ΓΈΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΙΤΗΣ. Ὅλα εἶναι δεύτερα, ὅλα δεύτερα. Τό πρῶτο εἶναι τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας καί τώρα, περνώντας τά χρόνια, εἶδα στήν πράξη, ὅτι μόνο μέ τήν ἀγάπη κερδίζεται ὁ ἄνθρωπος

 Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα, περνώντας τα χρόνια, είδα στην πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος. Continue reading

Ἡ κοιλάδα τῆς πίστης. Γέρων Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας. Νέα Ταινία.

 Μια εποχή στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ …

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ  μικρου μήκους για την μονη Αγίου Αντώνιου στην Αριζονα και τον άγιο Γέροντα των ημερών μας Εφραιμ   Φιλοθειτη/Αριζονας  ….Το λιγότερο που θα  μπορούσε να κάνει κάποιος μενοντας σε τέτοιους ευλογημένους και ιερούς τόπους .
Την ευλογία του  Γέροντα να έχουμε όλοι   !!!
Δείτε το εδώ :
http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/07/blog-post_151.html

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ: Κρατᾶτε τήν Εὐχή!

 

 Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Όταν ήμουν αρχάριος, άρχισαν να δουλεύουν μέσα μου οι λογισμοί φυγής. Ένας λογισμός μού θύμιζε το σπίτι μου, άλλος τον πνευματικό στον κόσμο που ήθελε να κάνουμε μοναστήρι, άλλος λογισμός μού έλεγε να γυρίσω πίσω.
Πω! Πω! Πω! Ασταμάτητη ροή! Εγώ αγωνιζόμουν και αντιστεκόμουν εναντίον των λογισμών.
Μου έλεγε ο πολύπειρος Γέροντάς μου, ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897–1959):
–Εντάξει, όλα καλά. Μην αφήνεις τα καθήκοντά σου, την αγρυπνία σου, τον κανόνα σου, την προσευχή σου και τότε δεν θα επικρατήσει ποτέ ο διάβολος της φυγής.
Κράτησα τα καθήκοντά μου επιμελώς και, πράγματι, όπως το είπε ο Γέροντας, ήλθε μια στιγμή που όλοι οι λογισμοί έφυγαν και, ξαφνικά, έγινε τόσο όμορφη και αγαπητή η έρημος, αυτή που πρώτα μου φαινόταν μαύρη και σκοτεινή, γιατί πήγαινε το μυαλό μου προς τα έξω. Με τις ευχές του πατρός μου, με βοήθησε η Χάρις του Θεού και απαλλάχτηκα από τον πόλεμο των δαιμόνων και άλλαξαν τα πάντα μέσα μου. Continue reading

Ἀποσπάσματα ἀπό τίς συνομιλίες μας, μέ τόν Γέροντά μας , ΕΦΡΑΙΜ τόν Ἀριζονίτη

( Απομαγνητοφωνημένο υλικό, μοναχών, πνευματικών παιδιών του Γέροντος από την Ελλάδα, που τον επισκέφθηκαν , πρόσφατα στην Ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου, στην Αριζόνα της Αμερικής , που ευγενικά προσέφεραν με στόχο την πνευματική μας οικοδομή ).

Μάϊος 2014, Αριζόνα

 Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ : Βλέπετε την φωτογραφία αυτή του Γέροντα Ιωσήφ, του Ησυχαστή. Είχα μεγάλο Γέροντα, ήταν πυρ – πυρ, άνθρωπος φαινόμενο. Όλο τα επουράνια σκέπτονταν, μ’ αυτά ζούσε. Δύο λέξεις μας έλεγε συνεχώς, υπομονή, υπομονή και προσευχή και εδώ μας βοηθάει, όσο του επιτρέπει η Πρόνοια του Θεού. Σαν υποτακτικοί του, ποτέ δεν μαλώσαμε μεταξύ μας. Άλλοι απέξω μας δημιουργούσαν προβλήματα, συκοφαντούσαν τον Γέροντα, τον κατηγορούσαν, αλλά ο Γέροντας Ιωσήφ έλεγε, « αυτοί ας λένε, εμείς να μην πούμε ».

Συνομιλήτρια : Εμείς Γέροντα, είμαστε πολύ αδύνατοι σε όλα. Τι θα γίνει με εμάς;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ : Άλλα χρόνια είναι τώρα. Άλλα τα κριτήρια του Θεού, για σήμερα. Ο Γέροντας Ιωσήφ είχε το πνευματικό πανεπιστήμιο. Εγώ είμαι ευχαριστημένος να είστε εσείς ( ..δηλαδή τα πνευματικά του παιδιά ) στο πνευματικό λύκειο. Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις.

Συνομιλήτρια : Γέροντα, μετά από τόσα χρόνια αγώνα, τι σας έμεινε μέσα στη ψυχή σας; Continue reading

Ὅταν ὁ Χριστός ζῆ μέσα σου, μή φοβοῦ τίποτε. ( Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης )

 Όταν ο Χριστός ζη μέσα σου, μη φοβού τίποτε. Δια να ζη μέσα σου ο Χριστός χρειάζεται ταπείνωσις πολλή. Πίπτε νοερώς εις τους αχράντους Του πόδας και κλαίε: Ιησού μου, Συ μου μένεις πλέον εις αυτήν την ταπεινήν ζωήν μου, ως φως και ζωή, δείξόν μου το πνευματικόν Σου κάλλος, όπως εμπλησθώ Θείου έρωτος και δράμω κατόπιν του μύρου Σου και κράξω… «εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου» (Ψαλμ. 62,9 ).

Ἄς εἴμεθα λοιπόν πάντοτε προσεκτικοί καί ἕτοιμοι διά τό ἀνεπίστροφον ταξίδιον τοῦ Οὐρανοῦ. ( Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης )

Ο καιρός της παρούσης ζωής παρέρχεται ανεπαίσθητα, αθόρυβα και το ποινικόν κάθε ανθρώπου βαρύνεται με την πάροδον του χρόνου, χωρίς τούτο να γίνεται αντιληπτόν απ’ αυτόν τον ίδιον. Κάποια ημέρα θα το εννοήση και θα απορήση και θα είπη: Άράγε που ήταν τόσα αμαρτήματα συναγμένα και εγά ο τάλας τα ηγνόουν; Οίμοι, τον ταλαίπωρον, τι με περιμένουν τώρα! Πως θα περάσω τα τελώνια!

Continue reading

Κάμε ἀκόμη ὀλίγην προσπάθειαν ( Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεϊτης )

 Εις τον καιρόν του πειρασμού της ακηδείας, που ατονούν ο νους, η γλώσσα, τα δάκτυλα εις το κομποσχοίνι, παρακαλώ την αγάπην σου, μη παραιτηθής.
Κάμε ακόμη ολίγην προσπάθειαν να ίδη την προαίρεσίν σου ο Θεός να σε ενδυναμώση. Continue reading

Μέ τήν ταπείνωσι οἱ ἅγιοι Πατέρες κατόρθωσαν νά φθάσουν σέ μεγάλα σημεῖα χάριτος. ( Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεϊτης )

Με την ταπείνωσι οι άγιοι Πατέρες κατόρθωσαν να φθάσουν σε μεγάλα σημεία χάριτος. Αλλά μήπως και ένας υποτακτικός δεν μπορεί να κατορθώση, να σημειώση μια τέτοια επιτυχία; Και βεβαίως μπορεί. Όταν κρατήση την σιωπή, τα πνευματικά, το αμέριμνο, όταν έχη ενδοστρέφεια και κάνη τακτικά ταμείο στον εαυτό του, θα προχωρήση οπωσδήποτε. Και εμείς κοντά στον Γέροντα ήμασταν υποτακτικοί. Είχαμε το διακόνημα, τον κόπο της ημέρας κ.λ.π. Με τον Γέροντα καθοδηγητή έμπειρο στις πορείες αυτές του Θεού και με την τάξι που είχαμε, ωρισμένοι πατέρες μπόρεσαν και γνώρισαν αυτά τα πράγματα, που οι νηπτικοί Πατέρες, μας έχουν αφήσει σαν μια ιερά παρακαταθήκη. Να αποφεύγωμε να ομιλούμε τα περιττά πράγματα. Στον κανόνα μας να είμαστε συνεπείς, στον εκκλησιασμό μας, επίσης να είμαστε συνεπείς. Να βρισκόμαστε στην εκκλησία και να ακούμε την ακολουθία, τη λειτουργία, τον εσπερινό. Στην τράπεζα όλοι μαζί, να έχωμε σε όλα μας τάξιν. Continue reading

« … εἶδε ὅτι εἶχε ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τό πάθος τῆς σαρκός»

Φωτογραφία του χρήστη Πατέρες της Εκκλησίας.

 « … Μια μέρα κάνοντας την ευχή, καθώς έκλεισε τα μάτια του, είδε μπροστά του ένα δαίμονα. Φώναξε τον γέρο-Aρσένιο ν’ ανάψει φωτιά, μια και μετά από πάλη τον είχε δέσει, ώστε να τον κάψουν.  Continue reading

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: «Κάποιοι ἔπαιξαν μέ τόν χαρακτήρα τοῦ Ἕλληνα»

 Ποιά ηθική υπάρχει πλέον; 

Το κακό έχει χτυπήσει την οικογένεια, την Παιδεία.
Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε  τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου.
Τρέχουν οι άνθρωποι χωρίς να νοιάζονται για τον διπλανό τους.
Η κοινωνία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Σήμερα κυριαρχεί ο ατομικισμός…
* Γιατί; Επειδή κάποιοι έπαιξαν με τον χαρακτήρα του Έλληνα και διάβρωσαν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν.
Είναι αδιανόητο!
Ο ατομικισμός ζει και βασιλεύει, ενώ η απάτη έγινε «χάρισμα». Μεγάλωσαν γενιές που διδάχτηκαν πως να αρπάξουν.  Continue reading