Ἅγιος Ἀντώνιος τοῦ Ζαντόνσκ, ὁ διά Χριστόν σαλός

Ὅσιος Θεόδωρος Οὐσακώφ

Όσιος Θεόδωρος Ουσακώφ

Ο Όσιος Θεόδωρος Ουσακώφ (Fyodor Ushakov) γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1743 μ.Χ. και ήταν ναύαρχος του Ρώσικου ναυτικού. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της σύγχρονης Κέρκυρας, αλλά και γενικότερα της Ελληνικής Ιστορίας, αφού είναι ο ελευθερωτής της Επτανήσου από τους Γάλλους κατακτητές και θεμελιωτής του πρώτου Ελληνικού κράτους – της Επτανήσου Πολιτείας (1800 – 1807 μ.Χ.) – 347 χρόνια μετά την άλωση του 1453 μ.Χ. της Πόλης.

Ξεκινώντας από την Μαύρη θάλασσα ως στόλαρχος της Μεσογείου με τα πλοία του στόλου (που δημιούργησε ο πρίγκιπας Ποτέμκιν), διαπλέει το Αιγαίο και στις 13 Σεπτεμβρίου 1788 μ.Χ. ελευθερώνει τα Κύθηρα, στις 14 Οκτωβρίου την Ζάκυνθο, στις 23 Οκτωβρίου την Κεφαλονιά, στις 1 Ιανουαρίου 1799 μ.Χ. την Λευκάδα. Τέλος στις 21 Φεβρουαρίου 1799 μ.Χ. έρχεται η σειρά της απελευθέρωσης της Κέρκυρας, κάτω από τις έντονες εκδηλώσεις ενθουσιασμού των Επτανησίων. Μετά από ένα χρόνο, το 1800 μ.Χ. ιδρύεται η Επτάνησος Πολιτεία, με την βοήθεια και καθοδήγηση του Ναυάρχου συμφιλιώνεται ο λαός και γνωρίζει νέες και όμορφες στιγμές με ελπίδα για το μέλλον του. Επίσης σημαντική είναι και η κίνηση να επανεγκατασταθεί ο Ορθόδοξος Επίσκοπος στην Κέρκυρα, που είχε εκδιωχθεί από τους Λατίνους και τους Γάλλους. Continue reading

Ἅγιος στάρετς Ἀλέξιος: χαμένος στήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ..

 

Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1846 ,στην πολύτεκνη οικογένεια του πρωθιερέως Α. Π. Σολοβιόφ, προϊσταμένου του Ι.Ναού της Εκκλησίας του Αγ. Συμεών του Στύλιτη στη Μόσχα . Σε ηλικία 8 ετών η μητέρα του εκοιμήθη. Έψαλε στη χορωδία της εκκλησίας και υπηρετούσε τον πατέρα του στο Άγιο Βήμα.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του σε θρησκευτική σχολή έμεινε τυφλός στο αριστερό του μάτι μετά από ατύχημα
Αποφοίτησε από το Θεολογικό Σεμινάριο της Μόσχας (1866).
Στις 12 Φεβρουαρίου 1867 παντρεύτηκε την ΑΡ Σμιρνόβα, την παλαιότερη κόρη ενός φίλου της οικογένειάς του, ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Κλήμη στη Βαρβάρκα.Στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος (Drozdov) τον χειροτόνησε διάκονο.
Το 1872 εκοιμήθη η σύζυγός αφήνοντας στα χέρια του έναν γιο δύο ετών.
Μετά από 28 χρόνια στο βαθμό του διάκονου στις 5 Ιουνίου 1895 ο Μητροπολίτης Σέργιος (Liapidevskii),χειροτονήθηκε ιερέας στον καθεδρικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Μετά από 2 χρόνια έγινε πρωθιερέας
Εισήλθε στην μοναχική ζωή στο Ερημήτηριο του Ζωσιμά, στις 30 Νοεμβρίου του 1898 όταν ηγούμενος ήταν ο π. Γερμανός (Gomzinym).Όταν χειροτονήθηκε ιερομόναχος πήρε το όνομα Αλέξιος – προς τιμήν του αγίου Αλεξίου της Μόσχας
Ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς πνευματικούς της εποχής Continue reading

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: Τόν τσίμπησε σκορπιός, ἀλλά δέν διέκοψε τήν προσευχή του

Δρόσος καί ἴαμα-Βίος Ἁγίας Μεθοδίας τῆς ἐν Κιμώλω (5 Ὀκτωβρίου 1908)

Image may contain: 1 person, standing and hat

 Η ΚΙΜΩΛΙΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΕΣΩΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕΘΟΔΙΚΩΣ!

  Η Αγία Μεθοδία γεννήθηκε στην Κίμωλο 10 Νοεμβρίου 1861, από ευσεβείς γονείς τον Ιάκωβο και την Μαρία Σάρδη, οι οποίοι είχαν τρεις γιους και πέντε θυγατέρες. Η δεύτερη απ’ αυτές ονομαζόταν Ειρήνη, η μετέπειτα Μεθοδία. Από μικρή φαινόταν η κλήση της ότι θα φέρη πολλούς πνευματικούς καρπούς. Επιθυμούσα την αφιέρωση στον Χριστόν, πιέσθηκε παραλλήλως από τους γονείς της να κάνη οικογένεια και από υπακοήν υπήκουσε στην έντονη θέλησή τους και πανδρεύθηκε Χιώτη ναυτικόν. Ο γάμος δεν τής εμείωσε τον θείον έρωτά της για τον Χριστόν. Κάποια μέρα ο σύζυγός της ναυγάγησε στις μικρασιατικές ακτές και δεν επέστρεψε ποτέ στην Κίμωλον.
  Εκείνη τότε απεφάσισε να εκπληρώση την πρώτην επιθυμία της. Έτσι εκάρη μοναχή από τον τότε Επίσκοπο Σύρου Μεθόδιο. Για να απαλλαγή από κάθε μάταιη συναναστροφήν, έμεινε έγκλειστη σε μικρό κελλί στο Στιάδι του Μέσα κάστρου Κιμώλου. Έκανε αυστηροτάτην άσκηση. Κοιμόταν ελάχιστα σε ξύλινο κρεββάτι δίχως στρώμα και την υπόλοιπη νύκτα προσηύχετο δακρυρροούσα. Το φαγητό της ελάχιστον. Ό,τι της έδιδαν αμέσως τα μοίραζε στους πτωχούς. Continue reading

Ἀπό τό Συναξάρι – Ὁ ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

  Αυτό το νεοφανές άστρο του στερεώματος της Εκκλησίας, ο όσιος Σιλουανός –κατά κόσμον Συμεών Ιβάνοβιτς Αντόνωφ– γεννήθηκε το 1866 σε οικογένεια χωρικών της περιφέρειας Ταμπώφ της Ρωσίας. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών αναρωτιόταν: «Πού είναι αυτός ο Θεός; Όταν μεγαλώσω, θα γυρίσω όλη την γη αναζητώντας τον!»

Όταν μεγάλωσε, οι βίοι των αγίων και τα θαύματά τους πυρπόλησαν την νεανική του καρδιά από αγάπη προς τον Θεό, ο νους του προσκολλήθηκε στην αδιάλειπτη μνήμη του και προσευχόταν πολύ με δάκρυα. Η χαρισματική αυτή κατάσταση, που διήρκεσε τρεις μήνες, διήγειρε μέσα του τον πόθο για τη μοναχική ζωη. Νέος όμως, εύθυμος εκ χαρακτήρος και προικισμένος με εξαιρετική φυσική δύναμη, επανήλθε στην κοσμική ζωή και συμμετείχε σε όλες τις διασκεδάσεις του χωριού. Καποια ημέρα σε μία συμπλοκή παρά λίγο θα σκότωνε ένα συγχωριανό του. Λίγο καιρό μετά από αυτό το επεισόδιο αποκοιμήθηκε ελαφρά και είδε στον ύπνο του ένα φίδι να σύρεται μέσα του από το στόμα. Μαζί με την αηδία που ένοιωσε άκουσε την φωνή της Θεοτόκου να του λέει με ασυνήθιστη γλυκύτητα: «Κατάπιες στο όνειρό σου φίδι και δεν σου άρεσε· το ίδιο δεν αρέσει και σε μένα να βλέπω τα έργα σου». Continue reading

Ὅσιος Ὀνούφριος: «Ζήτησα αὐτή τή χάρη ἀπό τόν Θεό: ὅποιος κάνει τό μνημόσυνό μου καί μέ γιορτάσει ἤ γράψει ἤ διηγηθεῖ τήν ζωή μου, νά μήν τοῦ ἔλθει πειρασμός ἀπό τόν διάβολο»

  «Και όστις ευρεθεί εις κίνδυνον θαλάσσης ή θυμόν δικαστού ή εις άλλην τινα στενοχωρίαν και σε επικαλεσθή λέγων: «Παντοδύναμε Κύριε δια πρεσβειών του δούλου σου Ονουφρίου ελέησόν με, παρακαλώ την βασιλείαν σου», καθώς μου έταξες, επάκουσον της δεήσεως αυτού». 

«Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος, πριν το τέλος του διηγήθηκε στὸν Ὅσιο Παφνούτιο τὴν ζωή του καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνές του. Σὲ κάποια στιγμή, σταμάτησε νὰ μιλάει καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο τοῦ λέει:
-Ἄς σταματήσουμε τὰ λόγια παιδί μου, καὶ ἂς πάμε στὴν κατοικία μου.
Προετοιμάζεται γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι.
Μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση περπάτησαν τρία μίλια μέχρις ὅπου ἔφθασαν στὴν καλύβα τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου. Μπῆκαν μέσα καὶ ἀμέσως προσευχήθηκαν στὸν Κύριο τὸν ὁποῖο εὐχαρίστησαν ποὺ τοὺς ἀξίωσε νὰ συναντηθοῦν καὶ νὰ συνομιλήσουν γιὰ τὸν Θεό. Τὸ ὅτι ἡ ὥρα πέρασε χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν φαινόταν ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα. Ξαφνικὰ στὴ μέση τοῦ κελλιοῦ βλέπουν ἕνα ψωμὶ μεγάλο καὶ ὡραιότατο. Τότε ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος λέει:
-Σήκω παιδί μου, φάε καὶ πιὲς ὅ,τι μᾶς ἔστειλε ὁ Κύριος γιατὶ εἶσαι πολὺ ταλαιπωρημένος ἀπὸ τὴν πεζοπορία καὶ ἂν δὲν φᾶς κινδυνεύεις νὰ ἀῤῥωστήσεις.
Ὁ φιλοξενούμενος ἀπάντησε: Continue reading

Ἡ ζωή τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου μέσα ἀπό ἁγιογραφίες

 

  
 

 

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως γεννήθηκε την Τρίτη 1 Οκτωβρίου του 1846 στην Σηλυβρία της Τουρκοκρατούμενης Θράκης, από ευσεβείς και φτωχούς γονείς -τους Δήμο (Δημοσθένη) και Μπαλού (Βασιλική) Κεφαλά. Continue reading

Ἡ κοίμηση καί ὁ ἐνταφιασμὸς τοῦ ἁγίου Νεκταρίου

 Στὸ ἀπόμακρο γιὰ κεῖνο τὸν καιρὸ νοσοκομεῖο τῆς Ἀθήνας, τὸ Ἀρεταίειο, ἡ γραμματεία ἔπαιρνε ἀπ’ ἔξω ἐντολὴ καὶ ἔδινε μέσα ἐντολὴ νὰ κρατήσουν κάποιο κρεββάτι στὸν μικρὸ παθολογικὸ θάλαμο, γιὰ ἕναν γέροντα καλόγερο ἀπὸ τὴν Αἴγινα. 

 Τὸν ἔφεραν κάποιο μεσημέρι δύο καλόγριες κι ἕνας μέτριος στὸ ἀνάστημα σαραντάρης, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ μπῆκαν ἀνησυχοῦσε καὶ κρυφόκλαιγε. Ἔκαναν τὶς διατυπώσεις τῆς εἰσόδου καὶ παραμονῆς του στὸ θεραπευτήριο καὶ ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο καλόγριες ἔφυγε.
 Στὸν θάλαμο ποὺ τὸν τοποθέτησαν ἦταν ἄλλα τέσσερα κρεββάτια, ὡστόσο μόνο τὰ δύο ἦταν πιασμένα. Στὸ διπλανὸ τοῦ γέροντα τῆς Αἴγινας ἀναπαυόταν ἕνας ἄντρας περίπου σαραντάρης ποὺ ἔπασχε ἀπὸ παράλυση τῶν κάτω ἄκρων. Ἦταν ἐπαρχιώτης οἰκογενειάρχης, εἶχε πέσει σ’ ἕνα γκρεμὸ ἀπὸ τὸ ζῶο του, χτύπησε κι ἀπὸ τότε τὸν ἔσερναν μὲ τὰ φορεῖα. Στὸ παρακάτω, ἔμενε κάποιος γέροντας συνταξιοῦχος δάσκαλος, μὲ οὐρολογικὴ κι αὐτὸς πάθηση.
«Τί νομίζεις γερόντισσα Εὐφημία, ἔκανε κάπου στὸν προθάλαμο σιγανασαίνοντας καὶ σκουπίζοντας τὰ δάκρυά του ὁ ἄντρας, θὰ κάνει τὴν ἐγχείρηση, θ’ ἀντέξει στὸ μαχαίρι;»
Ἐκείνη ἀπόμεινε συλλογισμένη.
«Τί θ’ ἀπογίνουμε δίχως τὴν εὐλογημένη του καθοδήγηση, πῶς θὰ ζήσουμε χωρὶς τὴν προσευχή του;», συνέχισε ὁ ἄντρας.
«Ἐλπίζω, κύριε Σακκόπουλε, ἀποκρίθηκε τέλος ἡ καλόγρια μισοταραγμένη. Ὁ καλὸς Θεὸς θὰ λυπηθεῖ τὴν ἀδελφότητα, δὲν θὰ ἐπιτρέψει ν’ ἀπομείνουμε εἴκοσι ὀκτὼ ψυχὲς ὀρφανές.» Continue reading

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης καί οἱ δεσμοί του μέ τήν Κέρκυρα

 Του Κωνσταντίνου Θύμη -Θεολόγου-Ιστορικού

 Στις 12 Ιουλίου του 1994 έφυγε από την παρούσα ζωή μια μεγάλη πνευματική προσωπικότητα του 20ού αι., ο Γέρων και νυν Άγιος της Εκκλησίας μας Παΐσιος ο Αγιορείτης.
 Ο π. Παΐσιος, όπως τον γνωρίσαμε οι περισσότεροι, υπήρξε μία αγιοπνευματική προσωπικότητα που πρόσφερε αφειδώλευτα τη χάρη που είχε από τον Θεό σε δεκάδες τόπους και χιλιάδες ανθρώπους. Στις 13 Ιανουαρίου 2015 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, λαμβάνοντας υπόψη την αναγνώριση και τις μαρτυρίες των ανθρώπων της Εκκλησίας, ομόφωνα συναρίθμησε στο αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον Μοναχό Παΐσιο τον Αγιορείτη. Η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Ιουλίου.
Αξίζει, πιστεύουμε, ως ελάχιστη τιμή ενόψει της μνήμης του, στο παρόν άρθρο να αναφερθούν και να αναδειχθούν τρεις ιδιαίτεροι δεσμοί που είχε με τον τόπο μας. Continue reading