοσμική μόρφωση.

Σε ηλικία 15 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάσθηκε ως μικροπωλητής. Εκεί γνώρισε το θέλημα του Θεού από  τον Κωνσταντίνο Καλλίνικο, έναν  υπέροχο κήρυκα του ευαγγελίου, στα κηρύγματα του οποίου βρήκε ότι ποθούσε η άδολη ψυχή του. Στη ζωή του τον βοήθησε ένας έμπειρος πνευματικός, ο οποίος τον συνέδεσε με άλλους έξι εργατικούς νέους που ασκούσαν ο καθένας  το επάγγελμά του αλλά ζούσαν μαζί κοινοβιακώς και αγωνίζονταν για τον πνευματικό τους καταρτισμό, με νηστείες, ακολουθίες και προσευχές. Continue reading

Ἅγιος Πορφύριος : «Ἐγώ δέν εἶμαι μάγος, δέν εἶμαι προφήτης … Ἐγώ εἶμαι ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλός»

 Μοῦ ἔλεγε, μιὰ μέρα: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι μάγος, δὲν εἶμαι προφήτης. Δὲν λέω ὅτι εἶδα τὴν Παναγία, ὅτι θὰ γίνει πόλεμος. Ἐγὼ εἶμαι ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλὸς καὶ προσεύχομαι ταπεινὰ στὸν Χριστό, νὰ μὲ ἐλεήσει». 

 Ἡ τελευταία φράση του ἀποτελοῦσε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς ζωῆς του, ἐμεῖς ὅμως δὲν τὸ βλέπαμε. Μ᾿ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἀνέβηκε ἀθόρυβα καὶ μυστικά, ἕνα ἕνα τα σκαλοπάτια τῆς ἁγιότητος. Continue reading

Μιὰ ἐπιστολὴ Μαρτυρία. Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης Καλλινίκου

Αποτέλεσμα εικόνας για Μητροπολίτου Ἐδέσσης Καλλινίκου

  Ο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος στις 16 Ιουλίου 1967 ενθρονίσθηκε στον Μητροπολιτικό θρόνο της Εδέσσης και κάθε 29η Ιουλίου συνεόρταζε με τους κληρικούς και το ποίμνιό του την ονομαστική του εορτή.
Ως αφιέρωμα στην μνήμη του δημοσιεύουμε σ’ αυτό το τεύχος, του Ιουλίου, μια επιστολή που στάλθηκε στον Σεβ. Μητροπολίτη μας από τον κ. Δημήτριο Μπερτσιά, Θεολόγο και παλαιό συνεργάτη τουμακαριστού Καλλινίκου, Πρωτοσυγκέλλου τότε στο Μεσολόγγι, με αφορμή την μελέτη του βιβλίου “Κόσμημα της Εκκλησίας”.
“Μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα, που κυριολεκτικά ρούφηξα το βιβλίο σας “ΚΟΣΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”, ξανάνιωσα. Γύρισα αρκετές δεκαετίες πίσω. Δεν σάς αποκρύπτω ότι όσες μέρες διάβαζα το βιβλίο βρέθηκα σ’ άλλο κόσμο. Οι εγγύς μου έλεγαν, “τί έπαθες;” Βρέθηκα στο Ανώτερο Κατηχητικό Σχολείο του Αγίου Παντελεήμονος, στην Ιεραποστολική ομάδα του Αγίου Γέροντος, στο γραφείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλοακαρνανίας, ακούγοντάς τον να μου υπαγορεύει έγγραφα, να μου διορθώνη διάφορα ορθογραφικά λάθη. Continue reading

«Τρελογιάννης: ἕνας ἅγιος κοσμοκαλόγερος τῆς Ἀθήνας»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟ ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΑΓΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 
  Η διά Χριστόν σαλότητα, αποτελούσε ως γνωστό πάντοτε ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια στο πολυάριθμο Συναξάρι των Αγίων μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένα λίαν διδακτικό κεφάλαιο σωτηρίας, που έδειχνε στην ουσία πως η δικαιοσύνη και η κρίση του Θεού διαφέρει κατά πολύ απ’ αυτήν των ανθρώπων. Ένα λιθαράκι επιπλέον σ’ αυτό το κεφάλαιο αποτελεί και η ιστορία που μας αφηγήθηκε ένας ταπεινός λευϊτης του ευαγγελίου, ένας στενός φίλος του Κυρίου μας, της Παναγίας μας, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Αγίου Αναστασίου του Γόρδιου. Ένας λευϊτης που ζει στα ευλογημένα βουνά των Αγράφων. Πρόκειται για ένα πραγματικό άνθος ευωδίας που ολοένα και περισσότερο ανακαλύπτεται από τις καταπονημένες από τη ζωή ψυχές, που σαν μέλισσες ταξιδεύουν κοντά του για να γευτούν ως δώρο την πολύτιμη γύρη που εκπέμπει η παρουσία του και ο λόγος του. Η αφήγηση του αφορούσε έναν σύγχρονο κατά Χριστό σαλό, που έζησε σε μία από τις απρόσωπες, απρόσιτες και αποξενωμένες γειτονιές της Αθήνας. Ο τρελό –Γιάννης αυτόν αφορά η αφήγηση του ζούσε σε μία φτωχική γκαρσονιέρα που κληρονόμησε από τη μητέρα του σε μία πολυκατοικία 20 συνολικά διαμερισμάτων.Εργαζόταν στο φούρνο της γειτονιάς του και έπιανε δουλειά ξημερώματα. Continue reading

Οἱ τελευταῖες στιγμές ἑνός Ἁγίου, κι΄ ἕνα θαυμαστό γεγονός!

 Ο γνωστός διορατικός γέροντας Γαβριήλ πού βρίσκεται λίγο έξω από τίς Καρυές, διαβεβαίωσε ότι όταν κοιμήθηκε ο Μακαριστός Αντώνιος έγινε τέτοιο «γλέντι» στον Παράδεισο που είχε να γίνει από την εποχή τής κοίμησης του Αγίου Νεκταρίου!

Άς δούμε τώρα την περιγραφή πού έδωσε ένας πιστός χριστιανός, σχετικά με τις τελευταίες ώρες του Μητροπολίτου Αντωνίου:
«…Βρέθηκα », λέει, «με το μοναχό, στα χέρια του οποίου κοιμήθηκε ο μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος. Τον παρακάλεσα να μου περιγράψει τις τελευταίες στιγμές της κοιμήσεώς του, και μού είπε»: Continue reading

«Ἔτσι ἁπλά παρακάλεσα τόν Ἅγιο Ἰάκωβο νά μέ βοηθήσει, κι αὐτός ἔτσι ἁπλά μέ βοήθησε»

 Ή κ. Ανδρομάχη Πασχάλη, κάτοικος Λίμνης Ευβοίας, σε επιστολή πού έστειλε στη Μονή γράφει τα έξης:

«Στις 18 Νοεμβρίου 1993 παρουσιάστηκε στην άκρη της γλώσσας μου ένα μικρό κεράτινο ογκίδιο.

Περνώντας οι μέρες αυτό μεγάλωσε, κρεμόταν μπροστά στη γλώσσα μου και με ενοχλούσε στην ομιλία, την ώρα πού έτρωγα και όταν έπινα νερό.

Πέρασαν δυο μήνες από την ημέρα πού το πρωτοείδα, το ογκίδιο εξακολουθούσε να υπάρχει και ή ψυχολογική μου κατάσταση ήταν πολύ άσχημη. Continue reading

Ἱερομόναχος Ἰωάννης Κολιτσιώτης (1906 –1996)

  Αποτέλεσμα εικόνας για parintele ioan gutu

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Γκούτσου του Ανδρέα και της Ακυλίνας γεννήθηκε στο Ποπέστι Σοράκα τής Ρουμανίας στις 18.8.1906. Πήγε στο σχολείο του χωριού του στις τέσσερις βασικές τάξεις.

Προσήλθε στο Άγιον Όρος ποθώντας διακαώς τον βίο της ασκήσεως. Εγκαταστάθηκε το 1925 στο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή της ησυχαστικής Κολιτσούς, που ανήκει στη μονή Βατοπεδί­ου. Γέροντας του Κελλιού ήταν ο λίαν ενάρετος ιερομόναχος Ηλίας (+1928). Ο νεαρός Γεώργιος συγκαταριθμήθηκε ως πέμπτο μέλος της ευλογημένης συνοδείας. Μετά διετή δοκιμή εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας τ’ όνομα του μεγάλου αγίου του Κελλιού, του Ιωάννου Προδρό­μου, του Βαπτιστού του Κυρίου. Το 1929 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1931 πρεσβύτερος. Υπήρξε ευλαβέστατος λειτουργός. Αισθανόταν ανάξιος να γίνει Πνευματικός και δεν έγινε ποτέ. Λειτουργούσε μόνο για τις ανάγκες του Κελλιού. Από το 1951 έως το 1990 έμεινε μόνος στο Κελλί του. Continue reading