Ὁμιλια γιά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ πού εἶναι κραταιότερος καί ἀπό τόν θάνατο. Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Εάν τις τον λόγον μου τηρηση ου μη γεύσηται θανάτου εις τον αιώνα. (ΙΩΑΝ 8.52)

Όσο διαρκεί η φλόγα ενός κεριού σ’ ένα δωμάτιο, εκεί δεν υπάρχει σκοτάδι, διότι το κερί εκπέμπει φως. ’Άν το φαγητό αρτύνεται με αλάτι, συντηρείται και δεν σαπίζει. ’Άν κάποιος συντηρήσει στην καρδιά του τα λόγια του Χριστού, αυτός διατηρεί στην ψυχή του το άλας και το φως και η ζωή κατοικεί εντός του. Μια τέτοια ψυχή δεν θά σκοτεινιάσει σε τούτη τη ζωή, ούτε θά γνωρίσει τη σήψη του θανάτου.

Όποιος συντηρεί μέσα του τον λόγο του Χριστού, ο λόγος του Χριστού τον τρέφει, ένδοθεν, τον στηρίζει, τον φωτίζει και τον αναζωογονεί. Είτε είναι εν σώματι, είτε εκτός τού σώματος, πάντως αισθάνεται εξίσου ζωντανός μέσα απ’ το λόγο του Χριστού.Ο θάνατος μπορεί να χωρίσει τήν ψυχή από το σώμα του, αλλά όχι και από τον Χριστό, δηλαδή από τήν αθάνατη και αιώνια ζωή. Ο θάνατος του σώματός του απλώς θά επιτρέψει στή ζωηφόρο ψυχή του μια πιο ελεύθερη έξοδο για να εγκολπωθεί τον Ηγαπημένο Χριστό, τον Ζωοδότη. Continue reading

Ὁμιλία γιά τό θάνατο ὡς ὕπνο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται- άλλα πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν (Ίωάν. 11:11)

Ό Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο κοίμηση, ύπνο δηλαδή. Οποία άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς! Τί γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ό σωματικός θάνατος επομένως δεν σημαίνει την εξαφάνιση του ανθρώπου, αλλά απλώς έναν ύπνο, από τον οποίο μόνον Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο – Εκείνος ο οποίος με τον Λόγο Του εμφύσησε ζωή στο πρώτο χώμα.

Όταν ο Κύριος κραύγασε: «Λάζαρε, δεύρο έξω» (Ίωάν. 11:44), ό νεκρός άνθρωπος ήγέρθη και ανέζησε. Ό Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός μας. Εφόσον ο Άδάμ γνώριζε τα ονόματα όλων των πλασμάτων του Θεού, πώς ο Θεός δεν θά γνώριζε καθέναν από εμάς με τα ονόματά μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά επίσης μάς καλεί με τ’ όνομά μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μόνου Φιλανθρώπου Κυρίου! Ή φωνή αυτή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα   του Θεού. Τότε γιατί δεν μπορεί Εκείνος να μάς εγείρει και από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

Λέγεται πώς κάποτε κάποιος άνθρωπος άρπαξε μια πέτρα για να σκοτώσει τον αδελφό του.Τη στιγμή εκείνη του φάνηκε πώς άκουσε τη φωνή της μητέρας του να τον καλεί με τ’ όνομά του. Απλώς άκουσε τη φωνή της μητέρας του και αμέσως το χέρι του άρχισε να τρέμει. Άφησε κάτω την πέτρα, ντροπιασμένος για την κακή πρόθεσή του. Ή φωνή της μητέρας του τον ξύπνησε, αποτρέποντας τη διάπραξη ενός θανάσιμου αμαρτήματος. Άν η φωνή μιας μητέρας σώζει και ξυπνάει από τον θάνατο, πόσω μάλλον η φωνή του Δημιουργού και Ζωοδότη! Continue reading

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: Νά πάρουμε καλά πράγματα μαζί μας

 

  Τα χρόνια περνάνε και φεύγουμε από την ζωή. Λέμε, ότι θα γεράσουμε και θα πεθάνουμε. Μπορεί όμως, να μη γεράσουμε και να φύγουμε νεώτεροι. Γι’ αυτό χρειάζεται από μέρους μας να είμαστε πάντα προσεκτικοί, να βιαζόμαστε, να καθαριζόμαστε, και έτσι σιγά  σιγά να πλησιάζουμε τον Θεό.

   Όσο μπορούμε, να τηρούμε αυτά που μας διδάσκουν οι πατέρες μας· δηλαδή να μαχώμεθα εναντίον των φαντασιών, εναντίον των λογισμών· να έχουμε μεταξύ μας αγάπη, προσοχή, να μην κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον, να μη σπρώχνουμε ο ένας τον άλλον στην πτώση, να κάνουμε τον κανόνα μας και τα καθήκοντά μας, γιατί αύριο θα πεθάνουμε. Κι ό,τι έχουμε στον ντουρβά μας, αυτά θα πάρουμε μαζί μας στον ανήφορο. Βάλτε καλά πράγματα μαζί σας· βάλτε ψωμάκι, βάλτε τυράκι, βάλτε φρούτα. Μη βάζετε σκουπίδια και σκύβαλα και παλιοντενεκέδες και παλιοκούτια μέσα. Βάλτε καλά πράγματα, διότι μ’ αυτά θα περάσετε στον άλλο κόσμο.
 Εδώ πέρασαν τόσα χρόνια. Τι καταλάβαμε; Εγώ κοντεύω τα 60, άλλος τα 30, άλλος τα 20. Τι καταλάβαμε; Σαν να ήρθαμε χθες στον κόσμο και τώρα φεύγουμε για τον άλλο κόσμο. Να οι ασθένειες, να οι καρκίνοι, κι ο ένας μετά τον άλλον φεύγουμε. Να, ο πατήρ Εφραίμ, ο μακαρίτης, έφυγε στα σαράντα του χρόνια. Εγώ τον προετοίμαζα, του έλεγα διάφορα για πείρα, ότι εγώ θα φύγω, θα κάνω αυτό και εκείνο. Να μην κάνει αυτό, να διορθώσει εκείνο και το άλλο· τον συμβούλευα. Εδώ μέσα ήτανε, να, εκεί κάτω καθόταν. Εδώ μέσα δεν ήτανε; Δεν μας έψελνε, δεν γύριζε, δεν μας λειτουργούσε; Είναι τώρα εδώ; Όχι. Πάει. Τώρα στον τάφο λειώνει κι η ψυχούλα του είναι στον ουρανό. Όπως τα λέω εγώ, έτσι τα έλεγε κι εκείνος. Κι όμως έφυγε. Αυτή είναι η αλήθεια. Ο παπάς έφυγε κι εγώ έμεινα πίσω.

Continue reading

Ὁ Τελωνισμός τῶν ψυχῶν (Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος)

   

Η διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων για τον τελωνισμό των ψυχών

 Σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, η ψυχή κατά την έξοδό της από το σώμα, αλλά και προηγουμένως, όταν ετοιμάζεται να εξέλθει από αυτό, αισθάνεται την παρουσία των δαιμόνων που λέγονται τελώνια, και διακατέχεται από φόβο επειδή θα διέλθει διά των τελωνίων.

Φυσικά, πρέπει από την αρχή να πούμε ότι τα τελώνια -οι δαίμονες- δεν έχουν κυριαρχία πάνω στους δικαίους, σε αυτούς που ενώθηκαν με τον Χριστό. Οι δίκαιοι όχι μόνον δεν θα περάσουν από τα λεγόμενα τελώνια, αλλά και δεν θα διακατέχονται από τον φόβο τους. Όλα αυτά θα τα δούμε καλύτερα, όταν παραθέσουμε την διδασκαλία των άγιων Πατέρων. Ο χαρακτηρισμός της διόδου της ψυχής διά των δαιμόνων ως τελωνισμός είναι ειλημμένος από τους τελώνες της εποχής εκείνης. Είναι καλό να δούμε λίγο αυτό το θέμα, για να κατανοήσουμε γιατί οι Πατέρες χαρακτηρίζουν την διέλευση της ψυχής από τους δαίμονες τελωνισμό.

Τελώνες στην αρχαία εποχή ονομάζονταν εκείνοι που αγόραζαν τους δημοσίους φόρους από το Κράτος και στην συνέχεια τους εισέπρατταν από τον λαό48. Οι τελώνες χωρίζονταν σε δύο τάξεις. Η πρώτη τάξη περιελάμβανε τους λεγόμενους «δημοσιώνας ή δεκατευτάς», που ήταν η πλουσιότερη τάξη και η ισχύς της εξουσίας, και η δεύτερη περιελάμβανε τους λεγόμενους δασμολόγους. Οι πρώτοι ήταν οι γενικοί δημόσιοι εισπράκτορες, που είχαν αγοράσει τους φόρους από την Πολιτεία, ενώ οι δεύτεροι ήταν οι έμμισθοι υπηρέτες των πρώτων, που εισέπρατταν τους φόρους από τον λαό και τους έδιναν στους δημοσιώνες.

Οι δασμολόγοι ήταν άδικοι αφού εισέπρατταν φόρους περισσότερους από όσους έπρεπε να αποδώσουν στους κυρίους τους. Γι’ αυτό και είχαν πολύ κακή φήμη στις αρχαίες κοινωνίες. Ο Πλάτων έλεγε ότι είναι βαρείς οι τελώνες, όχι τόσο όταν εισπράττουν τους φόρους από τα εμφανή των εισαγομένων, «αλλά όταν τα κεκρυμμένα ζητούντες, εν αλλοτρίοις σκεύεσι και φορτίοις αναστρέφονται». Γι’ αυτό, όταν ο Θεόκριτος ρωτήθηκε ποια είναι τα ωμότερα θηρία, απήντησε: «εν μεν όρεοιν άρκτοι και λέοντες, εν δε πόλεοι τελώναι και συκοφάνται».Οι τελώνες, στην προσπάθειά τους να εισπράξουν όσο το δυνατόν περισσότερους φόρους, και μάλιστα για να μην τους ξεφύγουν μερικοί που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στην βαρύτατη και άδικη φορολογία, επινοούσαν διαφόρους τρόπους, δηλαδή, παραμόνευαν σε στενούς δρόμους και συνελάμβαναν τους περαστικούς, εξαναγκάζοντάς τους να δώσουν τα οφειλόμενα. Πρόκειται για μια σκηνή πολύ δυσάρεστη και μισητή στους ανθρώπους της εποχής εκείνης. Continue reading

Μπροστά στήν ὥρα τοῦ θανάτου…

    Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 Πρόσφατα ρώτησα έναν υγιή ηλικιωμένο, τι θα ήθελε περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο από το Θεό. Βάζοντας το χέρι στο στήθος, μου απάντησε:
-Το θάνατο και μόνο το θάνατο!
-Και πιστεύεις στη ζωή μετά το θάνατο;
-Ακριβώς επειδή το πιστεύω, επιθυμώ όσο πιο σύντομα το θάνατο, είπε ο γέρων.

 Οι άπιστοι τρέμουν το θάνατο, επειδή ισχυρίζονται ότι ο θάνατος είναι η πλήρης εξαφάνιση της ζωής. Πολλοί πιστοί πάλι, φοβούνται το θάνατο επειδή νομίζουν ότι δεν έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις τους στον κόσμο αυτό, δεν έβαλαν τα παιδιά τους σε μια σειρά, ή δεν αποτελείωσαν αυτό που έχουν ξεκινήσει.
Ακόμη και κάποιοι άγιοι άνθρωποι, φοβήθηκαν κατά την ώρα του θανάτου. Όταν οι Άγγελοι κατέβηκαν για να παραλάβουν τον Όσιο Σισώη, εκείνος ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν να τον αφήσουν λίγο ακόμη σ’ αυτή τη ζωή για να μετανοήσει και να προετοιμαστεί για την άλλη ζωή. Continue reading

Ἁγίου Ἀναστασίου Σιναΐτου: περί τῶν βιαίως ἀποθνησκόντων

TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

 Απόκρισις περί των βιαίως αποθνησκόντων*
*Ερωτήσεις και αποκρίσεις περί διαφόρων κεφαλαίων
εκ διαφόρων προσώπων, Ερώτησις ιη’, PG 89, 500Α-513Β

 Ερώτησις: Άραγε όλοι όσοι πέφτουν από ύψος ή καλύπτονται από χώματα ή πνίγονται, το παθαίνουν αυτό από θεία απειλή και παραχώρησι ή από ενέργεια του πονηρού;

Απόκρισις: Ότι είναι ανεξερεύνητα τα κρίματα του Θεού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού, όπως λέει και η Γραφή[1], είναι φανερό. Παρά ταύτα όμως δεν είναι αλήθεια ότι όλοι όσοι πεθαίνουν με βίαιο θάνατο το παθαίνουν αυτό εξ αιτίας των αμαρτιών τους. Διότι και οι γιοι του Ιώβ, παρ’ όλο που ήταν δίκαιοι, θάφτηκαν κάτω από τα ερείπια του σπιτιού τους[2]. Αλλά και ο Χριστός μας το διδάσκει αυτό λέγοντας ότι δεν ήσαν αμαρτωλότεροι απ’ όσους κατοικούσαν την Ιερουσα­λήμ εκείνοι οι δεκαοκτώ άνδρες, πάνω στους οποίους έπεσε ο πύργος του Σιλωάμ[3]· ούτε πάλι εκείνοι των οποίων το αίμα ο Πιλάτος ανέμιξε με τις θυσίες[4]. Continue reading

Ὁ Τελωνισμός τῶν ψυχῶν

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Η διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων
για τον τελωνισμό των ψυχών
Σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων
της Εκκλησίας, η ψυχή κατά την έξοδο της από το σώμα, αλλά και
προηγουμένως, όταν ετοιμάζεται να εξέλθει από αυτό, αισθάνεται την
παρουσία των δαιμόνων πού λέγονται τελώνια, και διακατέχεται από φόβο
επειδή θα διέλθει δια των τελωνίων.
Φυσικά, πρέπει από την αρχή να πούμε ότι
τα τελώνια -οι δαίμονες- δεν έχουν κυριαρχία πάνω στους δικαίους, σε
αυτούς πού ενώθηκαν με τον Χριστό. Οι δίκαιοι όχι μόνον δεν θα περάσουν
από τα λεγόμενα τελώνια, αλλά και δεν θα διακατέχονται από τον φόβο
τους. Όλα αυτά θα τα δούμε καλύτερα, όταν παραθέσουμε την διδασκαλία των
άγιων Πατέρων. Ό χαρακτηρισμός της διόδου της ψυχής δια των δαιμόνων ως
τελωνισμός είναι ειλημμένος από τους τελώνες της εποχής εκείνης. Είναι
καλό να δούμε λίγο αυτό το θέμα, για να κατανοήσουμε γιατί οι Πατέρες
χαρακτηρίζουν την διέλευση της ψυχής από τους δαίμονες τελωνισμό.
Τελώνες στην αρχαία εποχή ονομάζονταν
εκείνοι πού αγόραζαν τους δημοσίους φόρους από το Κράτος και στην
συνέχεια τους εισέπρατταν από τον λαό48. Οι τελώνες χωρίζονταν σε δύο
τάξεις. Η πρώτη τάξη περιελάμβανε τους λεγόμενους «δημοσιώνας ή
δεκατευτάς», πού ήταν ή πλουσιότερη τάξη και η ισχύς της εξουσίας, και η
δεύτερη περιελάμβανε τους λεγόμενους δασμολόγους. Οι πρώτοι ήταν οι
γενικοί δημόσιοι εισπράκτορες, πού είχαν αγοράσει τους φόρους από την
Πολιτεία, ενώ οι δεύτεροι ήταν οι έμμισθοι υπηρέτες των πρώτων, πού
εισέπρατταν τους φόρους από τον λαό και τους έδιναν στους δημοσιώνες.
  Οι δασμολόγοι ήταν άδικοι αφού
εισέπρατταν φόρους περισσότερους από όσους έπρεπε να αποδώσουν στους
κυρίους τους. Γι’ αυτό και είχαν πολύ κακή φήμη στις αρχαίες κοινωνίες. Ο
Πλάτων έλεγε ότι είναι βαρείς οι τελώνες, όχι τόσο όταν εισπράττουν
τους φόρους από τα εμφανή των εισαγομένων, «αλλά όταν τα κεκρυμμένα
ζητούντες, εν αλλοτρίοις σκεύεσι και φορτίοις αναστρέφονται». Γι’ αυτό,
όταν ο Θεόκριτος ρωτήθηκε ποια είναι τα ωμότερα θηρία, απήντησε: «εν μεν
δρεοιν άρκτοι και λέοντες, εν δε πόλεοι τελώναι και συκοφάνται».

Continue reading

Ποιός μᾶς βεβαιώνει ὅτι οἱ ψυχές ζοῦν μετά τόν θάνατο;

   

 
Στήν ῾Αγία Γραφή ἔχουμε πολλά χωρία πού μᾶς βεβαιώνουν ὅτι οἱ ψυχές ζοῦν μετά θάνατο·
 
1) Στήν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρεται ὅτι «ὁ ᾿Αβραὰμ ἀπέθανε καὶ προσετέθη τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Γεν. 25, 4), δηλαδή στούς δίκαιους προγόνους του.
 
῾Ο προφήτης ᾿Ηλίας ἀνέστησε τόν υἱό τῆς χήρας στά Σαρεπτά. Προσευχήθηκε στό Θεό καί εἶπε· «Κύριε, ὁ Θεός, ἐπιστραφήτω δὴ ἡ ψυχὴ τοῦ παιδαρίου τούτου εἰς αὐτόν» (Γ´ Βασ. 17, 21-23). Καί πραγματικά, μετά τήν προσευχή, ἐπέστρεψε ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ στό σῶμα του καί ἔζησε πολλά χρόνια.
 
῾Ο τετραήμερος Λάζαρος, ἡ θυγατέρα τοῦ ᾿Ιαείρου, ὁ γιός τῆς χήρας τῆς Ναΐν, ὅλων αὐτῶν οἱ ψυχές ἐπέστρεψαν στά ἀντίστοιχα σώματά τους μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ. 
 
῾Ο ῎Ιδιος ὁ Κύριος εἶπε στό ληστή· «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τͺῷ Παραδείσῳ» (Λουκ. 23, 43). ᾿Αλλά ὁ ληστής βρισκόταν στό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του. ῾Επομένως ἀφοῦ τό σταυρωμένο του σῶμα σέ λίγο θά πέθαινε, ἡ ψυχή τοῦ Ληστῆ ἦταν ἐκείνη πού θά βρισκόταν μέ τόν Κύριο στόν Παράδεισο. Continue reading

Στάρετς Νικολάι Guryanov. Γιά τόν θάνατο.

  

Εμφανίζοντας τα ταφικά του ρούχα στην αδελφή  Νικολά  εξηγώντας πώς να τον ντύσει και να τον θάψει σε περίπτωση θανάτου του, ο πατέρας Νικολάι είπε: «Μη φοβάστε! Είναι όλα ο Θεός, άγιος … Δεν υπάρχει θάνατος … Όλοι θα κοιμηθούμε – και όταν ξυπνάμε, θα  υπάρχει κήπος χάριτος. Continue reading

Ὁ θάνατος τῶν νηπίων

Ο Θάνατος των νηπίων

 Απόσπασμα από το βιβλίο

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΥ

 Το θέμα αυτό, όπως το ανέπτυξε ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης και όπως θα το παρουσιάσουμε στην συνέχεια, έχει σχέση με όσα λέγονται στο κεφάλαιο αυτό για τον θάνατο και τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, γιατί, αφ’ ενός μεν θα συγκεφαλαίωση τις βασικές θέσεις της διδασκαλίας των Πατέρων για τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, πού αναφέραμε προ ολίγου, αφ’ ετέρου δε θα τονισθούν μερικές άλλες ενδιαφέρουσες πλευρές πού μας απασχολούν.
Η μικρή πραγματεία του αγίου Γρηγορίου Νύσσης με τίτλο «περί των νηπίων προ ώρας αφαρπαζομένων», δηλαδή για τα νήπια τα όποια αρπάζονται πρόωρα από την ζωή πριν γευθούν την ζωή, για την οποία γεννήθηκαν, προοριζόταν για τον Κυβερνήτη της Καππαδοκίας Ιέριο, ο όποιος έθεσε το ερώτημα «τί χρή γινώσκειν περί των προ ώρας αφαρπαζομένων, εφ’ ων μικρού δειν ή γένεσις τω θανάτω συνάπτεται».
Ο Ιέριος ρωτούσε τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης τι πρέπει να γνωρίζουμε για όσους φεύγουν πολύ νωρίς από την ζωή, στους οποίους συνάπτεται ό θάνατος με την γέννηση τους. Continue reading