Τό βράδυ ἦλθε στό σπίτι ὁ ἴδιος ὁ Ταξιάρχης! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ. ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ ΜΟΝΑΧΗ.

Μετά από αυτές τις απαραίτητες σημειώσεις, ας επιστρέφουμε σε μερικές ακόμη πληροφορίες σχετικές με τη Μοναχή Νυμφοδώρα.

Η κ. Πιπίνα Καπανάκη-Χατζημιχαήλ, κόρη της ανιψιάς τής Νυμφοδώρας, που κατοικεί στον Ασώματο, μας διασώζει τα εξής:

«Από το Μοναστήρι της Μυρσινιώτισσας της Καλλονής, η Νυμφοδώρα ερχόταν κάποιες φορές για να επισκεφθεί την οικογένειά της. Δεν κοιμόταν όμως στο σπίτι της. Πήγαινε στην εκκλησία τον χωριού, στον Ταξιάρχη, και εκεί έχοντας μία καντήλα μπροστά στο εικόνισμα τον Αρχαγγέλου, προσευχόταν αδιάκοπα και πολύ αργά,.Ίσως τα ξημερώματα, άφηνε να την πάρει λίγο ο ύπνος.

Κάποια φορά που ήλθε στο χωριό, κοπέλα ακόμη, δεν πήγε να ξαγρυπνήσει στο Ναό, επειδή αισθάνθηκε πως είναι αδιάθετη (λόγω της γυναικείας φύσης της) και παρέμεινε στο πατρικό της σπίτι. Το βράδυ ήλθε στο σπίτι ο ίδιος ο Ταξιάρχης! Continue reading

Ἕνας σύγχρονος νεομάρτυρας στίς ΗΠΑ .

Η προφητική φωτογραφία του π. Ιωάννη λίγο πριν τον θάνατό του. (βλ. παρακάτω)

Ο Άγιος Νεομάρτυρας πατήρ Ιωάννης της Σάντα Κρούζ γεννήθηκε το 1937 στο χωριό Αποίκια της νήσου Άνδρου και λεγόταν Καρασταμάτης. Σε ηλικία 20 ετών πηγαίνει στην Αμερική και δημιουργεί οικογένεια. Χειροτονείται ιερέας και για 10 χρόνια εργάζεται με ιεραποστολικό ζήλο στην Αλάσκα και αφού διακόνησε την Εκκλησία σε πολλούς Ναούς ήρθε στην Σάντα Κρουζ στον Ναό του Προφήτη Ηλία το 1981 που τον τελειοποίησε και τον εγκαινίασε και γίνεται κέντρο ορθόδοξης ομολογίας σε όλη την περιοχή όπου οι άνθρωποι ήταν απομακρυσμένοι από τον Θεό και την Εκκλησία.

Ο πατήρ Ιωάννης ήταν απλός στην συμπεριφορά του, αγαπούσε τους ενορίτες του και η πόρτα του σπι τιού του ήταν πάντα ανοιχτή, και την νύχτα ακόμη όποιος τον ζητούσε έμπαινε μέσα και πολλές φορές φώνα ζαν οι δικοί του γιατί φοβόντουσαν τους κακοποιούς της νύχτας.

Τα κηρύγματα του ήταν πύρινα, αγαπούσε τον Θεό και ήθελε όλοι να Τον αγαπήσουν. Πήγαινε στα πάρκα και μιλούσε με νέους ανθρώπους που δεν γνώριζαν τίποτε για τον Θεό ή ήταν σε άλλα δόγματα ή ήταν Εβραίοι.

Continue reading

Θαῦμα τῆς Παναγίας ἡ διάσωση τῆς κοπέλας στήν πτώση τοῦ ἐλικοπτέρου στό Σαραντάπορο τῆς Λάρισας στίς 19 Ἀπριλίου 2017

Δήμητρα Παπαντωνίου:

Καλησπέρα! Σήμερα βρέθηκα σε μια παρεα και ενα παλικάρι μας διηγηθηκε ενα θαυμα που θελω να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι στρατιωτικος στα ελικόπτερα και φιλος της κοπέλας που σώθηκε απο τη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου στο Σαρανταπορο.

Μας διηγηθηκε τα εξης: Η κοπέλα πιστευε βαθια και ειχε σχεση με τη Μονη της Παναγίας της Σεριφου την οποία ευλαβουνταν πολυ. Μάλιστα μετά την πτηση θα έπαιρνε άδεια και θα επισκεπτονταν το μοναστηρι οπου γνωριζε καλα και καποια μοναχη εκει. Οταν εχασαν το σημα του ελικοπτέρου καποιες ωρες μετα, κάποιος που γνωριζε οτι η κοπέλα ευλαβουνταν την Παναγία της Σεριφου και πριν τους βρούνε, τηλεφώνησε στη Μονη και ζήτησε απο τις μοναχές να προσευχηθουν γιατί είχαν ανησυχήσει.

Η μοναχη τους ειπε πως θα σωθεί μόνο η κοπέλα και ολοι οι άλλοι θα σκοτωθούν. Μεχρι εκείνη τη στιγμή κανεις δεν ήξερε τίποτα, το ελικόπτερο αγνοούνταν. Continue reading

«Ἔτσι ἁπλά παρακάλεσα τόν Ἅγιο Ἰάκωβο νά μέ βοηθήσει, κι αὐτός ἔτσι ἁπλά μέ βοήθησε»

 Ή κ. Ανδρομάχη Πασχάλη, κάτοικος Λίμνης Ευβοίας, σε επιστολή πού έστειλε στη Μονή γράφει τα έξης:

«Στις 18 Νοεμβρίου 1993 παρουσιάστηκε στην άκρη της γλώσσας μου ένα μικρό κεράτινο ογκίδιο.

Περνώντας οι μέρες αυτό μεγάλωσε, κρεμόταν μπροστά στη γλώσσα μου και με ενοχλούσε στην ομιλία, την ώρα πού έτρωγα και όταν έπινα νερό.

Πέρασαν δυο μήνες από την ημέρα πού το πρωτοείδα, το ογκίδιο εξακολουθούσε να υπάρχει και ή ψυχολογική μου κατάσταση ήταν πολύ άσχημη. Continue reading

Ὁ Τίμιος Σταυρός ξήρανε τόν καρκίνο. Ἐκεῖ πού προσπαθοῦσα νά βγάλω τά πτύελα ἀπ’ τή νάρκωσι καί χρειαζόμουν βοήθεια, εἶδα δύο γιατρούς μελαμψούς, λεπτούς, μέ ἄσπρα δοντάκια, καί μιλοῦσαν στήν ἀραβική γλῶσσα μεταξύ τους. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

(Γερόντισσα): Ευχαριστώ- δεν έχω λόγους νά σάς ευχαριστήσω! Καλό Παράδεισο! Όλοι ν’ αξιωθούμε νά έχουμε τέλος αγαθό, γιά νά ευφραινώμαστε στον ουρανό. Πριν από τήν εγχείρησι άλλοι μου έφερναν υψώματα», άλλοι μου έκαναν Θείες Λειτουργίες κι άλλοι αγρυπνίες.

Στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού μου έφερε ο κ. Κ. άγια Λείψανα και μου είπε, «Γερόντισσα, μή στενοχωριέσαι, θά δείξουν θαύμα- όλη τη νύχτα ευωδίαζαν τά Λείψανα, τέτοια άρρητο ευωδία πρώτη φορά»- καί μόλις τά άνοιξε, πλημμύρισε ευωδία όλο τό δωμάτιο. Τί μενεξέδες, τι ζουμπούλια, τί κρίνοι, ένα μεγαλείο! Ούτε νά τό φαντασθή κανείς! ’Έκανα μετάνοιες, τά προσκύνησα κι έπειτα ο Γέροντας μέ σταύρωσε.

Αργότερα στο Λονδίνο είπα στους γιατρούς: Ό,τι είναι, θά μου τό πήτε- δέν θά φοβηθώ». Τελικά η εγχείρησι στο έντερο είναι σοβαρή- ας λένε ότι δέν είναι τίποτε. Πολύ υπέφερα καί πολύ πόνεσα. Δέν είχα ξαναδοκιμάσει τόσο πόνο! Πέρασα πολύ μεγάλο μαρτύριο. Ο γιατρός, όταν βγήκα απ’ τό χειρουργείο πού κράτησε τέσσερες ώρες, είπε ότι ήταν πολύ πρόσφατος ο καρκίνος, δέν ήταν από παλιά. Συνέχισε ο γιατρός καί μου είπε ότι δέν ύπάρχει κάτι άλλο, ούτε μετάστασι. Τέλος μου είπε ότι από άλλη άρρώστια μπορεί νά πεθάνω, όχι όμως από τό έντερο. Η τομή πού έχω ξεκινάει άπό τό στομάχι πάνω μέχρι κάτω. Τά έβγαλαν όλα έξω. Continue reading

«Ὁ Γιῶργος θά μπεῖ τρεῖς φορές στό χειρουργεῖο, ἀλλά θά γίνει καλά»

 

Τό Φεβρουάριο τού 1996 ο 13χρονος Γεώργιος, υιός τού Δημητρίου και της Ζωγράφας Γιατρά (Στ. Ελμάζη 7, Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης) εισήχθη στό Ορθοπεδικό τμήμα τού Ιπποκρατείου Θεσσαλονίκης. 
Η μαγνητική τομογραφία έδειξε όγκο περίπου 2 κιλών στό δεξιό ισχίο, ατροφία οστού καί κάταγμα! “Εγιναν αλλεπάλληλες συσκέψεις, διότι ήταν σπανιότατος τόσο μεγάλος όγκος. Μέ τή βιοψία αρχικώς διέγνωσαν “πνέτ πυέλου”.
Στίς 11 Μαρτίου εισήχθη στό Ογκολογικό τμήμα γιά χημειοθεραπεία, τής οποίας τήν πορεία παρακολουθούσαν καί δύο Ιταλοί καί τρείς “Αγγλοι γιατροί.
 
Ο πατέρας μεγάλωσε ορφανός καί πολλά χρόνια δέν είχε σχέση μέ τήν Εκκλησία. Από τίς πρώτες όμως μέρες πού αρρώστησε ο γιός του ανέβαινε στήν Μονή του Αγίου Ραφαήλ στην Γρίβα. Ζητούσε νά μάθει όλο καί περισσότερα γιά τούς Αγίους γιά νά δυναμώσει τήν πίστη του, πήρε λαδάκι από τό καντήλι καί καθημερινά σταύρωναν τό παιδί. Διάβαζαν τά βιβλία τού Αγίου, έκαναν συνεχώς προσευχή, όπως καί στή Μονή μνημόνευαν τό όνομα τού παιδιού σέ κάθε θ. Λειτουργία. Continue reading

Διήγηση γιά τό θαῦμα πού ἔγινε στό Σπήλαιο κάποιο Πάσχα

  Στά 1463 Ἀρχιμανδρίτης τῆς Μονῆς τῶν Σπηλαίων ἦταν ὁ μακάριος Νικόλαος.

Ἀνήμερα τό Πάσχα ἐκείνης τῆς χρονιᾶς, τήν ἡμέρα πού ὅλοι οἱ χριστιανοί ἑόρταζαν «θανάτου τήν νέκρωσιν» καί «ᾍδου τήν
καθαίρεσιν», ἕνας ἀπό τούς Πατέρες τῆς Μονῆς, ὁ εὐλαβής καί ἐνάρετος ἱερομόναχος Διονύσιος Στέπα, μπῆκε στό σπήλαιο τοῦ ὁσίου Ἀντωνίου γιά νά θυμιάση τά σεπτά σκηνώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων. 
Τόν ἀκολουθοῦσαν καί μερικοί ἄλλοι ἀδελφοί μέ ἀναμμένες λαμπάδες. Continue reading

Τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου

α) ἡ μεταφορὰ τῆς κολώνας

Μία γυναῖκα ἀγόρασε μία κολῶνα καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὴν στείλει στὴν Ῥώμη ποὺ κτιζόταν ἐκεῖ μία ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Εἶδε λοιπὸν στὸ ὄνειρό της τὸν Ἅγιο, ποὺ μαζί της σήκωσε τὴν κολῶνα καὶ τὴν ἔριξαν στὴν θάλασσα. ΄
Ἡ κολῶνα βρέθηκε στὴν Ῥώμη μὲ μία ἐπιγραφὴ νὰ τοποθετηθεῖ στὸ δεξὶ μέρος τῆς ἐκκλησίας.

β) Σωτηρία ἑνὸς αἰχμαλώτου στρατιώτη

Στὴν Παμφλαγονία τοῦ Πόντου τιμοῦσαν πολὺ τὸν Ἅγιο καὶ μάλιστα εἶχαν κτιστεῖ πρὸς τιμὴν του πολλοὶ ναοί. Ὅλοι τιμοῦσαν τὸν Ἅγιο τόσο ὥστε κάθε οἰκογένεια νὰ δίνει τὸ ὄνομά του σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρσενικὰ παιδιά της. Τοῦτο συνέβη καὶ σὲ μία εὐσεβὴ οἰκογένεια. Ἐμεγάλωσε τὸ παιδί της ποὺ ἦταν φρόνιμο, ἠθικό, συνετό, καὶ ὅταν ἔγινε εἴκοσι χρόνων τὸν κάλεσαν στὸ στρατό. Στὶς μάχες ποὺ ἔγιναν ἐναντίον τῶν βαρβάρων πολλοὶ Χριστιανοὶ μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ νεαρὸς Γεώργιος, ἔπεσαν σὲ ἐνέδρα, καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἄλλους ἔσφαξαν, ἄλλους ἔκαμαν ὑπηρέτες καὶ ἄλλους πώλησαν δούλους. Ὁ Γεώργιος ἔγινε ὑπηρέτης κάποιου ἀξιωματικοῦ, ποὺ τὸν ἐκτίμησε πολύ. Continue reading

«Θυμᾶσαι ἐκεῖνα τά τρία «πτώματα»; Τό ἕνα ἀναστήθηκε!»

Στίς 21-6-1995 η 46χρονη Κατερίνα Νικηφ. Τσοτοπούλου-Τριανταφύλλου, κάτοικος Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης, μετά από φοβερό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μεταφέρθηκε στό Νοσοκομείο “Παπανικολάου” μέ βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση: τό μετωπιαίο 
οστούν είχε θρυμματισθεί, μήνιγγες, αίματα, χώματα ήταν αναμειγμένα στό μέτωπο. Μετά από πέντε ώρες χειρουργείο, τήν οδήγησαν στήν Εντατική Μονάδα. Εξ αντικειμένου, οι ιατροί δέν έδιναν καμιά ελπίδα νά ζήσει, ούτε μία στό εκατομμύριο, καί έλεγαν ότι, άν ζούσε, θά ήταν“φυτό”. Οι δικοί της, μέ αγωνία γιά τήν κατάστασή της, αλλά καί βαθειά πίστη, όλο τό βράδυ παρακαλούσαν τόν άγιο Ραφαήλ.
 
Τήν επομένη πληροφορήθηκαν ότι θά γινόταν αγρυπνία στό Ιερό Ησυχαστήριο Τιμίου Προδρόμου στήν Μεταμόρφωση Χαλκιδικής όπου μετέβησαν καί συμμετείχαν καί έδωσαν τό όνομά της γιά νά μνημονευθεί στήν Προσκομιδή. “Εφυγαν μέ ανάλαφρη τήν ψυχή, γεμάτη ελπίδα στό Θεό, έστω κι άν ιατρικώς η κατάσταση τής ασθενούς ήταν απελπιστική.

Continue reading

Ὁ Ἀρμένιος ἱστορικός Ματθαῖος σχετικά μέ τό Μεγάλο Σάββατο τοῦ ἕτους 1101 καί τό θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός

Ο Αρμένιος ιστορικός και ιερέας Ματθαίος, γεννημένος στην Έδεσσα της Συρίας στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, υπήρξε συγγραφέας μιας χρονογραφίας που θεωρείται μεγάλης αξίας για τη μεσαιωνική ιστορία της Μέσης Ανατολής. Σχετικά με το Μεγάλο Σάββατο του 1101, αναφέρει τα εξής:
«Το έτος 1101 ένα φοβερό και θαυμαστό σημάδι εμφανίστηκε στην ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ. Το φως, το οποίο συνήθως άναβε στον άγιο Τάφο του Χριστού του Θεού μας, δεν εμφανίστηκε και δεν άναψε το Μεγάλο Σάββατο. Οι κανδήλες δεν είχαν ανάψει, μέχρι που ήρθε η Κυριακή, και τότε ανεφλέγησαν κατά την ενάτη ώρα εκείνης της ημέρας. Continue reading