«Ἡ συνείδηση εἶναι μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ πρός ἐμᾶς καί βοηθᾶ πολύ ἐκεῖνον πού τήν ἀκούει»

  Ὑπόθεση Η΄(8)

 «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

 ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

  Ἀπό τό Γεροντικό

 Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀγάθων: «”Ο μοναχός δέν πρέπει νά ἀφήσει τή συνείδησή του νά τόν κατηγορήσει γιά τίποτε».

Οἱ γέροντες ἔλεγαν ὅτι ἡ ψυχή εἶναι σάν τήν πηγή· ἄν τή σκάψεις, καθαρίζεται, ἄν ὅμως τή σκεπάσεις μέ χώματα, καταστρέφεται. Νομίζω ὅτι ψυχή ἔλεγαν τή συνείδηση. Ὅποιος ὑπακούει σέ αὐτήν, τήν κάνει πιό διάφανη· ὅποιος ὅμως τήν παρακούει καί τήν καταπατᾶ, τή θολώνει.

  Τοῦ ἀββᾶ Ἠσαΐα

  Ἀδελφοί, ἄς μιμηθοῦμε μέ ζῆλο ὅλους τούς Ἁγίους πού δέν ὑπάκουσαν στήν ἁμαρτία μέχρι θανάτου, ἀλλά ὑπάκουσαν στή συνείδησή τους καί κληρονόμησαν τήν οὐράνια βασιλεία. Συνέχεια

Φιλοξενία καί νηστεία

 

Φιλοξενία και νηστεία

Ένας φιλομόναχος Επίσκοπος συνήθιζε να περιοδεύει μια φορά το χρόνο τις σκήτες και τα μοναστήρια της επαρχίας του.
Σε μια τέτοια περιοδεία, κατάκοπος από τη μακρά οδοιπορία ζήτησε ν’ αναπαυθεί λίγο στο κελλί ενός Ερημίτου.

Ο αδελφός, αφού του έπλυνε τα πόδια, έστρωσε τράπεζα να τον φιλοξενήσει.

Δεν είχε όμως άλλο τίποτε να προσφέρει στον Επίσκοπο από ψωμί κι αλάτι που συνήθιζε να τρώγει ο ίδιος.

-Ας με συγχωρήσει η αγιοσύνη σου, άρχισε ν’ απολογείται ο Αδελφός για το φτωχό του τραπέζι. Δεν υπάρχει άλλο καλύτερο σ’ αυτό το κελλί.
Συνέχεια

Πρέπει πάντοτε νὰ θυμόμαστε τὸ θάνατο

 

Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

Ἀδελφέ, νὰ περιμένεις κάθε μέρα τὸ θάνατό σου καὶ νὰ ἑτοιμάζεσαι κατάλληλα γιὰ τὴν πορεία ἐκείνη. Γιατὶ τὸ φοβερὸ πρόσταγμα θὰ ἔρθει ὅταν δὲν θὰ τὸ περιμένεις. Καὶ ἀλίμονο σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ θὰ βρεθεῖ ἀνέτοιμος. Ἂν εἶσαι ἀκόμα νέος, ὁ ἐχθρὸς σοῦ σπέρνει συχνὰ λογισμοὺς σὰν κι αὐτόν: «Νέος εἶσαι ἀκόμη. Ἀπόλαυσε τὶς ἡδονές σου, καὶ στὰ γεράματά σου μετανοεῖς. Πόσους τάχα δὲν ξέρεις, ποὺ καὶ τὶς ἐπίγειες ἡδονὲς ἀπόλαυσαν καὶ τὰ οὐράνια ἀγαθὰ κέρδισαν ὕστερα μὲ τὴ μετάνοια; Τί θέλεις καὶ λιώνεις τὸ σῶμα σου ἀπὸ τόσο μικρὴ ἡλικία, μὲ κίνδυνο ν᾿ ἀρρωστήσεις;»

Ἐσὺ ὅμως ἐναντιώσου στὸν ἐχθρὸ καὶ πές του: «Διώκτη καὶ ἐχθρὲ τῆς ψυχῆς μου! Πάψε νὰ μοῦ βάζεις λόγια! Γιατὶ, ἂν μ᾿ ἁρπάξει ὁ θάνατος στὰ νιάτα μου καὶ δὲν προφτάσω νὰ γεράσω, τί θ᾿ ἀπολογηθῶ μπροστὰ στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ; Συνέχεια

Τί εἶναι ἡ καταλαλιά καί τί ἡ κατάκριση;

 (Η απάντηση από το Γεροντικόν εκδ. Ρηγοπουλου 1983 σελ 360-362)

ΚΑΤΑΛΑΛΙΑ και ΚΑΤΑΚΡΙΣΙΣ
ΚΑΠΟΙΟΣ Γέροντας, πού ερωτήθηκε από τους αδελφούς τί είναι καταλαλιά καί τί κατάκρισις, έδωσε τήν ακόλουθη εξήγησι:
Μέ τήν καταλαλιά φανερώνει κανείς τά κρυφά ελαττώματα του άδελφού του. Μέ τήν κατάκρισι καταδικάζει τά φανερά. «Αν ειπή κανείς λόγου χάρι, πώς ο τάδε αδελφός είναι μέν καλοπροαίρετος καί αγαθός, άλλα του λείπει ή διάκρισι, αυτό είναι καταλαλιά. «Αν όμως ειπή ότι ο δείνα είναι πλεονέκτης καί φιλάργυρος, τούτο είναι κατάκρισις, γιατί μέ τό λόγο αυτό καταδικάζει τίς πράξεις του πλησίον του.
Η κατάκρισις είναι χειρότερη από τήν καταλαλιά… Συνέχεια

«Ἄν λοιπόν καί ἐμεῖς κυριαρχήσουμε στόν λάρυγγα καί στήν κοιλιά μας…»

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ποιμήν:

«Ὁ Δαβίδ, τότε πού πάλεψε μέ τό λιοντάρι, τό ἔπιασε ἀπό τό λαιμό καί ἀμέσως τό σκότωσε1. Ἄν λοιπόν καί ἐμεῖς κυριαρχήσουμε στόν λάρυγγα καί στήν κοιλιά μας, δηλαδή στή φιληδονία καί στή γαστριμαργία, θά νικήσουμε μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ τό ἀόρατο λιοντάρι». Συνέχεια

Ζοῦν μέσα σου τά πάθη, γι’αὐτό χρειάζεσαι ἀγώνα ὡς τό τέλος τῆς ζωῆς σου…

    

 Καποιος Ασκητης ειχε ζησει πενηντα χρονια στην ερημο χωρις να τρωγη ψωμι η να βαλει κρασι στο στομα του κι έλεγε πως ειχε νεκρωσει εντελως τα παθη της σαρκος,καθως και τη φιλαργυρια και την κενοδοξια.
  Σαν τ’ακουσε ο Αββας  Αβρααμ, πηγε μια μερα να βεβαιωθεί.
-Ειπες τετοιον λογο,αδερφε; τον ρωτησε.
Ναι αποκριθηκε με πεποιθηση εκεινος. Συνέχεια

«Ὁ ἀββάς Ἀγάθων εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού ὀργίζεται, καί νεκρό νά ἀναστήσει, δέν εἶναι δεκτός ἀπό τόν Θεό»

Ἀπό τό Γεροντικό

Εἶπε ὁ ἀββάς Ποιμήν:

 «Δέν ὑπάρχει μοναχός μεμψίμοιρος·

δέν ὑπάρχει μοναχός πού ἀνταποδίδει τό κακό·

δέν ὑπάρχει μοναχός πού ὀργίζεται».

  Ἔννοοῦσε ὅτι ὅσοι ἔχουν αὐτά τά ἐλαττώματα δέν εἶναι μοναχοί, ἀκόμη καί ἄν νομίζουν ὅτι εἶναι.
 Ἕνας ἀδελφός ἔνιωσε νά ὀργίζεται ἐναντίον κάποιου, καί στάθηκε νά προσεύχεται καί νά παρακαλεῖ τόν Θεό νά τόν βοηθήσει νά δείξει μακροθυμία πρός τόν ἀδελφό καί νά ξεπεράσει τόν πειρασμό χωρίς νά βλαφτεῖ. Καί ἀμέσως εἶδε νά βγαίνει καπνός ἀπό τό στόμα του. Συνέχεια

Ὁ πίθηκος μὲ τὴ μάσκα_mp3

Π. Σάββας 2016-02-20_Ὁ πίθηκος μὲ τὴ μάσκα_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 20-02-2016 (Συνάξεις Παιδιῶν Ι. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).

Ἀποφθέγματα τοῦ Ἁγίου Αντωνίου (ἀπό τό Γεροντικό)

alt

  Η συνάντηση του αγίου Αντωνίου με το άγιο Παύλο το Θηβαίο
Ο ίδιος είπε: «Κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών, χωρίς να δοκιμάσει πειρασμούς (=δοκιμασίες). Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχει που να σώζεται.» Είπε ο αββάς Αντώνιος: «Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού (δηλαδή του διαβόλου) απλωμένες πάνω στη γη. Και στέναξα και είπα: Ποιος άραγε θα τις προσπεράσει χωρίς να τον πιάσουν; Και άκουσα φωνή να μου λέει: Η ταπεινοφροσύνη.»

Είπε πάλι: «Είναι μερικοί που έλιωσαν τα σώματά τους με την άσκηση, επειδή όμως τους έλειπε η διάκριση, βρέθηκαν μακριά από τον Θεό».

Κάποιος που κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα, είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με τους αδελφούς και σκανδαλίστηκε. Θέλοντας δε ο γέροντας να τον…
διδάξει ότι είναι ανάγκη πού και πού να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, τού λέγει: «Βάλε μια σαϊτα στο τόξο σου και τέντωσέ το». Συνέχεια

«Ὁ μοναχός πρέπει νά εἶναι μακρόθυμος πρός ὅσους τοῦ φταῖνε καί νά μήν πηγαίνει στό δικαστήριο ὅσους τόν ἀδικοῦν» μέρος γ΄ τελευταῖο

 

 ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΖ΄ (37)

 Ἀπό τό Γεροντικό

 Ἔλεγε ὁ μακάριος Ζωσιμᾶς: «Κάποτε πού ἤμουν μαζί μέ τήν εὐλογημένη Διονυσία, τῆς ζήτησε κάποιος ἀδελφός ἐλεημοσύνη, καί ἐκείνη τοῦ ἔδωσε ὅσο μποροῦσε. Αὐτός ὅμως, ἐπειδή δέν πῆρε ὅσο ζήτησε, ἄρχισε νά τήν κακολογεῖ καί νά λέει γι᾿ αὐτήν καί γιά ἐμένα λόγια ἄπρεπα. Ἀκούγοντάς τον ἐκείνη στενοχωρήθηκε καί ἤθελε νά τόν τιμωρήσει. Ὅταν τό ἀντιλήφθηκα, τῆς εἶπα· “Τί πᾶς νά κάνεις; Θέλεις νά κάνεις κακό στόν ἑαυτό σου; Διώχνεις ἀπό τήν ψυχή σου κάθε ἀρετή. Τί ἔπαθες δηλαδή ἀντάξιο αὐτῶν πού ἔπαθε γιά χάρη σου ὁ Χριστός; Γνωρίζω, κυρία, ὅτι σκόρπισες χρήματα σάν νά ἦταν κοπριά· ἄν ὅμως δέν ἀποκτήσεις τήν πραότητα, θά μοιάζεις μέ σιδερά πού χτυπᾶ Ἕνα κομμάτι σίδερο, ἀλλά σκεῦος δέν κατασκευάζει”».

Τῆς εἶπε ἀκόμη ὁ μακάριος Ζωσιμᾶς: «Ὁ Θεοφόρος Ἰγνάτιος λέει· “Ἔχω ἀνάγκη ἀπό πραότητα, μέ τήν ὁποία συντρίβεται ὅλη ἡ δύναμη τοῦ ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου1. Ἀπόδειξη ὅτι ἀπαρνήθηκε κανείς τόν κόσμο εἶναι τό νά μήν ταράζεται. Συνέχεια