Δημήτριος Παναγόπουλος – Μεγάλα καί μικρά ἁμαρτήματα

17 Ἰουλίου 1958. Ἕνα μεγάλο θαῦμα τῆς Ἁγίας Μαρίνας. Μᾶς τό ἀναφέρει ὁ μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος

Όταν ό κ. Παναγόπουλος έπρόκειτο νά βγάλει τό φυλλάδιο Αγία Μαρίνα, μελέτησε τόν βίο της Αγίας. Έκ τής μελέτης αυτής, του ήρθαν λογισμοί ότι ή άγια Μαρίνα δέν ήτο 15 ετών, όπως γράφουν τά συναξάρια, αλλά μάλλον θα πρεπε νά ήταν. Σκέφτηκε όμως καλύτερα ήταν νά παρακάμψη αυτόν τόν σκόπελο, δηλαδή νά γράψη τμηματικώς τόν βίο, χωρίς ν’ άναφέρη ήλικία. Ενώ λοιπόν έπί ένα μήνα έσκέπτετο τό περί του πρακτέου, συνέβη τό εξής: Τήν εποχή εκείνη ό Παναγόπουλος εργαζόταν ως ταμίας στό ιπποδρόμιο. Κάθε Σάββατο πού πληρωνόταν, έρχονταν κάτι φτωχές γυναικούλες καί τούς έβαζε χρήματα μέσα σέ φάκελλο καί τούς τά έδινε. Μία άπό τις γυναίκες αυτές, όνόματι Δέσποινα ήμέρα μεσημέρι, ενώ έπλενε τά ρούχα της στό φτωχικό της, στό πλυσταριό, βλέπει νά έρχεται ένα κοριτσάκι μέ μπλέ ποδιά καί κοτσίδες καί νά τής λέγη:

«Καλή ήμέρα κυρία Δέσποινα, τί κάνεις;».

«Νά παιδί μου, παιδεύομαι εδώ μέ τό πλύσιμο.

Αλλά ποιανού παιδί είσαι εσύ; Δέν σέ γνωρίζω». Continue reading

Καλύτερα νά μᾶς λείψει τό ὀξυγόνο παρά ὁ πνευματικός…

 
 «Τί χάνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν δέν ἔχει πνευματικό ὁδηγό! Τόν ἐξουθενώνει ὁ σατανᾷς. Ένῷ ὅταν ᾀναθέσει τά προβλήματά του στόν Πνευματικό του, τά πάντα διορθώνονται, ὅσο δύσκολα καί ἄν φαίνονται. Καλύτερα νά μᾶς λείψει τό ὀξυγόνο παρά ὁ Πνευματικός…»
Δημητρίου Παναγοπούλου
 
https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_324.html

Οἱ ἄνθρωποι δέν θέλουν τόν Χριστό …

 

  Η Εκκλησία είναι δημιούργημα του Θεού και όχι του ανθρώπου. Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, γιατί τους ελέγχει τον παράνομο βίο, τα σαρκικά τους πάθη, τις αδυναμίες τους και δεν θέλουν να αλλάξουν τρόπο ζωής και να μετανοήσουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ~ ιεροκήρυκας.
https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_60.html?m=1

Ἁμαρτήματα θανάσιμα καί συγγνωστά

 Δημήτριος Παναγόπουλος 

   Πολλές φορές ακούμε να γίνεται λόγος, τόσο για θανάσιμα, όσο και για συγγνωστά αμαρτήματα, και είναι αλήθεια ότι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε να κάνουμε την διάκριση αυτή.
 
Επειδή, λοιπόν, η διάκριση της αμαρτίας είναι απαραίτητη για κάθε άνθρωπο, θα αναφέρουμε λίγα πράγματα για τα δύο αυτά αμαρτήματα, θανάσιμα και συγγνωστά, για να γνωρίζουμε πού βαδίζουμε. Διότι πολλοί από εμάς υποπίπτουμε σε θανάσιμα αμαρτήματα και λέμε, α, δεν είναι τίποτε αυτό! Και το αντίθετο, υποπίπτουμε σε συγγνωστά και νομίζουμε ότι έχουμε αμαρτήσει θανάσιμα και απελπιζόμαστε.
 
α) Για τα θανάσιμα.
Τα θανάσιμα αμαρτήματα, κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον Κορέσσιο και των Ιεροσολύμων Χρύσανθο, όπως αναφέρει ο άγιος Νικόδημος, είναι τα προαιρετικά εκείνα αμαρτήματα που προσβάλλουν την μεταξύ ημών και Θεού αγάπη, ή την αγάπη μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον, και καθιστούν τους αμαρτάνοντες ενόχους αιωνίου Κολάσεως.Και η μεταξύ ημών και Θεού αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα βλασφημήσουμε Αυτόν, ενώ η μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα φονεύσουμε κάποιον. Continue reading

Ἕναν αἱρετικό ἄνθρωπο ὁ διάβολος δέν τόν πειράζει

 Αποτέλεσμα εικόνας για πάθη,διαβολος,αιρετικοι

«Εναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δέν τόν πειράζει. Δέν του βάζει επιθυμία χρήματος, γυναίκας, κόσμου κ.α. γιά νά φαίνεται «αγιος» στά μάτια του κόσμου, ωστε νά μπορεί νά πλανήσει, οσο τό δυνατόν περισσότερους στήν αίρεσή του. Continue reading

Πῶς ἑορτάζουμε; (Δημήτριος Παναγόπουλος)

   Κάθε φορά που βρισκόμαστε προ της μνήμης ενός Αγίου ή μιας Αγίας καλούμαστε να μελετήσουμε και να τους μιμηθούμε. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Μνήμη Αγίου – μίμησις Αγίου», πράγμα δυστυχώς που εμείς δεν κάνουμε. Εορτάζουμε Αγίους και Αγίες, πανηγυρίζουμε Αγίους και Αγίες, αλλά δεν τους μιμούμαστε. Καμία προθυμία δεν δείχνουμε προς αυτό. Δυστυχώς κάθε μνήμη Αγίου ή Αγίας θεωρείται από εμάς ως μία ευκαιρία για ξεφάντωμα, για γλέντι, για χορό, για διαφθορά, γι’ άνομα ραντεβού κ.τ.τ.

Δυστυχώς όμως δεν έχει κατανοηθεί ακόμη ότι και στο χριστιανικό σπίτι σήμερα η γιορτή ίσον διαφθορά, ίσον πνευματική ζημία! Διότι κατά τις συναντήσεις αυτές των γιορτών που συναθροιζόμαστε για να ευχηθούμε χρόνια πολλά κ.τ.τ., κατατρώγουμε σάρκες συνανθρώπων μας μιλώντας χωρίς μέτρο και συστολή, εναντίον μάλιστα απόντων. Αν μάλιστα επακολουθήσει και φαγοπότι με κανένα μεθύσι και αν ακόμη και κανένας χορός, τότε η διαφθορά συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται.

Continue reading

Περί νηστείας (Δημήτριος Παναγόπουλος)

  

Εάν η νηστεία, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια, είναι μέσο απαραίτητο για τη σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου, τότε μόνο θα πρέπει να καταργηθεί, όταν εκλείψουν και οι εχθροί της, δηλαδή η σάρκα και ο Διάβολος. Κάποιοι ζητούν την κατάργησή της λέγοντας ότι οι περισσότεροι όχι μόνο δεν νηστεύουν, αλλά και αγνοούν τις νηστείες.

Το επιχείρημα είναι πολύ αστείο, ώστε να καταργήσουμε ένα ιερό και ευεργετικό για τη σωτηρία των ψυχών μας θεσμό, με μόνο δικαιολογητικό ότι οι πολλοί δεν τον εφαρμόζουν.

Continue reading

…ἔτσι καί ὁ πνευματικά ἄρρωστος ἀπέναντι στήν Ἐκκλησία δείχνει ἀδιαφορία….

   Ὅπως ὁ ἀσθενής καί τό καλύτερο φαγητό νά τοῦ προσφέρεις, δέν ἔχει ὄρεξη νά τό φάει, ἔτσι καί ὁ πνευματικά ἄρρωστος ἀπέναντι στήν Ἐκκλησία δείχνει ἀδιαφορία..

Δημήτριος Παναγόπουλος ~ Ἱεροκήρυκας.


https://proskynitis.blogspot.gr

Φιλοσοφημένες ἐμπειρικές ἀλήθειες, τοῦ ἀειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου, ἀπό τήν πρό καί μετά Χριστόν ζωή του

Όταν πρωτοεξομολογήθηκα τό 1950 στήν Τήνο, είχα γράψει τις αμαρτίες μου σε 6 κόλλες αναφοράς, γεμάτες. Καί είχα καί άλλες πού τις θυμήθηκα μεταγενέστερα. Τόσες πολλές αμαρτίες είχα κάνει, πού δεν είχα αφήσει τίποτα όρθιο καί είχα μαζέψει όλη την βρωμιά καί την δυσωδία του κόσμου στήν ψυχή μου. Καί όμως ο Θεός περίμενε την μετάνοια μου, διότι γνώριζε ότι θα επέστρεφα κάποτε, ώστε να μέ χρησιμοποιήσει αργότερα, στήν διακονία Του, βοηθώντας τόν συνάνθρωπό μου.

*      Πριν επιστρέψω στο Χριστό, χρησιμοποιούσα τό λόγο μου -τό τάλαντο πού μέ έδωσε ο Θεός- στο να αινείται ο διάβολος καί όχι ο Θεός. ’Έλεγα αστεία καί βωμολοχίες στούς άλλους, προκειμένου να γελάσουν. Χωρίς έμενα δεν γινόταν χορός, γλέντι καί χαρτί, καί ήμουν η αφετηρία όλων των εκδηλώσεων. Καταλαβαίνετε τί ήμουνα…!

Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε  θειο έρωτα. Αυτή η καλόγρια μέ βοήθησε μέ τόν τρόπο της , ώστε τό 1951 να επιστρέφω στο δρόμο του  θεού. Ή καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τή λέξη ΧΡΙΣΤΟΣ, έτρεχαν άφθονα δάκρυα από τά μάτια της, σάν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση. Δεν έχω ξαναδεί αυτό τό πράγμα σε άλλον άνθρωπο (τό είδα καί στον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας) η καλόγρια αυτή μέ έλεγε χαρακτηριστικά: Continue reading