Ἅγιος Σάββας ὁ Ἡγιασμένος

1. Παιδικὴ ἡλικία τοῦ Ἁγίου Σάββα καὶ ἀποταγὴ τοῦ κόσμου. Ἀσκητικοὶ ἀγῶνες εἰς τὴν Μονὴν τῶν Φλαβιανῶν (439-456)

Ὁ Ἅγιος Σάββας ὁ Ἡγιασμένος ἐγεννήθη τὸ ἔτος 439 π.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ πλουσίους γονεῖς εἰς τὴν πόλιν Μουταλάσκην τῆς Καππαδοκίας. Ὁ πατήρ του, στρατιωτικὸς εἰς τὸ ἐπάγγελμα, ἠναγκάσθη νὰ μεταβῆ μετὰ τῆς συζύγου του Σοφίας, εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν διὰ ὑπηρεσιακοὺς λόγους, ἀναθέτων τὴν ἀνατροφὴν τοῦ μικροῦ Σάββα, ὁ ὁποῖος ἦτο μόλις πέντε ἐτῶν εἰς τὸν συγγενῆ του, Ἐρμίαν. Μετὰ ἀπὸ ὀλίγον χρονικὸν διάστημα, δυσαρεστηθείς ὁ Σάββας ὑπὸ τῆς συμπεριφορᾶς τῆς συζύγου τοῦ θείου του καὶ ἀπὸ τὴν ἐπακολουθήσασαν διαμάχην μεταξὺ τῶν θείων του, Ἐρμίου καὶ Γρηγορίου, διὰ τὴν ἀνατροφήν του καὶ τὴν διαχείρισιν τῆς περιουσίας τῶν γονέων του, περιεφρόνησε τὸν κόσμον καὶ ἐνετάγη εἰς μοναστήριον, τὸ ὁποῖον ἔφερε τὸ ὄνομα Φλαβιαναί. Continue reading

Ἀδελφέ θά πεθάνουμε…

 

 Παλιά στα Κοινόβια υπήρχε ένας μοναχός που είχε ως διακονία να θυμίζη στους άλλους Πατέρες τον θάνατο… Περνούσε λοιπόν την ώρα της διακονίας από όλους τους αδελφούς και έλεγε στον καθέναν: «Αδελφέ, θα πεθάνουμε»!
 
http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/11/blog-post_879.html

ΠΑΤΗΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ-Τό δεύτερο μέρος ἄρθρου τοῦ Ἀρχιμανδρίτη π. Κυρίλλου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυίδ Εὐβοίας στό περιοδικό «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ», ἀφιερωμένο στόν Γέροντα Ἰάκωβο

Π. Ιάκωβος Τσαλίκης

Συνεχής η θαυματουργική παρουσία του π. Ιάκωβου Τσαλίκη στους πιστούς

Ο γέροντας γεννήθηκε σης 5 Νοεμβρίου 1920 από ευσεβείς γονείς. Την Θεοδώρα από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας και τον Σταύρο από την Ρόδο. Η οικογένεια της μητέρας του ήταν γνωστοί στο Πατριαρχείο, ευεργέτες των σχολείων της Μάκρης και με σπουδαία εκκλησιαστική παράδοση. Στις αρχές του 1922 «Τούρκοι πιάσανε τον πατέρα του ο οποίος οδηγήθηκε στα βάθη της Ασίας. Μετά την καταστροφή η οικογένεια του ακολούθησε τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς. Το καράβι τους μετέφερε στην Ιτέα και από εκεί πήγαν στην Άμφισσα Εκεί για καλή τους τύχη το 1925 βρήκαν τον πατέρα του μικρού Ιακώβου και μαζί πλέον η οικογένεια μετακινήθηκε στο χωριό Φαράκλα της Εύβοιας. Ο μικρός Ιάκωβος ήταν επτά χρονών και είχε μάθει απέξω την θεία Λειτουργία χωρίς να γνωρίζει γράμματα. Το 1927 πήγε σχολείο και διακρίθηκε για τις επιδόσεις του. Η αγάπη του για την εκκλησία ήταν έκδηλη. Την ίδια χρονιά εμφανίσθηκε μπροστά του η Αγία Παρασκευή και του φανέρωσε το λαμπρό εκκλησιαστικό του μέλλον. Συχνά διάβαζε ευχές, προσευχόταν και θεράπευε συγχωριανούς του. Το 1933 τελείωσε το δημοτικό αλλά οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας του δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει στο γυμνάσιο. Ακολούθησε τον πατέρα του στην δουλειά του. Ο μητροπολίτης Χαλκίδος εντυπωσιασμένος από το ψάλσιμο του τον χειροθέτησε αναγνώστη. Από το 1938 και μετά η ζωή του ήταν καθαρά ασκητική. Έτρωγε λίγο, κοιμόταν ελάχιστα, προσευχόταν συνεχώς και δούλευε σκληρά. Τα βάσανα και οι κακουχίες της κατοχής ταλαιπώρησαν τους άτυχους πρόσφυγες. Τον Ιούλιο του 1942 πέθανε η μητέρα του προλέγοντας του ότι θα γίνει ιερέας. Το 1947 ο Ιάκωβος πήγε στρατιώτης. Τα πειράγματα των συναδέλφων του που του είχαν βγάλει το παρατσούκλι ο «πάτερ Ιάκωβος» αλλά και ο χλευασμός τους δεν τον πτοούσαν. Ο διοικητής του τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και ήταν από τους λίγους που κατάλαβε το λαμπρό μέλλον που θα είχε το νεαρό προσφυγόπουλο. Μετά την απόλυση του από το στρατό (1949) ο Ιάκωβος σε ηλικία 29 χρονών χάνει και τον πατέρα του. Ο αγώνας του τώρα για να αποκαταστήσει την αδελφή γίνεται εντονότερος, χωρίς όμως να παραμελεί αυτό το οποίο ποθεί από τα παιδικά του χρόνια. Να γίνει μοναχός.

Η ΝΕΑ ΤΟΥ ΖΩΗ ΣΑΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ

Έχοντας εκπληρώσει την επιθυμία της μητέρας του, να παντρέψει την αδελφή του το Νοέμβριο του 1952 προσέρχεται στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στις Ροβιές, για να εκπληρώσει και την δική του επιθυμία Σε ηλικία 32 ετών πλέον ο Ιάκωβος γίνεται δόκιμος μοναχός και στις 19 Δεκεμβρίου 1952 στην Χαλκίδα ο Μητροπολίτης Γρηγόριος τον χειροτόνησε ιερέα. Έτσι συνέχισε η ζωή του ασκητή Ιάκωβου, εργασία στο μοναστήρι, προσευχή στο ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ, οι θεοπτίες και θαύματα τα οποία με τον καιρό πλήθαιναν. Ο βαθμός άσκησης του ήλθε σε υψηλά πνευματικά επίπεδα και πολλές φορές οι δαίμονες τον έδειραν βάναυσα Ο ίδιος έβλεπε και συνομιλούσε συχνά με τους οσίους Δαβίδ και Ιωάννη Ρώσο, ενώ το προορατικό του χάρισμα ήταν σπουδαίο.

Continue reading

«Ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους θά δρᾶ μέ πανουργία γιά νά ὁδηγήσει στήν αἵρεση,

 

    Του Αγίου στάρετς Ανατολίου της Όπτινα
 
«Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα δρα με πανουργία για να οδηγήσει στην αίρεση, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Δεν θα ξεκινήσει με την ψυχρή απώθηση των δογμάτων της Αγίας Τριάδος, της Θεότητος του  Ιησού Χριστού, και της παρθενίας της Θεοτόκου, αλλά θα ξεκινήσει ανεπαίσθητα να καταστρέφει τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και την μεγάλη τους πνευματικότητα, που έφτασε σε μας μέσω των Αγίων Πατέρων, από το Άγιον Πνεύμα.
Λίγοι θα παρατηρήσουν αυτά τα καλοπιάσματα του εχθρού, μόνον εκείνοι που είναι πολύ πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή. Οι αιρετικοί θα αποκτήσουν ισχύ πάνω στην Εκκλησία, και θα τοποθετήσουν τους υπηρέτες των παντού. Οι ευλαβείς θα ατενίζονται καταφρονητικά. Ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι από τους καρπούς των θα τους αναγνωρίσετε, και έτσι, από τους καρπούς των καθώς και από τις ενέργειές των αιρετικών, προσπαθήστε να τους διακρίνετε από τους αληθινούς ποιμένες. Continue reading

Μοναχός Εὐάρεστος Γαβαλάς. Ὁσιακή Μορφή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουδουμᾶ Κρήτης

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΑΡΕΣΤΟΣ ΓΑΒΑΛΑΣ ΟΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΔΟΥΜΑ ΚΡΗΤΗΣ

Είναι γνωστός στό πανελλήνιο, αλλά ιδιαίτερα σ’ ολόκληρη τήν Κρήτη, ό Ηγούμενος τής ‘Ιεράς Μονής Προφήτη Ήλία Ρουστίκων Ρεθύμνης, Αρχιμανδρίτης Εύμένιος Λαμπάκης (2005). Είναι γνωστός γιά τήν αγιότητα του βίου του, γιά τίς αμέτρητες ψυχές πού βοήθησε μέ τίς θεοφώτιστες διδαχές του καί τό διορατικό του χάρισμα. Τή ζωή τού Γέροντος Εύμενίου σφράγισε πνευματικά ό Μοναχός άπό τόν Κουδουμά Εύάρεστος Γαβαλάς. Αύτόν είχε ως υπόδειγμα ένάρετης ζωής. Θεωρήσαμε, λοιπόν, σωστό νά συμπεριλάβουμε έδώ στό κεφάλαιο γιά τίς όσιακές μορφές, οί όποιες άναδείχθηκαν άπό τόν Κουδουμά μετά τούς Όσιους Κτίτορες καί τόν Μοναχό Εύάρεστο, διότι μάς είναι αρκετή ή μαρτυρία γιά τόν Εύάρεστο άπό τά όσιακά χείλη του Γέροντος Εύμενίου Λαμπάκη καί τήν όποια καί δανειζόμαστε άπό τό βιβλίο του θεολόγου καθηγητή κ. Αποστόλου Μπουρνέλη, «Ή Όρθόδοξος Μαρτυρία τής ‘Ιεράς Μονής Προφήτου Ήλία Ρουστίκων Ρεθύμνης», Ρέθυμνο 1990, σελ. 34-35:

«Τό 1934, όταν ό Παντελεήμων (νυν καθηγούμενος της Ίεράς Μονής του Προφήτη Ήλία π. Εύμένιος) ήρθε στό Μοναστήρι, έντάχθηκε στήν τάξη των δοκίμων Μοναχών καί άνέλαβε άπό τόν τότε καθηγούμενο Διονύσιο Παπαδάκη τόν κανόνα του. Στό Μοναστήρι υπήρχε ένας ενάρετο Μοναχός, πού ονομαζόταν Εύάρεστος Γαβαλάς. Ό Μοναχός Εύάρεστος είχε καρεΐ στήν Ιερά Μονή Κουδουμά καί είχε συνασκητές τούς κτήτορες της Ιεράς Μονής τόν Παρθένιο καί Εύμένιο. Continue reading

Ἕνας σκληρός ἐγκληματίας μέ ἕνα ἐγκληματικό παρελθόν μοναχός, μετά ἀπό μεταθανάτια ἐμπειρία. Μοναχός HERMAN

ΕΝΑΣ ΣΚΛΗΡΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. ΜΟΝΑΧΟΣ HERMAN

Ένας σκληρός εγκληματίας, με αρχή σε ένα εγκληματικό περιβάλλον …

Τώρα είναι  μοναχός, ήσυχα και ταπεινά ζώντας στην  υπακοή στον καθεδρικό ναό του Μινσκ.

Αυτή η μεταμόρφωση δυσχεραίνει όχι μόνο τους εγκληματίες, αλλά και τους υπαλλήλους των ερευνητικών οργάνων.

Γενική αντίδραση: δεν  μπορεί  να συμβαίνει αυτό

Και ήρθε στην πίστη μέσω ασθένειας και κλινικού θανάτου, όταν είδε τους αηδιαστικούς δαίμονες που ήρθαν σε  αυτόν να τον πάρουν. Continue reading

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης(10 Νοεμβρίου)-Ὁ Νονός τοῦ γέροντα Παϊσίου

 

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία.

Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας.

Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο). Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους.

Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.

Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου όπου αργότερα κάρηκε Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος. Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παϊσιος ο Β΄, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυο προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι. Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός. Άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται.

Σκεύος της Θείας Χάριτος. Continue reading

Ἡ Ἄσκηση τοῦ μοναχοῦ καί οἱ καρποί της (Ἱερομόναχος π. Λουκᾶς Γρηγοριάτης)

 Εὐχαριστῶ τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κ. κ. Θεόκλητο, τόσο γιά τήν ὁλόθυμη ἀρχιερατική του εὐλογία νά ὁμιλήσω στήν ἀποψινή ἐκδήλωση τοῦ Σωματείου «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη» ὅσο καί γιά τήν τιμητική παρουσία του σέ αὐτήν. Τόν εὐχαριστῶ γιά τήν καρδιακή ἀναφορά του στό πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καί Καθηγουμένου μας, Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, τοῦ ὁποίου τήν πνευματική παρακαταθήκη ἡ Ἱερά Μονή μας αἰσθάνεται ὡς μεγάλη εὐλογία. Ἡ τιμή πού ἀφειδώλευτα ὁ Σεβασμιώτατος ἐξέφρασε πρός τό πρόσωπο τοῦ ὁμιλοῦντος ἀντανακλᾶ τήν μεγάλη του ἀγάπη καί τόν εὐχαριστῶ.

Συγχαίρω τόν Πρόεδρο τῆς «Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης» καί τούς συνεργάτες του γιά τήν διοργάνωση τῶν τριήμερων ἐκδηλώσεων «Στούς πρόποδες τοῦ Ἄθωνα» στήν ὄμορφη καί ἱστορική πόλη τῆς Ἱερισσοῦ ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί τοῦ Ἀριστοτελείου Πολιτιστικοῦ Κέντρου τῆς πόλεως. Εὐχαριστῶ τό Διοικητικό Συμβούλιο τῆς Ε.ΡΩ. γιά τήν πρόσκληση νά ὁμιλήσω καί εὔχομαι νά τούς ἐνδυναμώνῃ ὁ Θεός στό ἔργο, τό ὁποῖο ἐπιτελοῦν στίς δύσκολες στιγμές πού διέρχεται ἡ πατρίδα μας. Continue reading

Ἄν μου δώσουν ὅλον τὸν κόσμο, δὲν τὸν ἀλλάζω μὲ τὴν εὐτυχία, ποὺ ζῶ ἐδῶ!

  
Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου
Τὸ Ἅγιον Ὅρος εἶναι τὸ λιμάνι τῆς σωτήριας καὶ βοήθησε πολὺ τὸν κόσμο καὶ τότε μὲ τὴν ἁγιότητα ποὺ εἶχαν ἐκεῖνοι οἱ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ σήμερα. Ἡ ἀποστολὴ τοῦ ἦταν καὶ εἶναι ἱερώτατη. Βλέπετε τὸ ἐπισκέπτονται ἄνθρωποι ἀδιάφοροι, ἁπλῶς ἀπὸ μία περιέργεια καὶ ἀλλάζουν καὶ ἀναγεννῶνται καὶ ἐπιστρέφουν στὸ σπίτι τοὺς ἀλλοιωμένοι ἐντελῶς καὶ μεταφέρουν τὴν ὠφέλεια τῆς ἐμπειρίας τοὺς αὐτὴ καὶ στοὺς οἰκείους καὶ στοὺς γνωστούς. Ἔρχονται καὶ θαυμάζουν καὶ βλέπουν τοὺς μοναχοὺς καὶ προβληματίζονται αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ λένε. «Μά, αὐτὰ τὰ παιδία, αὐτὰ τὰ νειάτα, πὼς μποροῦν καὶ νικοῦν τὴν ἁμαρτία, πὼς μποροῦν καὶ διατηροῦν τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἁγνὸ καὶ καθαρὸ καὶ ἀγγελικό; Πῶς ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἐγκρατευθοῦμε στὸ ἄλφα ἢ στὸ βήτα θέμα καὶ αὐτοὶ οἱ νεαροί, μὲ πτυχία μὲ ὀμορφιὲς ἀσκοῦνται ἐδῶ μέσα στὸ Ἅγιον Ὅρος, μέσα στὸ μοναστήρι, μέσα στοὺς τέσσερεις τοίχους! Τὴν νύχτα νὰ ἀγρυπνοῦνε, τὴν ἡμέρα νὰ ἐργάζωνται, νὰ κόβουν τὸ θέλημά τους, νὰ ἀσκοῦνται στὴν ἀρετή, νὰ ταπεινώνουν τοὺς ἑαυτούς τους, νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἐλευθερία τοὺς χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ λάμπουν τὰ πρόσωπά τους ἀπὸ ἁγνότητα! Μὰ πὼς ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε αὐτὸ τὸ πράγμα».
Ὅταν ἤμουν στὴν ἔρημο ἦλθε ἕνας ἄνθρωπος καὶ μοῦ λέγει: Continue reading

Αὐτοί πού ἐπρόκειτο νά γίνουν ἀρχιερεῖς ἐκλέγονταν ἀπό τούς μοναχούς καί ἐγίνοντο πρῶτα μοναχοί (Ἁγίου Νικοδήμου).

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ

Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Αὐτοί πού ἐπρόκειτο νά γίνουν ἀρχιερεῖς ἐκλέγονταν ἀπό τούς μοναχούς  καί ἐγίνοντο πρῶτα μοναχοί

Τό πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται ΕΔΩ

Πόσο πραγματικά εὐτυχισμένοι καί χρυσοῖ αἰῶνες ὑπῆρξαν ἐκεῖνοι, κατά τούς ὁποίους κυβερνοῦσε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μία ἐξαιρετική καί πάρα πολύ καλή συνήθεια! Τό νά ἐκλέγονται δηλαδή ἀπό τό σεμνό τάγμα τῶν Μοναχῶν ὅλοι ἐκεῖνοι (ἐκτός ἀπό λίγους πού ἐξ’ αἰτίας τῆς ὑπερβολικῆς τους ἀρετῆς ἀπό λαϊκοί ἀμέσως ἀνέλαβαν τήν διακυβέρνησι τῶν πιστῶν) πού ἐπρόκειτο νά ἀνέβουν στούς ὑπέροχους θρόνους τῆς ἀρχιερωσύνης καί νά ἀναλάβουν τήν προστασία τῶν ψυχῶν, ὅπως μία τέτοια συνήθεια ἀναφέρουν καί τά πρακτικά τῆς συνόδου πού ἔγινε στήν ἁγία Σοφία, ὅπου ὁ Καισαρείας καί ὁ Χαλκηδόνος εἶπαν στόν τοποτηρητή τοῦ πάπα Ἰωάννου τά ἑξῆς: Continue reading