“…Στόν δρόμο, μᾶς ἀντάμωσε ἄφταστος ἀσκητής, τῆς Παναγιᾶς παιδί ἁγνό, τυφλός ἐκ γενετῆς …» ΓΕΡΩΝ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ.

    

Ο Πατήρ Ισίδωρος ο τυφλός είναι για το σημερινό Άγιο Όρος της Ελλάδας ένα σημείο φωτεινής αναφοράς. Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει  όταν ολιγόπιστα και με απογοήτευση τη ζωή σου παίρνεις λάθος, πολλές φορές και με ένα από τα πασίγνωστα σκαμπηλάκια του, που σαν χάδι τα’ νοιωσαν όσοι τα δέχτηκαν. Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως  με το σκοτάδι των ματιών του.
 Είναι αυτό που τον κρατά στερρό και εδραίο,  στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό… Γι αυτό και όταν ήταν μικρό  παιδί στην Πάτρα, και δούλευε για να ζήσει, όταν μια μέρα  άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την  Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!
Και αμέσως  ξανατυφλώθηκε για πάντα ….  Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Απόστολο Παύλο: “Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”. Συνέχεια

Θαῦμα Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἕλα νά κάνουμε προσευχή … ( Νώντα Σκοπετέα) Φθινόπωρο 1988 …

Με ένα μικρό σακίδιο στον ώμο και ένα χαρτί διπλωμένο στην πάνω τσέπη …της καρδιάς ο Γιώργης… Μαζί με τον Δημήτρη ανέβηκαν στο λεωφορείο για την Αθήνα . Ζεστό το αχάραγο ξύπνημα , θύμιζε όλα τα πνιγηρά πρωινά του Αυγούστου , εκείνου και του προηγουμένου καλοκαιριού , με τους λίβες , τους καύσωνες και τα πρωτόγνωρα δυσκολέματα για πολλούς ανθρώπους .

Για τους άλλους ήταν έτσι …Για τα δυο Αργειτόπουλα αλλιώς φαινόταν ο καιρός …Σαν ένα φρέσκο, απαλό αεράκι να ύγραινε τα νεανικά πρόσωπα και τις φλογερές ψυχούλες τους .
Μα δεν ερχόταν απ τα παράλια μέρη του Αργολικού…
Αν τους ρωτούσες σίγουρα εκείνο το πρωινό θα σου απαντούσαν πως η αρμυρωμένη δρόσος ερχόταν απ τα μέρη του Σιγγιτικού κόλπου !! Κι ας ήταν τόσο μακριά ακόμα ο προορισμός τους ..
Το τέρμα του ταξιδιού ή καλύτερα η αρχή του !
Απὀ την Αθήνα ως την Ουρανούπολη αμέτρητες οι ώρες μα τόσο γαλήνιες! Σε λίγες ώρες θ αξιώνονταν να πατήσουν τα χώματα του περιβολιού της Κυρίας Θεοτόκου , θα γνώριζαν επιτέλους τους Αγιορείτες Μοναχούς που τόσο πολλά είχαν ακούσει να λέγονται για αυτούς . Τόσα που στο μυαλό τους είχαν πλάσει τις φιγούρες τους , τα πρόσωπά τους , τις κινήσεις τους , τις φωνές τους… Συνέχεια

Δημοσίευση τίτλΤοῦ Παραδείσου τ’ ὄνειρο (Μνῆμες Ὄρους Ἁγίου…Ὀκτ 2013). Νώντας Σκοπετέαςου

Του Παραδείσου τ’ όνειρο (Μνήμες Όρους Αγίου…Οκτ 2013). Μέρος 7ο

Νώντας Σκοπετέας

Στο κάστρο τ’ Αγιορείτικο το Καρακαλληνό ,
του Γεδεών θαυματουργού τα ευλογημένα μέρη ,
στου Ιωαννικίου το κάθισμα με αγάπη σκαλιστό ,
ξεδίψασε το μέσα μας σε Οκτώβρη μεσημέρι…
Μίλησε αλλιώτικα  η σιωπή και του Θεού η γαλήνη…
Για πάντα προσευχήθηκα μες στις καρδιές  να μείνει .
Και έπειτα ο ανήφορος ως τους  Φιλοθεΐτες  ,
χνάρια αγιασμένα , αιώνια γενναίοι  Ερημίτες …
Της Αριζόνας  Άγγελο είχαμε  στο μυαλό ,
και μέγα Εθναπόστολο , Κοσμά τον Αιτωλό …

 

Η Παναγιά η Πορταΐτισσα στα δεξιά του δρόμου μας  , παρηγορεί καρδιές στης Ιβήρων τα αλύγιστα τα τείχη . Η καντήλα της η ιαματική  και εφέτος με τα ποθητά τα νεύματά της  ,  γέμισε ελπίδα και θάρρος  όσους αγρύπνησαν στου Αυγούστου το λαμπρό το  πανηγύρι Της. Ευχηθήκαμε σύντομα να ξαναβάλουμε μετάνοια μπροστά  Της.
Ύστερα από λίγο ξεπρόβαλλε και  η  Καρακάλλου…  Μια συνεχής πηγή αναμνήσεων που πάντα θα μας ξεκουράζουν και θα γαληνεύουν τρικυμισμένες σκέψεις και καρδιά ανήσυχη.
Ο πύργος της, με τις πολλές Αγίες Τράπεζες και τους Αγίους Μάρτυρες του Θεού που πάντα θα ζωντανεύουν τους ορόφους του, θα μας θυμίζει όσο υπάρχουμε  τις ανεπανάληπτες στιγμές που ζήσαμε ανεβαίνοντας στην κορυφή του λίγα χρόνια πριν.   Συνέχεια

Παραμονή Ἀναλήψεως. Ὁ ἄγρυπνος. (Διήγημα). Νώντα Σκοπετέα

Παραμονή Αναλήψεως. Ο άγρυπνος

Νώντα Σκοπετέα

 Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους  , τα χώματα  άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους . Ο μπάρμπα Λύσαντρος , Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους  της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα   ξωκκλήσια . Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα . Συνέχεια