Ἡ παγκοσμιοποίηση εἶναι ἡ κατάρα τῶν καιρῶν μας…….

Ο δυτικός άνθρωπος δεν σκέφτεται ποτέ τον θάνατο, δεν έχει χρόνο να σκεφτεί τον θάνατο. Σκέφτεται μονάχα την υποταγή και την εκμετάλλευση. Την εκμετάλλευση γης και αέρα, πυρός και ύδατος, φυτών και ζώων, γειτονικών λαών και κρατών. Ανακάλυψε το σύνθημα της επιστήμης και του πολιτισμού του’ υποτάξτε και εκμεταλλευτείτε. Η παγκοσμιοποίηση είναι η κατάρα των καιρών μας.

Ποιό το όφελος από το ότι η Ευρώπη, η Αμερική και όλες οι ήπειροι τρέχουν να κατακτήσουν τον κόσμο, το σύμπαν, τήν Σελήνη, τον Άρη και τ’ αστέρια; Τί θά ωφελήσει τον άνθρωπο αν αποκτήσει τον κόσμο όλο και βλάψει τήν ψυχή του, αν χάσει την ψυχή του; Continue reading

Ὅταν ὁ Θεός θέλει νά ἀφυπνίσει καί νά συνετίσει ἕνα λαό Του μέ τήν τιμωρία, τίς περισσότερες φορές χρησιμοποιεῖ ἀπίστους καί φονιάδες καί ὄχι δίκαιους καί ἅγιους…..

Όταν ο Θεός θέλει να αφυπνίσει και να συνετίσει ένα λαό Του με την τιμωρία, τις περισσότερες φορές χρησιμοποιεί άπιστους και φονιάδες και όχι δίκαιους και άγιους. Δεν τιμωρεί ο Θεός τούς ανθρώπους επειδή αρέσκεται στο να τιμωρεί -μακριά από αυτό- αλλά επειδή οι άνθρωποι θεωρούν τήν τιμωρία του Θεού σαν το μόνο αληθινό φάρμακο για τήν αδικία.

Δεν υπάρχει πράγμα στη γή και κάτω από τον ουρανό, το οποίο δεν έχει χρησιμοποιήσει ο Θεός για να συνετίσει, να διορθώσει και να σώσει τον άνθρωπο. Όλη η φύση είναι ένα εργαλείο στο θαυματουργό Του χέρι.

Ποτέ, από κτίσεως κόσμου, δεν ακούστηκε ούτε συνέβη, να δίνει ο Θεός τήν εξουσία Του στους ανθρώπους για να συγχωρούν αμαρτίες’ «αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς» (Ίωάν. 20, 23). Continue reading

«Μέ την πύρινη φλόγα »

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἕνας ἀδελφός, ἐκστατικός ἀπό τήν ἀκριβῆ ἀπάντησιν πού τοῦ ἔδωσε στό πρόβλημά του, τόν ρωτᾶ:

  • Μά πῶς Γέροντα, λαμβάνεις πληροφορία μέ τόσην ἀκρίβειαν;
  • Αὐτό δέν εἶναι γιά τόν καθένα. Εἶναι δυσδιάκριτο νά καταλάβης ἄν ἡ ἀπάντησις εἶναι ἀπό τόν Θεόν. Ὅμως μέ τήν πύρινη φλόγα τῆς προσευχῆς μπορεῖ ὁ μοναχός νά σταθῆ ὅπως ὁ Μωϋσῆς καί νά διαλεχθῆ μέ τόν Δημιουργόν του. Γι᾿ αὐτό φροντῖστε ὅσο μπορεῖτε νά ἀποκτήσετε αὐτήν τήν φλόγα.

Ἄλλος ἀδελφός τοῦ ἀνέφερε: Continue reading

Τό κατανυκτικό ὅραμα τοῦ Πέτρου Μοστράτου

Αρχ. Φιλόθεος Ζερβάκος
Όταν ήρθα στην Πάρο και έγινα μοναχός και κατό­πιν Ιερέας και Πνευματικός, πήγαινα με ευλογία του Γέροντά μου Ιερο­θέου και με την άδεια του τότε Μητροπολίτη Παροναξίας κυρού Ιεροθέου στις πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά των νησιών Πάρου και Νάξου και εξομολογούσα τους πιστούς και κήρυττα τον λόγο του Θεού.
Κατά το έτος 1917-1918 πήγα στην Παροικία. Κάποιος πιστός χριστιανός ονομαζόμενος Πέτρος Μοστράτος με κάλεσε στο σπίτι του και αφού εξομολογήθηκε αυ­τός και η σύζυγός του, μου διηγήθηκε το κατωτέρω κατανυ­κτικό όραμα, το οποίο έγραψα για να δημοσιεύσω προς ωφέλεια των πιστών αναγνωστών χριστιανών.
Είχα –μου είπε– δύο τέκνα, ένα γιο και μια κόρη.
Ως πατέρας φρόντισα και τα έμαθα γράμματα, και αφού τελείωσαν το Γυμνάσιο αποφάσισα να τα στείλω και τα δύο να σπουδάσουν στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο.
Η κόρη, αν και μικρότερη κατά δύο χρόνια, υπερτερούσε κατά πολύ από τον αδελφό της στα γράμματα, στην επιμέλεια, στην αγάπη, ευσέβεια, πίστη, σύνεση, φρόνηση και τις άλλες αρετές. Όταν της πρότεινα να πάει στο Πανεπιστήμιο με τον αδελφό της, μου είπε: «Πατέρα, πάντοτε σε όλα σου έκανα υπακοή, σε αυτό δεν θα σου κάμω. Μου αρκούν τα γράμματα που έμαθα».
 «Ε­γώ, κόρη μου», της είπα, «θέλω να σε στείλω να γίνεις επι­στήμονας». «Κι εγώ, πατέρα», μου απάντησε, «θεωρώ ότι μεγαλύτερη επιστήμη σε ένα κορίτσι δεν είναι άλλη από το να φυλάξει την εντολή του Θεού που λέει «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται», να αγαπήσει τους γονείς της, να τους υπηρετήσει και βοηθήσει στα γεράματά τους, όταν δεν έχουν άλλο παι­δί όπως εσείς, που τόσο κοπιάσατε για μένα και όταν ήμουν στην κοιλιά της μητέρας, και όταν ήμουν νήπιο και κατόπιν μικρό κορίτσι και μέχρι τώρα. Είναι αδύνα­το να σας αφήσω, και μάλιστα τώρα που γεράσατε». Continue reading

Τά μεμονωμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νά χάσουν τή μάχη, ἡ Ἐκκλησία ὅμως δέν μπορεῖ νά χάσει τόν πόλεμο. Ὁ Ἰούδας ἔπεσε μά ἡ Ἐκκλησία νίκησε.

Τα μεμονωμένα μέλη της Εκκλησίας μπορεί να χάσουν τη μάχη, η Εκκλησία όμως δεν μπορεί να χάσει τον πόλεμο. Ο Ιούδας έπεσε μα η Εκκλησία νίκησε. Ο ’Άρειος και ο Μακεδόνιος απώλεσαν τις ψυχές τους στη μάχη μα η Εκκλησία κέρδισε την νίκη. Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης εξέπεσε, η Εκκλησία κέρδισε. Οι εξισλαμισμένοι υπέκυψαν στο πειρασμό μα η Εκκλησία εθριάμβευσε. Η αθεϊστική εξουσία στη Ρωσία θα κατρακυλά στις ζητωκραυγές αλλά η Εκκλησία θα θριαμβεύσει και πάλι. Αυτοκρατορίες κατέπεσαν μα η Εκκλησία παρέμεινε. Οι αιρετικοί εξαφανίστηκαν μα η Εκκλησία επέζησε. Continue reading

Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Εἶδα, παιδί μου, ὅτι ὅλη μας ἡ ζωή, ἔργα, λόγια, σκέψεις εἶναι γραμμένα, θά δώσουμε γιά ὅλα λόγο»

 Είπε ο γέροντας. Όταν είχε κοιμηθεί ο Γέροντας μου ο πατήρ Νικόδημος, είπα στην προσευχή μου, που να πήγε άραγε η ψυχή του;

Τότε είδα, όχι σε όνειρο, αλλά πνευματικό τω τρόπω ότι με φώναξε ο  Γέροντας μου να του πάω τα κλειδιά της Μονής γιατί ήρθε ο Μέγας Αρχιερέας.
Πήγα λοιπόν έξω από την πόρτα του κελιού που είναι πάνω από την είσοδο της μονής κι όταν έφτασα κοντά, ακούω ομιλίες, ερώτηση, απάντηση.
Μέσα γινόταν ανάκριση, εξέταση.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα μέσα στο δωμάτιο και τι να δω!……. Continue reading

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.Ἔξω ἀπό τόν χρυσό ναό τῆς Ἀντιόχειας ἦταν γραμμένοι προφητικοί λόγοι γιά τήν παντοκρατορία τοῦ Σωτῆρα Νικητή: «Τό βασίλειό Σου, Χριστέ Θεέ, αἰώνιο καί ή Βασιλεία Σου έν πάση γενεά καί γενεά».

–       Παραξενεύεστε με κάτι, άγιοι αδελφοί μου;

Πείτε μου, με τι παραξενεύεστε;

–       Παραξενευόμαστε μέ εκείνους πού λένε: μπορούμε νά είμαστε καλοί Χριστιανοί καί χωρίς την Εκκλησία. Θεωρούμε οτι αύτό είναι περηφάνια πού προέρχεται από τήν άγνοια, εγωισμός πού δέν πλουτίζει αλλά φτωχαίνει, θάνατος πού επισκέπτεται τους ανθρώπους πριν τον οριστικό θάνατο. Σωστά σκεπτόμαστε;

–       Εντελώς σωστά, άγιοι αδελφοί μου, και γι’ αυτό ας είστε ευλογημένοι. Γιατί ο Σωτήρας θα θεμελίωνε τήν Εκκλησία, αν μπορούσαμε χωρίς Εκείνη; Γιατί της έδωσε δύναμη μεγαλύτερη από του Αδάμ, αν μεμονωμένα άτομα μπορούσαν να νικήσουν τίς «πύλες του Άδου» καί χωρίς τήν Εκκλησία; Οι ερημίτες μοναχοί πέρασαν τό μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στή μοναξιά της ερήμου, αλλά ποτέ δέν έκοψαν τίς σχέσεις μέ τήν Εκκλησία. Προσεύχονταν στόν Θεό γιά ολόκληρη την Οικουμενική Εκκλησία, αναζητούσαν τά Άγια Δώρα άπό τήν Εκκλησία καί απεβίωσαν σέ κοινωνία προσευχής με την Εκκλησία.

Όσο λόγω ανάγκης είχαν μικρότερη κοινωνία μέ τήν επίγεια Εκκλησία, τόσο είχαν μεγαλύτερη καί οικειότερη κοινωνία με την Επουράνια Εκκλησία. Η πνευματική τους δοκιμασία στην έρημο είναι ανεκτίμητης σπουδαιότητας γιά την Εκκλησία του Θεού. Continue reading

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Διάβαζε ὅσο μπορεῖς τήν Ἁγία Γραφή καί τούς βίους τῶν Ἁγίων. Αὐτό σοῦ συνιστῶ»

 – Αλήθεια, τι βιβλία διαβάζεις;

– Δεν έχω καμία ιδιαίτερη προτίμηση. Τα διαβάζω όλα.
– Βίους Αγίων διαβάζεις;
– Έχω διαβάσει πάρα πολλούς. Και μου αρέσουν πολύ!
– Να διαβάζεις όλους τους βίους των Αγίων. Εγώ τους έχω διαβάσει όλους και πολλούς τους έχω διαβάσει δύο και τρεις φορές.
Και σαν μου τύχει κανείς, ευχαρίστως τους ξαναδιαβάζω. Από μικρό παιδί διάβαζα τους βίους των Αγίων και με βοήθησαν πάρα πολύ να γνωρίσω το Θεό και να έλθω πιο κοντά Του. Το ίδιο να κάνεις κι εσύ. Θα έχεις μεγάλο ψυχικό όφελος, γιατί σιγά-σιγά θα αρχίσεις να τους μιμείσαι. Το ίδιο να λες να κάνουν και οι άλλοι…
– Την Καινή Διαθήκη την διαβάζεις; Continue reading

Σέ κάθε ἐποχή, κράζει στούς δικούς Του ὁ Κύριος- μή φοβῆσθε!

Σε κάθε εποχή, κράζει στους δικούς Του ο Κύριος- μη φοβήσθε! Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: μη φοβήσαι! Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει: μην τούς φοβήσθε! «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, τήν δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Μτ. 10, 28).

Όταν οι πιστοί λυγίσουν από το φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: «εγέρθητε και μη φοβήσθε!»(Μτ. 17, 6). Continue reading

«Αἴσθησις Μυστηρίου Θ. Εὐχαριστίας – Ἐμπειρίες μέ Γεροντάκια τῆς Ν. Σκήτης»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Στήν Ν. Σκήτην ἀκριβῶς πάνω ἀπό τόν πύργον, ὑπάρχει μιά καλύβα ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

Ἐκεῖ ἐπρόλαβα δύο γεροντάκια. Τό τελευταῖο λεγόταν Πρόδρομος. Ἀφοῦ ὁ Γέρο-Πρόδρομος ἔφθασε σέ μεγάλην ἡλικίαν, ἑπόμενο ἦταν τό καλύβι του νά εἶναι ἐντελῶς ἀνεπιμέλητο. Μάλιστα στά τελευταῖα του, μαζεύτηκαν τόσα σκουπίδια καί ἀκαθαρσίες στό σπίτι, πού νόμιζες ὅτι εἶναι πραγματική κοπριά. Ἕνας ἄλλος, ὁ εὐλαβέστατος Μοναχός Χρυσόστομος, τόν ἐπεμελεῖτο γιά τ᾿ ἀπαραίτητα.

Μιά μέρα ἔρχεται στόν Γέροντα: «Ἅγιε πνευματικέ, ὁ π. Πρόδρομος δέν εἶναι καλά, τρέξε νά τόν κοινωνήσης».

Ἑτοιμάζει ὁ Γέροντας τά θεῖα Μυστήρια καί τρέχει ἀμέσως. Σέ λίγη ὥρα γύρισε. Ὅμως τόν βλέπω ἀλλοιωμένο, νά κλαίει μέ λυγμούς.

  • Τί συμβαίνει, Γέροντα;

Continue reading