Κίνημα μαζικῆς διαμαρτυρίας τῶν γονέων μέ ἐπιστροφή τῶν ἀντορθόδοξων βιβλίων τῶν Θρησκευτικῶν

Αποτέλεσμα εικόνας για Πανελλήνια Ένωση ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΑΚΤΙΝΕΣ

Αθήνα, 67 Οκτωβρίου 2017

Αριθμ. Πρωτ.  138

Δελτίο τύπου

Κίνημα μαζικής διαμαρτυρίας των γονέων

με επιστροφή των αντορθόδοξων βιβλίων των Θρησκευτικών

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ):

– χαιρετίζει την αγωνιστική ανακοίνωση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους για το μάθημα των Θρησκευτικών και το νόμο για την αλλαγή φύλου,

– απορρίπτει τα διχαστικά κηρύγματα μίσους των κυβερνητικών χριστιανομάχων και προπαγανδιστών της ατομικής θρησκείας και της αθεΐας,

 – καταγγέλλει τις ιδεοληπτικές πρακτικές βίας και εκφοβισμού των κυβερνώντων και μιας μικρής μερίδας Διευθυντών Σχολικών μονάδων και δασκάλων ή καθηγητών, εναντίον μαθητών και γονέων που επιστρέφουν στα σχολεία, τα βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών ως απαράδεκτα, και

– καλεί όλο τον λαό σε αγωνιστική κινητοποίηση για να μην περάσουν οι αντορθόδοξες κυβερνητικές πολιτικές.

Αναλυτικότερα: Continue reading

Ὁ μοναχός καί τά ἄγρια θηρία

Ένα βράδυ, σε ένα μοναστήρι, πέρασε ο ηγούμενος από το κελλί ενός μοναχού και τον ρώτησε πώς πέρασε την ημέρα του.

-Ε, όπως όλες, δι’ ευχών σας, άγιε καθηγούμενε. Είχα πάρα πολλή δουλειά, μα πάρα πολλή δουλειά, γιατί πρέπει να φροντίζω ένα σωρό ζωντανά.

-Τι να κάνεις; ρώτησε ξαφνιασμένος ο ηγούμενος, γιατί ήξερε τί διακόνημα έκανε ο μοναχός και ότι δεν είχε καμιά σχέση με ζώα.

-Κάθε μέρα, απάντησε ο μοναχός, πρέπει να φυλάω δύο γεράκια, να συγκρατώ δύο ζαρκάδια, να γυμνάζω δύο κυνηγετικούς σκύλους, να κυνηγάω ένα φίδι, να δαμάζω μια αρκούδα και να περιποιούμαι έναν άρρωστο. Δεν θα κατάφερνα τίποτα απ’ όλα αυτά, αν δεν με βοηθούσε τόσο αποτελεσματικά ένας Δεσπότης.

-Τι είναι αυτά, που λες τώρα; Για ποιά ζώα μιλάς; Ζουρλάθηκες; Τέτοια πράγματα έχουμε εδώ; Και τον δεσπότη πού τον βρήκες;

-Κι όμως! Όλα αυτά έγιναν και γίνονται κάθε μέρα, άγιε Γέροντα!

Continue reading

Ὁ θρυμματισμός τοῦ Προτεσταντισμοῦ (Ἱερομάρτυς Ἰλαρίων Τρόιτσκι)

 

Μ’ αυτή την ίδια νέκρα ρεζιλεύεται και η προτεσταντική ψευδοδιδασκαλία. Τι κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα. Ο Προτεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτεσταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευ­χή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθό­δοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονο­μασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει σ’ αυτούς; Continue reading

Ὅσιος Ὀνούφριος: «Ζήτησα αὐτή τή χάρη ἀπό τόν Θεό: ὅποιος κάνει τό μνημόσυνό μου καί μέ γιορτάσει ἤ γράψει ἤ διηγηθεῖ τήν ζωή μου, νά μήν τοῦ ἔλθει πειρασμός ἀπό τόν διάβολο»

  «Και όστις ευρεθεί εις κίνδυνον θαλάσσης ή θυμόν δικαστού ή εις άλλην τινα στενοχωρίαν και σε επικαλεσθή λέγων: «Παντοδύναμε Κύριε δια πρεσβειών του δούλου σου Ονουφρίου ελέησόν με, παρακαλώ την βασιλείαν σου», καθώς μου έταξες, επάκουσον της δεήσεως αυτού». 

«Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος, πριν το τέλος του διηγήθηκε στὸν Ὅσιο Παφνούτιο τὴν ζωή του καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνές του. Σὲ κάποια στιγμή, σταμάτησε νὰ μιλάει καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο τοῦ λέει:
-Ἄς σταματήσουμε τὰ λόγια παιδί μου, καὶ ἂς πάμε στὴν κατοικία μου.
Προετοιμάζεται γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι.
Μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση περπάτησαν τρία μίλια μέχρις ὅπου ἔφθασαν στὴν καλύβα τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου. Μπῆκαν μέσα καὶ ἀμέσως προσευχήθηκαν στὸν Κύριο τὸν ὁποῖο εὐχαρίστησαν ποὺ τοὺς ἀξίωσε νὰ συναντηθοῦν καὶ νὰ συνομιλήσουν γιὰ τὸν Θεό. Τὸ ὅτι ἡ ὥρα πέρασε χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν φαινόταν ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα. Ξαφνικὰ στὴ μέση τοῦ κελλιοῦ βλέπουν ἕνα ψωμὶ μεγάλο καὶ ὡραιότατο. Τότε ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος λέει:
-Σήκω παιδί μου, φάε καὶ πιὲς ὅ,τι μᾶς ἔστειλε ὁ Κύριος γιατὶ εἶσαι πολὺ ταλαιπωρημένος ἀπὸ τὴν πεζοπορία καὶ ἂν δὲν φᾶς κινδυνεύεις νὰ ἀῤῥωστήσεις.
Ὁ φιλοξενούμενος ἀπάντησε: Continue reading

Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, Πρόλογος στό βιβλίο «Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας»

ΑΡΧΙΜ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ – ΚΑΨΑΝΗΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ», ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2003

Εἰς τήν Ἐγκύκλιον Ἀπάντησιν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ 1895 πρός τόν πάπα Λέοντα ΙΓ΄ ἀναφέρονται μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς : «Βαθέως θλίβεται καί ὀδύνῃ συνέχεται μεγάλῃ πᾶσα εὐσεβής καί ὀρθόδοξος ψυχή εἰλικρινῶς ζηλοῦσα τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ, βλέπουσα ὅτι ὁ μισόκαλος καί ἀπ’ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνος φθόνῳ τῆς ἀνθρωπίνης σωτηρίας ὠθούμενος οὐ διαλείπει ἑκάστοτε ποικίλα ἐνσπείρων ζιζάνια εἰς τόν ἀγρόν τοῦ Κυρίου, τοῦ συνιᾶσαι τόν σῖτον. Ἔνθεν τοι καί ἀνέκαθεν ἀνεφύησαν αἱρετικά ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ ζιζάνια, ἅπερ πολλαχῶς ἐλυμήναντο καί λυμαίνονται τήν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καί ἅπερ ὡς σπέρματα πονηρά καί μέλη σεσηπότα δικαίως ἀποκόπτονται ἀπό τοῦ ὑγιοῦς σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας».

Πράγματι, αἱ αἱρέσεις ἀποτελοῦν ζιζάνια, πού ἐνσπείρει ὁ πονηρός εἰς τόν ἀγρόν τῆς Ἐκκλησίας διά νά ματαιώσῃ τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν αἱρέσεων σημαντική ὑπῆρξεν ἡ συμβολή τοῦ Μοναχισμοῦ. Continue reading

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.»ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΜΟΥ, τούς ἀνθρώπους τούς ἀπασχολεῖ ἕνα πρόβλημα. Αὐτό εἶναι τό πρόβλημα τῆς σχέσης τοῦ Ἐγώ καί τοῦ Ἐμεῖς, καθώς καί ἡ ἀξία τοῦ ἑνός καί τοῦ ἄλλου. Λίγο ὡς πολύ ὅλα τά προβλήματα τῆς ἀνθρωπότητας καταλήγουν σ’ αὐτό τό πρόβλημα.»

Έγώ κι Εμείς
ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΜΟΥ, τούς ανθρώπους τούς απασχολεί ένα πρόβλημα. Αυτό είναι τό πρόβλημα τής σχέσης τού Έγώ και του Εμείς, καθώς καί ή άξια τού ενός καί του άλλου. Λίγο ώς πολύ όλα τά προβλήματα της ανθρωπότητας καταλήγουν σ’ αύτό τό πρόβλημα.
Στήν αρχή ό Θεός δημιουργεί έναν άνθρωπο, ένα πρόσωπο στον κόσμο των δημιουργημένων πραγμάτων. Καί ό Δημιουργός τοποθετεί τήν αξία αύτού τού ένός προσώπου πάνω άπό όλο τον δημιουργημένο κόσμο, «νά είναι κυρίαρχος των πάντων» (Γέν. α’, 28). Μέ άλλα λόγια: όλα νά βρίσκονται ύπό τον άνθρωπο κι ό άνθρωπος ύπό τον Θεό. Έτσι εξαρχής είναι καθορισμένη ή σχέση τού άνθρώπου μέ τόν Θεό καί άπό αύτή τή σχέση έξαρτώνται καί όλες οί άλλες σχέσεις τού άνθρώπου, όπως ή σχέση μέ τόν έαυτό του, τή φύση, τούς άγγέλους καί τούς άλλους άνθρώπους.
Ως άντανάκλαση τού Τρισυπόστατου Θεϊκού Προσώπου καί ό άνθρωπος, ώς παρόμοιο πρόσωπο με τον Θεό, είχε τή συνείδηση καί τό δικαίωμα να άποκαλέσει τόν εαυτό του «Έγώ». Τόση αξιοπρέπεια καί τόση εύτυχία!

Μά όμως βρίσκει ό Θεός ότι «δεν είναι καλό να είναι ό άνθρωπος μόνος του» καί δημιουργεί άπό τό σώμα του τή γυναίκα κι έτσι «έσονται οί δύο εις σάρκα μίαν» (Γέν. β’, 24). Κι έτσι πλάι στην περιγραφή του Έγώ έρχεται νά εκφραστεί καί νά περιγράφει τό Εμείς. Δύο πρόσωπα, άλλά «εις σάρκα μίαν». Καί δύο καί ένας ταυτόχρονα. Εκεί βρίσκεται ή άφετηρία καί του προσώπου καί τής κοινωνίας. Μέ τή δημιουργία του άνθρώπου ό Θεός μια γιά πάντα έλυσε αύτό τό βασανιστικό πρόβλημα στήν οπτική του Έγώ καί Εμείς, δίχως άντιφάσεις. Continue reading

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΡΟΒΙΤΣ «Τρεῖς μαρτυρεῖ στόν Οὐρανό καί τρεῖς μαρτυρεῖ στή γῆ ὁ εὐαγγελιστής τοῦ Χριστοῦ ἅγιος Ἰωάννης. Στόν Οὐρανό ὁ Πατήρ, ὁ Ὑιός καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιο – ἕνας Θεός· στή γῆ, στήν ἀνθρώπινη ψυχή, ὁ λόγος, ἡ καρδιά καί ἡ θέληση – ἕνας ἄνθρωπος. «

Μεγάλο δόγμα

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ μας συνέτριψε, Κύριε Θεέ μας. Άπό τόν παραλογισμό τό χωράφι Σου σκεπάστηκε άπό ζιζάνια και ό σπόρος Σου κινδυνεύει νά πνιγεί. Σπεύσε, Κύριε, καί σώσε τη σοδειά Σου, πριν τήν καταπιούν τά ζιζάνια. Όσα περισσότερα γνωρίζουν οι γιοι τού ανθρώπου, τόσα λιγότερα καταλαβαίνουν. Είναι παραφορτωμένοι με γνώσεις γιά τά βάθη τών θαλασσών καί τό ύψος τού ουρανού, άλλά πλάι σ’ αυτές τις γνώσεις μεγαλώνει καί ή δική τους ακατανοησία. Σε λίγο θά γνωρίζουν τά πάντα, αλλά τίποτα δε θά κατανοούν. Πολύ περισσότερο Εσένα καί τόν έαυτό τους.

Άποκόπηκαν άπό Εσένα, τόν Κορυφαίο Νου, καί μέ τήν περηφάνια καί τήν κακία εναντίον Σου θέλησαν νά αποκτήσουν τή γνώση τών έργων Σου. Λόγω τής άλαζονείας καί τής κακίας τους άποτραβήχτηκες άπό τό δρόμο, έτσι πού πουθενά στο συμπαν δε Σε συναντούν. Καί όταν δε συναντούν Εσένα, συναντούν τόν αντίπαλό Σου, πού γρήγορα συμπληρώνει τό χώρο πού αφήνεις Έσύ.

– Ανακατωθείτε, άνθρωποι, ανακατωθείτε! Τους ψιθυρίζει ό αντίπαλός Σου. Φάτε άπό τό δέντρο του καλού καί τού κακού. Καμία τροφή δέν είναι καλή, άν δέν ανακατωθεί μέ τό κακό. Ανακατώστε το και θά γίνετε θεοί. Αύτά τούς μαθαίνει ό αντίπαλός Σου.

Continue reading

Τό συγγραφικό ἔργο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ἀρχιμ. Κυρίλλου

 Τὸ συγ­γρα­φι­κό του ἔρ­γο ἐκ­πλήσ­σει μὲ τὴν ἔ­κτα­ση καὶ τὴν ποι­κι­λί­α τῶν θε­μά­των, τὴν πο­λυ­μέ­ρεια καὶ τὸ θε­ο­λο­γι­κό τους βά­θος. ”Ὁ ἅγιος Νι­κό­δη­μος κα­τα­τάσ­σε­ται με­τα­ξὺ τῶν λο­γι­ω­τά­των τοῦ και­ροῦ του, πάν­των ὑ­πέρ­τε­ρος κα­τὰ τὴν φι­λο­πο­νί­αν καὶ χαλ­κέν­τε­ρος ἀ­να­δει­χθείς, τὰ πο­λυ­ά­ριθ­μα αὐ­τοῦ συγ­γράμ­μα­τα οὐκ ὀ­λί­γον συ­νε­τέ­λε­σαν εἰς τὴν κρα­ταί­ω­σιν τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ὠ­φε­λεί­ας ἀ­νυ­πο­λο­γί­στου τοῦ ἡ­με­τέ­ρου Ἔθνους πρό­ξενα γε­νό­με­να­” (Κ. Σά­θας, στὸ ”Νεοελληνική Φι­λο­λο­γί­α­”, βι­ο­γρα­φί­αι τῶν ἐν τοῖς γράμ­μα­σι δι­α­λαμ­ψάν­των Ἑλ­λή­νων (1453-18210, ἐν Ἀ­θή­ναις 1868, σελ. 626). Πραγ­μα­τι­κά, ὁ­μι­λοῦ­με γιὰ μί­α μο­να­δι­κὰ με­λε­τη­ρὴ καὶ εὐ­ρυ­μα­θέ­στα­τη μορ­φὴ ἑ­νὸς Ἁγι­ο­ρεί­του ἀ­σκη­τι­κοῦ μο­να­χοῦ.

Τὰ ἔρ­γα του δι­α­κρί­νον­ται σὲ θε­ω­ρη­τι­κά, μυ­στι­κά, ἠ­θι­κὸ-ἀ­σκη­τι­κά, πα­τρο­λο­γι­κά, δογ­μα­τι­κά, ἀ­πο­λο­γη­τι­κά, ἑρ­μη­νευ­τι­κά, ἁ­γι­ο­λο­γι­κά, ποι­μαν­τι­κά, ὑ­μνο­λο­γι­κά, ὁ­μι­λη­τι­κά, κα­νο­νο­λο­γι­κά. Ὁ ἅ­γιος Νι­κό­δη­μος ἀ­να­δεί­χθη­κε μέ­σα ἀ­πὸ τὸ ἔρ­γο του σὲ κο­ρυ­φαῖ­ο κα­νο­νο­λό­γο, λει­τουρ­γι­ο­λό­γο. Ἁ­γι­ο­γρά­φο, ἐκ­δό­τη βι­βλί­ων, δι­ορ­θω­τῆ καὶ ἐ­πε­ξερ­γα­στῆ ἀρ­χαί­ων χει­ρο­γρά­φων, τὰ ὁ­ποῖ­α ἀ­φοῦ συ­νέ­λε­γε, συ­νέ­κρι­νε με­τα­ξύ τους, ἔ­κα­νε τὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες δι­ορ­θώ­σεις, συμ­πλη­ρώ­σεις, σχο­λια­σμούς, θε­ο­λο­γι­κὲς ἑρ­μη­νεῖ­ες προ­τοῦ νὰ τὰ ἐκ­δώ­σει. Ἐκ­πλήσ­σει τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι ὅ­λο αὐ­τὸ τὸ ἔρ­γο συ­νε­τε­λέ­σθη ὑ­πὸ δύ­σκο­λες συν­θῆ­κες, μέ­σα σὲ βι­βλι­ο­θῆ­κες μο­νῶν καὶ κελ­λιὰ τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους, δί­χως τὶς ἀ­νέ­σεις καὶ εὐ­κο­λί­ες πού δι­α­θέ­τει ἕ­νας σύγ­χρο­νος ἐ­ρευ­νη­τὴς-με­λε­τη­τής. Continue reading

Ὁ διάλογος στό κελί τῆς φυλακῆς τοῦ Καπετάν Σπάσο Σπάσοβιτς καί τοῦ Διαβόλου

Ξαφνικά εμφανίζεται στή μέση τής αίθουσας κάποιο κόκκινο φώς, σάν βεγγαλικό σέ δίνη. Ό Σπάσο κοιτάζει έκπληκτος. Σταδιακά αυτή ή δίνη παίρνει τό σχήμα ανθρώπου. Μοιάζει σάν κάποιος κομψός κύριος μέ μαύρο κοστούμι σέ γιορτή, μέ ήμίψηλο καπέλο καί ένα φωτεινό μεταλλικό ραβδί στό χέρι. Χωλαίνει πολύ από τό ένα πόδι. Τό πρόσωπό του είναι θολό καί εντελώς ακαθόριστο.

– Μέ γνώρισες, εχθρέ μου; γάβγισε βραχνά σα γέρικο σκυλί ό άγνωστος. Είμαι εκείνος τόν όποιο τρέμει ό ουράνιος Θρόνος, κι εσύ θέλεις να μου εναντιωθείς; Είμαι ό γιατρός πάνω από όλους τους γιατρούς. Θεραπεύω τούς ανθρώπους από τήν ύγεία, από τήν άλήθεια, από τήν όμοθυμία, από τό έλεος, από τήν εύσέβεια κι από όλες τις άποκαλούμενες άρετές. Είμαι διδάκτωρ όλων των έπιστημών καί των γνώσεων τής ύποκρισίας, δηλαδή τής κακής χρήσης όλων των ανθρωπίνων γνώσεων καθώς καί όλων των ανθρωπίνων ικανοτήτων. Continue reading