Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης – Τό μυστήριο τῆς μετανοίας

  Ο καλός μας Θεός μάς χάρισε το Μέγα Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, αυτό το ιερό Βαπτιστήριο, στο οποίο πλένεται ο άνθρωπος ψυχικά και γίνεται ολόλευκος, καινούργιος κατά Χριστόν άνθρωπος.

Πόση ευχαριστία πρέπει να προσφέρουμε στον Θεό συνεχώς γι’ αυτό το μεγάλο καλό που μας άφησε! Δηλαδή μας άφησε την καρδιά Του ανοιχτή, οσάκις θελήσουμε να καθαρισθούμε, να εισερχόμαστε άνετα.Όσο και να αμαρτήσει ο άνθρωπος, όσο και να κυλισθεί στην αμαρτία, όσο και να μαυρίσει την ψυχή του, μπορεί άνετα σε μια στιγμή, σε λίγη ώρα να γίνει κατάλευκος σαν το περιστέρι και σαν το χιόνι. Υπάρχει μεγαλύτερο μεγαλείο από τούτο ή μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο;
Το εμπόδιο για να φθάσουμε στο εξομολογητήρι είναι η υπερηφάνεια και ο εγωισμός. Πώς θα πω τα αμαρτήματά μου; Πιάνει τον άνθρωπο μία ντροπή· αλλά την ντροπή αυτή πρέπει να την έχουμε, όταν πρόκειται να αμαρτήσουμε. Τότε θα μας φυλάξει, για να μη κάνουμε αμαρτίες. Όταν όμως πρόκειται να φθάσουμε στην μεγάλη αυτή σωτηρία, πρέπει να τρέξουμε αμέσως. Continue reading

«Τά δάκρυα»

 «Ὅσο ἀγωνίζεστε στή σιωπή καί στόν ἀπαρρησίαστο τρόπο συμπεριφορᾶς, τόσο καί τά δάκρυα θά σᾶς ἐπισκέπτωνται. Ἡ εὐχή μετά πόνου γεννάει τό πένθος. Τό πένθος φέρνει τά δάκρυα. Τά δάκρυα γεννοῦν καθαρωτέρα εὐχή. Διότι τό δάκρυ ὡσάν μύρο εὐῶδες ἀποπλύνει τόν ρύπο καί καθαρίζεται ἡ ψυχή».

«Γέροντας Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης»

ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ 

Σ᾿ ὅλη του τή ζωή ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ἔχυνε ποτάμια τά δάκρυα μέ φοβερή ἔντασι. Χαρακτηριστικό τῆς ἐντάσεως τοῦ κλαυθμοῦ του ἦταν τό ἐπόμενο περιστατικό.

Μιά φορά, ὅπως καθόταν ἔξω στήν ἐρημιά μόνος του, ἔκλαιγε ὡς συνήθως. Ξαφνικά ἄκουσε βήματα, κάποιος ἔτυχε νά περνάῃ ἀπό ᾿ κεῖ καί θέλησε νά συγκρατήσῃ τά δάκρυά του. Προσπάθησε νά ἀνακόψῃ τούς κρουνούς τῶν δακρύων, ἀλλά δέν τά κατάφερε, διότι ἔτρεχαν μέ τόσην ὁρμή, σάν νά τόν εἶχε πληγώσει κάποιος θανάσιμα.

Ἀπό τήν προσωπική του πείρα γιά τά δάκρυα ἔλεγε: «ὅσο ἀγωνίζεστε στή σιωπή καί στόν ἀπαρρησίαστο τρόπο συμπεριφορᾶς, τόσο καί τά δάκρυα θά σᾶς ἐπισκέπτωνται. Ἡ εὐχή μετά πόνου γεννάει τό πένθος. Τό πένθος φέρνει τά δάκρυα. Τά δάκρυα γεννοῦν καθαρωτέρα εὐχή. Διότι τό δάκρυ ὡσάν μύρο εὐῶδες ἀποπλύνει τόν ρύπο καί καθαρίζεται ἡ ψυχή».

Continue reading

«Ἄν δέν μετανοήσουμε δέν σωζόμεθα1»

 

   ΟΜΙΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ὁ Θεός μέ τό στόμα τοῦ Προφήτου Ἡσαΐα μᾶς παραγγέλει λέγων:

«Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, ἀφέλετε τάς πονηρίας ἀπό τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπό τῶν πονηριῶν ὑμῶν. Μάθετε καλόν ποιεῖν»2.

Ἡ μετάνοια προϋποθέτει ἁμαρτία. Ὅποιος δέν ἔχει ἁμαρτία, αὐτός δέν ἔχει ἀνάγκη μετανοίας. Ὅλοι, καί πρῶτος ἐγώ, αἰσθανόμεθα ἁμαρτωλοί. Ἡ ἁμαρτία εἶναι τραῦμα, πληγή. Τραῦμα στή ψυχή, πληγή στή συνείδησι πού μᾶς πονάει. Τραῦμα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας εἴμεθα μέλη. Κάρφωμα στό Χριστό καί ξανασταύρωμα στό Χριστό εἶναι ἡ ἁμαρτία.

Ποιός δέν ἔχει τραυματισθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία;

Ποιός δέν ἔχει ἁμαρτήσει μέ τά λόγια, μέ τίς πράξεις του, μέ τούς λογισμούς;

Ποιός δέν χτυπήθηκε κατάστηθα ἀπό τίς τύψεις τῆς συνειδήσεως;

Ὅποιος θά πῆ πώς δέν ἔχει ἁμαρτήσει, αὐτός θά ἔχει πεῖ τό μεγαλύτερο ψέμμα. Καί ὅσοι πάσχουν ἀπό ἀγνωσία τοῦ ἑαυτοῦ των, λένε ψέμματα, πώς δέν ἔχουν ἁμαρτίες. Continue reading

Ἄν μου δώσουν ὅλον τὸν κόσμο, δὲν τὸν ἀλλάζω μὲ τὴν εὐτυχία, ποὺ ζῶ ἐδῶ!

  
Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου
Τὸ Ἅγιον Ὅρος εἶναι τὸ λιμάνι τῆς σωτήριας καὶ βοήθησε πολὺ τὸν κόσμο καὶ τότε μὲ τὴν ἁγιότητα ποὺ εἶχαν ἐκεῖνοι οἱ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ σήμερα. Ἡ ἀποστολὴ τοῦ ἦταν καὶ εἶναι ἱερώτατη. Βλέπετε τὸ ἐπισκέπτονται ἄνθρωποι ἀδιάφοροι, ἁπλῶς ἀπὸ μία περιέργεια καὶ ἀλλάζουν καὶ ἀναγεννῶνται καὶ ἐπιστρέφουν στὸ σπίτι τοὺς ἀλλοιωμένοι ἐντελῶς καὶ μεταφέρουν τὴν ὠφέλεια τῆς ἐμπειρίας τοὺς αὐτὴ καὶ στοὺς οἰκείους καὶ στοὺς γνωστούς. Ἔρχονται καὶ θαυμάζουν καὶ βλέπουν τοὺς μοναχοὺς καὶ προβληματίζονται αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ λένε. «Μά, αὐτὰ τὰ παιδία, αὐτὰ τὰ νειάτα, πὼς μποροῦν καὶ νικοῦν τὴν ἁμαρτία, πὼς μποροῦν καὶ διατηροῦν τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἁγνὸ καὶ καθαρὸ καὶ ἀγγελικό; Πῶς ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἐγκρατευθοῦμε στὸ ἄλφα ἢ στὸ βήτα θέμα καὶ αὐτοὶ οἱ νεαροί, μὲ πτυχία μὲ ὀμορφιὲς ἀσκοῦνται ἐδῶ μέσα στὸ Ἅγιον Ὅρος, μέσα στὸ μοναστήρι, μέσα στοὺς τέσσερεις τοίχους! Τὴν νύχτα νὰ ἀγρυπνοῦνε, τὴν ἡμέρα νὰ ἐργάζωνται, νὰ κόβουν τὸ θέλημά τους, νὰ ἀσκοῦνται στὴν ἀρετή, νὰ ταπεινώνουν τοὺς ἑαυτούς τους, νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἐλευθερία τοὺς χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ λάμπουν τὰ πρόσωπά τους ἀπὸ ἁγνότητα! Μὰ πὼς ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε αὐτὸ τὸ πράγμα».
Ὅταν ἤμουν στὴν ἔρημο ἦλθε ἕνας ἄνθρωπος καὶ μοῦ λέγει: Continue reading

ΓΈΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΑΡΙΖΟΝΙΤΗΣ. Ἐπισφαλής κάθε ἀνθρώπινη προσπάθεια, χωρίς τήν χάρι τοῦ Θεοῦ…

 

 Μόλις αποχωρήσει η χάρις του Θεού, η ψυχή του ανθρώπου συμμαζώνεται και ο φόβος για τα μέλλοντα τον πλησιάζει… Επισφαλής κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, χωρίς την χάρι του Θεού…
…Σε αυτόν τον κόσμο δεν έχουμε θέσι κανείς. Ο πνευματικός κόσμος μας περιμένει όλους. Περαστικοί είμεθα πάνω στη γη… Continue reading

«Ἑνός ἐστι χρεία»,μέρος β΄ (τελευταῖο)

ΟΜΙΛΙΑ Δ΄

Δέν ἔχουμε τίποτα στήν ἐξουσία μας· οὔτε τόν ἑαυτό μας ἐξουσιάζουμε, οὔτε τήν γυναῖκα μας, οὔτε τά παιδιά μας, οὔτε τόν πλοῦτο, οὔτε τήν ὑγεία, τίποτα. Ὅλα εἶναι ἐπισφαλῆ, ὅλα κρέμονται σέ μιά κλωστή, διότι μποροῦμε νά τά χάσουμε ὅλα καί μετά θάνατος. Ξέρεις ποῦ θά πᾶς; Ὄχι! Ξέρεις τόν δρόμο; Ὄχι! Ἄρα, ποιός θά σέ ὁδηγήση ἐκεῖ πού θά πᾶς; Ἐφ᾿ ὅσον ὁ Θεός μόνος θά σέ ὁδηγήση, κοίταξε νά τά φτιάξης τώρα μέ τόν Θεό, γιατί ἄν δέν τά φτιάξης μαζί Του, θά σέ ὁδηγήση κάποιος ἄλλος στά τρομερά τοῦ Ἅδου, ἐκεῖ πού δέν μπορεῖ νά διορθωθῆ τίποτα.

Πόσοι περπατοῦσαν στόν δρόμο κι ἀπό ἕνα τροχαῖο ἔμειναν στό τόπο; Μέσα σέ στιγμές χρόνου, ἐκεῖ πού τραγουδοῦσε κάποιος, τόν χτύπησε ἕνας ἄλλος μέ τό αὐτοκίνητο κι ἔμεινε στόν τόπο. Μέ τό τραγούδι στό στόμα πῆγε στό δικαστήριο τοῦ Θεοῦ. Αὐτός εἶναι ὁ ἄνθρωπος!

Ἡ καρδιά του δουλεύει σάν τό ρολόϊ. Χάλασε τό ἐλατήριο τοῦ ρολογιοῦ, σταμάτησε νά λειτουργῆ. Σταμάτησαν οἱ κτύποι τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, τελείωσε ἡ ὑπόθεσις. Γι᾿ αὐτό εἶπεν ἡ Γραφή: Continue reading

«Ἑνός ἐστι χρεία»,μέρος α΄

ΟΜΙΛΙΑ Δ΄

    Ἀγαπητά μου παιδιά,
 ἀπό τό Ἅγιον καί Ἱερόν Εὐαγγέλιον γνωρίζουμε ὅλοι μας διά τόν τετραήμερον Λάζαρον.
 Ὁ Λάζαρος εἶχε δύο ἀδελφές τήν Μάρθα καί τήν Μαρία. Κάποτε ἐκάλεσαν τόν Κύριο, γιά νά Τόν φιλοξενήσουν. Πράγματι ὁ Κύριος ἔφθασε στό σπίτι τους γι᾿ αὐτήν τήν φιλοξενία. Ἡ Μάρθα μεριμνοῦσε πάρα πολύ, πῶς νά ἑτοιμάση τά σχετικά μέ τό τραπέζι. Ἡ Μαρία, ἡ ἄλλη ἀδελφή κάθισε παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καί ἄκουγε τήν θεία διδασκαλία. Ἡ Μάρθα ζήτησε τήν βοήθεια τῆς Μαρίας, παρακαλώντας τόν Κύριο, νά τῆς ἐπιτρέψη νά σηκωθῆ ἀπό τά πόδια Του καί ἔτσι νά ἀρχίση νά μεριμνᾶ. Τότε ὁ Χριστός μας, γιά νά συνετίση τήν Μάρθα, γιά νά ἔχη μέτρο στήν μέριμνα τῶν βιοτικῶν, τῆς εἶπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾶς καί τυρβάζῃ περί πολλά· ἑνός ἐστι χρεία. Μαρία δέ τήν ἀγαθήν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς» (Λουκ. Ι΄: 41).
 Αὐτή ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ μας ἰσχύει γιά ὅλους μας, ὥστε ἡ μέριμνα τῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν, νά εἶναι «ἐν μέτρῳ», ὅσον χρειάζεται γιά τήν ἐξυπηρέτησί μας. Τό δέ «ἑνός ἐστι χρεία» κατά τήν χριστιανικήν διδασκαλίαν, εἶναι αὐτό πού ἔχει ἀξία, διότι εἶναι ἡ μέριμνα, πῶς νά ἀρέσουμε τοῦ Θεοῦ, ἡ μέριμνα γιά τήν σωτηρία τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας.  Continue reading

Ἡ κακή σπορά

Η ΚΑΚΗ ΣΠΟΡΑ.

Ο διάβολος διασπείρει μέσα εις τας οικογενείας την μεμψιμοιρίαν, την απαρέσκειαν, την ζήλειαν, την ισχυρογνωμοσύνην, κ.λ.π. και ούτω υπάρχει εις πολλάς οικογενείας ένα πρόσωπον, που θα διαταράσση την ειρήνην, την γαλήνην και την χαράν της οικογενείας. Αυτή η κακή σπορά δεν έλειψε και μέσα εις την του Κυρίου ιεράν οικογένειαν, όπου είχε δημιουργήσει επί της γης δια την μέλλουσαν σωτηρίαν, δηλαδή εν μέσω των ιερών μαθητών Του, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, σπόρος θεοκτόνος! Continue reading

Πάτερ, τί νά πρωτοπολεμήσω; Ξεσηκώθηκαν ὅλα τά πάθη, καί κεῖνο καί κεῖνο καί τά ἔχω χάσει!