Ἔκανα ἁμαρτία μεγάλη…..(Γεροντικό)

gr52

 Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:

Έκανα αμαρτία μεγάλη, και θέλω να μείνω σε μετάνοια τρία χρόνια.

Πολύ είναι, τού λέει ο γέροντας.

Ρώτησαν τότε κάποιοι, που βρίσκονταν εκεί: Συνέχεια

Εἶπεν ὁ ἀββᾶς ….

  

 Περὶ τοῦ ἀββᾶ Ἀλωνίου

Είπεν ο αββάς Αλώνιος:
α΄. Εάν δεν πει ο άνθρωπος στην καρδιά του ότι εγώ μόνος και ο Θεός είμαστε στον κόσμον δεν θα έχει ανάπαυση.
β΄. Είπε πάλιν: Εάν δεν είχα καταστρέψει το όλον δεν θα μπορούσα να οικοδομήσω τον εαυτό μου.
γ΄. Είπε πάλιν ότι, εάν θέλει ο άνθρωπος, από το πρωί μέχρι την εσπέρα, μπορεί να φθάσει σε μέτρα θεία.
δ΄. Ρώτησε ο αββάς Αγάθων τον αββά Αλώνιο, λέγοντας: Πώς μπορώ να κρατώ τη γλώσσα μου για να μη λέγει ψέματα;
Και είπε εις αυτόν ο αββάς Αλώνιος: Εάν δεν πεις ψέματα πολλές αμαρτίες πρόκειται να κάνεις. 
Κι εκείνος του είπε: Συνέχεια

Μικρός λόγος γιά τά λόγια μας

«Είπε ο Αββάς Ιωάννης, ότι ανεβαίνοντας προς τη Σκήτη είδε τον οδηγό της καμήλας να μιλάει και να τον ξεσηκώνει σε οργή και, αφού τα παράτησε όλα, έφυγε…».

«Άλλοτε πάλι στο θερισμό, άκουσε κάποιον αδελφό οργισμένο να κατηγορεί τον πλησίον και να λέει: ε και συ. Τότε εγκατέλειψε το θερισμό κι έφυγε, για να μη μιλήσει…».

Μέσα στην απολυτότητά τους, τα ασκητικά παραδείγματα δεν είναι εξωπραγματικά και εξωγήινα. Με την απλοϊκή φράση και την αφελότητα, ασκούν ακαταμάχητη πειστικότητα και σ’ όσους καθημερινά στριμώχνονται και συγκρούονται με φίλους και συνεργάτες στις πολυάριθμες πόλεις μας.

Οι σοφοί ερημίτες μάς πείθουν για την παραδοχή της αλήθειας, πιο εύκολα από πολλά λογικά επιχειρήματα, και μας διδάσκουν το δρόμο του αγώνος για μια σωστή αναστροφή. Συνέχεια

Ἀπό τό Γεροντικό

  Είπε ο αββάς Αντώνιος ότι θα΄ρθει εποχή, πού οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες. Και όταν θα βλέπουν κάποιον πού δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων, θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε: «Εσύ είσαι τρελός», επειδή δεν είναι όμοιος μ΄αυτούς.

 Αποκαλύφθηκε κάποτε στον άγιο Αντώνιο στην έρημο ότι στην πόλη είναι κάποιος όμοιος με αυτόν, γιατρός στην επιστήμη, που δίνει το περίσευμά του σε αυτούς που έχουνε ανάγκη και όλη την ημέρα ψάλλει μαζί με τους αγγέλους τον τρισάγιο ύμνο.
Διηγήθηκε ο άγιος Επιφάνιος,  ο επίσκοπος Κύπρου , ότι την εποχή του μακάριου Αθανάσιου του μεγάλου, πετούσαν κορώνες επάνω από το ιερό του Σεράπιου φωνάζοντας ακατάπαυστα , κρας κρας. 
Από μακρυά φώναξαν οι ειδωλολάτρες τον μακάριο Αθανάσιο. Κακόγερε πες μας τι κράζουν οι κορώνες; Συνέχεια

Συμπαράσταση στόν ἀδύνατο ἀδελφό.

Παναγία ἔνθρονος_Mother of God enthroned_БогоматерьByzantine Orthodox Icon0_9e907_42294553_XXL

Πήγε κάποτε ένας αδελφός σε κάποιον Γέροντα και του λέει: «Ο αδελφός μου με βγάζει από τη σειρά μου πηγαίνοντας εδώ κι εκεί και στενοχωριέμαι». Κι ο Γέροντας τον παρηγόρησε συμβουλεύοντάς τον: «Να τον υπομείνεις, αδελφέ, και ο Θεός βλέποντας τον κόπο της υπομονής σου, θα τον επαναφέρει. Γιατί με τρόπο σκληρό δεν είναι εύκολο να μεταστρέψεις κάποιον. Ούτε ένας δαίμονας διώχνει άλλον δαίμονα. Αλλά μάλλον με την καλοσύνη σου θα τον επαναφέρεις. Γιατί και ο Θεός μας ελκύει τους ανθρώπους προσφέροντάς τους την παρηγοριά».

 Και του διηγήθηκε το εξής: Συνέχεια

Ἀπό τό Γεροντικό:Ἀββᾶς Μακάριος

Έλεγαν για τον Αββά Μακάριο ότι εάν ερχόταν για  επίσκεψη αδελφός, και του φερόταν ο αδελφός με τιμή ως άγιο και μεγάλο γέροντα, δεν του μιλούσε καθόλου. 

Εάν όμως τον επισκέπτονταν αδελφός και του έλεγε κάτι για να τον ταπεινωσει όπως  «Αββά , άραγε, όταν ήσουν καμηλιέρης και έκλεβες το νίτρο και το πουλούσες, δεν σε έδερναν οι φύλακες όταν σε καταλάβαιναν;»τότε αυτόν που του έλεγε τέτοια τον μιλούσε με χαρά και του αποκρινόταν   σε ότι τον ρωτούσε στη συνέχεια.
Έλεγε ο Αββάς Παφνούτιος ο μαθητής του Αββά Μακάριου , ότι διηγόταν ο γέροντας.Όταν   ήμουν παιδί, βοσκούσα βόδια με τα άλλα παιδιά. Αυτά κάποτε πήγαν να κλέψουν καρπούζια. Και όπως έτρεχαν να φύγουν τους έπεσε ένα  απο αυτά. Τότε το πήρα και το έφαγα. Απο τότε όποτε το θυμάμαι αυτό, κάθομαι και κλαίω. Συνέχεια

«Ὅποιος θέλει νά σωθεῖ, πρέπει νά ἐπιδιώκει τή συναναστροφή μέ τούς ἐνάρετους, γιατί εἶναι πολύ ὠφέλιμη, καί νά τούς ρωτᾶ μέ ἔντονη ἐπιθυμία καί φλογερό πόθο, γιά νά μάθει ἀπό αὐτούς ὅσα συντελοῦν στή σωτηρία»

  Ἀπό τό Γεροντικό

  «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

 ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Εἶπε ὁ ἀββάς Παλλάδιος:

«Ἡ ψυχή πού ἀγωνίζεται σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὀφείλει ἤ νά μάθει ὀρθά αὐτά πού δέν ξέρει, ἤ νά διδάσκει μέ σαφήνεια αὐτά πού ἔμαθε. Ἄν δέν θέλει οὔτε τό ἕνα οὔτε τό ἄλλο, δέν εἶναι στά καλά της. Γιατί αὐτό πού ὁδηγεῖ στήν ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό εἶναι ἡ ἀποφυγή τῆς διδαχῆς καί ἡ ἀνορεξία γιά τήν ἀκρόαση λόγου, γιά τόν ὁποῖο πάντοτε πεινᾶ ἡ ψυχή πού ἀγαπᾶ τόν Θεό».


 Κάποιος ἀδελφός ρώτησε ἕναν γέροντα:
 «Ἀββά,παρακαλῶ τούς γέροντες καίμοῦ λένε γιά τήν ψυχή μου, ἀλλά δέν συγκρατῶ τίποτε ἀπό τά λόγια τους. Τί λοιπόν νά τούς παρακαλῶ, ἀφοῦ δέν κάνω τίποτε; Γιατί ὁλόκληρος εἶμαι μιά ἀκαθαρσία».

Ὑπῆρχαν ἐκεῖ δυό ἄδεια δοχεῖα, καί ὁ γέροντας τοῦ εἶπε:

   «Πήγαινε, φέρε τό ἕνα δοχεῖο, ρίξε μέσα λάδι, ξέπλυνέ το μέ αὐτό, ἄδειασέ το καί βάλε το στή θέση του».

Ὁ ἀδελφός ἔκανε ἔτσι καί μιά καί δυό φορές, καί ἀδειάζοντας τό λάδι, ἔβαλε τό δοχεῖο ὅπου ἦταν προηγουμένως.

Στή συνέχεια εἶπε ὁ γέροντας:

«Φέρε τώρα καί τά δύο δοχεῖα καί δές ποιό εἶναι πιό καθαρό».

   «Ἐκεῖνο, στό ὁποῖο ἔβαλα τό λάδι», ἀπάντησε ὁ ἀδελφός.
   Καί ὁ γέροντας κατέληξε: Συνέχεια

Ἡ κατάνυξη,τό πένθος καί τά δάκρυα

Από το Γεροντικό σ’ όλη του τη ζωή, όποτε καθόταν στο εργόχειρο του, ο αββάς Αρσένιος είχε ένα πανί στον κόρφο του, για (να σκουπίζει) τα δάκρυα πού έτρεχαν συνεχώς από τα μάτια του. Βλέποντας αυτό το πράγμα ο ξακουστός ανάμεσα στους μοναχούς (αββάς) Ποιμήν, του έλεγε:Είσαι μακάριος, Αρσένιε, γιατί δεν θα έχεις ανάγκη από δάκρυα στην άλλη ζωή, μια και πένθησες για τον εαυτό σου σ’ αυτόν τον κόσμο.

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Άμμωνα: Πες μου ένα λόγο, για το πώς (μπορώ) να σωθώ. Πήγαινε, απάντησε ο γέροντας, και σκέψου όπως σκέφτονται οι κακοποιοί, πού βρίσκονται στη φυλακή. Εκείνοι δηλαδή ρωτάνε τους ανθρώπους πού τους πλησιάζουν: Που είναι ο δικαστής; και πότε έρχεται;. και με την αναμονή της δίκης και των τιμωριών, κλαίνε. Έτσι κι εσύ, οφείλεις να προσέχεις πάντα την ψυχή σου και να λες: Αλίμονο μου! Πώς θα παρουσιαστώ στο φοβερό βήμα του αδέκαστου Κριτή; και τι θα Του απολογηθώ; Αν σκέφτεσαι έτσι ακατάπαυστα, μπορείς να σωθείς. Συνέχεια

Ἐλπίδα καὶ στήριξη στὸν ἁμαρτωλό

Ἕνας μοναχὸς ἐξομολογήθηκε στὸν ἀββὰ Σισώη:

«Ἔπεσα πάτερ. Τί νὰ κάνω;»

«Σήκω», τοῦ εἶπε, μὲ τὴν χαρακτηριστική του ἁπλότητα ὁ ἅγιος Γέροντας.

«Σηκώθηκα ἀββᾶ, μὰ πάλι ἔπεσα στὴν καταραμένη ἁμαρτία», ὁμολόγησε μὲ θλίψη ὁ ἀδελφός.

«Καὶ τί σὲ ἐμποδίζει νὰ ξανασηκωθεῖς;»

«Ὡς πότε ἀββᾶ;», ρώτησε ὁ ἀδελφός.

«Ἕως ὅτου νὰ σὲ βρῇ ὁ θάνατος, ἢ στὴν πτώση, ἢ στὴν ἔγερση. Δὲν εἶναι γραμμένο ὅπου εὕρω σε ἐκεῖ καὶ κρινῶ σε; Μόνο εὔχου στὸν Θεὸ νὰ βρεθεῖς τὴν τελευταία σου στιγμή, σηκωμένος μὲ τὴν ἁγία μετάνοια», τοῦ ἐξήγησε ὁ ἀββὰς Σισώης. Συνέχεια