Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης:«Παιδιά μου εὐλογημένα καί ἀπό τό Θεό προσεγμένα. Παρακαλῶ πολύ, προσέχετε τόν ἑαυτό σας ἐν παντί».

Ὁ διάβολος εἶναι παμπόνηρος καί ἐλεεινός. Ἀγωνίζεται σάν λιοντάρι καί πάσχει ποιόν θά βρῆ ἀμελοῦντα τήν Εὐχή νά τόν καταπιῆ. Ἡμεῖς ὅμως πρέπει νά νήφουμε, νά ἀγρυπνοῦμε, νά ἐπισκοποῦμε καί νά εἴμεθα πανέτοιμοι μέ τό χέρι στή σκανδάλη τοῦ ὅπλου μας (δηλ. Εὐχή, Νῆψι)
γιά νά τόν ἀντιπετωπίσουμε.
Ζητῆτε στήν προσευχή σας νά σᾶς φωτίση τό Πανάγιον Πνεῦμα πῶς νά προσεύχεσθε. Νά παρακαλέσετε μέ πολλή ταπείνωσι νά σᾶς διδάξη τόν τρόπο ἐπικοινωνίας μέ πνεῦμα εἰρήνης καί γαλήνης Θεοῦ.
Ἡ προσευχή ἔχει τήν μεγαλύτερη δυσκολία στόν πνευματικό ἀγῶνα. Καί τοῦτο, γιατί ὁ δαίμων τήν μισεῖ, τήν πολεμᾶ ὅπως γνωρίζετε μέ τόν μετεωρισμό καί τήν ἀμέλεια. Continue reading

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης – Περί σαρκικοῦ πολέμου

 Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ…, έλαβα το γράμμα σου και είδα τον αγώνα των λογισμών σου, τον οποίον διέρχεσαι σχετικά με τον πόλεμον, που υφίσταται ο άνθρωπος από το πονηρό πνεύμα της αμαρτίας, της π ο ρ ν ε ί α ς.

Άκουσον, αδελφέ μου, τον φτωχόν εις την γνώσιν αι έρημον εις την ψυχήν παντός καλού. Όταν κανείς αγωνίζεται κατά της αμαρτίας με ταπείνωσιν και φόβον Θεού και με εργασίαν πνευματικήν θερμήν και με την καθοδήγησιν εμπείρου πνευματικού, αδύνατον να τον αφήσει ο Θεός να χαθή.
Μόνον όταν αμελήση τα πνευματικά του καθήκοντα, κυρίως όταν υπερηφανευθή λογιζόμενος ότι κάτι είναι, τότε δύναται να ολισθήση, αλλά πάλιν άν προσπέση με ταπείνωσιν, πάλιν σηκώνεται,πάλιν ιατρεύεται, το δε Έλεος του Κυρίου εγγύς τοις συντετριμμένοις τη καρδία. Continue reading

π. Ἰάκωβος Τσαλίκης – Οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί δέν φοβοῦνται

  Μην ακούσης ποτέ τι λέει ο κόσμος. Μπαίνουν πειρασμοί. Άνθρωποι είμεθα. Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, πανουργίες, παγίδες. Όλα να αντιμετωπίζωνται μέσα στον γάμο με αγάπη, πραότητα, υπομονή.

Πίστη στον Θεό και προσευχή και όλα θα πηγαίνουν κατά Θεόν. Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχη κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Μην αφήνης κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξη. Μην αφήνης τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι όφεις. Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών». Continue reading

Ἀββᾶ Δωροθέου ΙΕ ΄Διδασκαλία :ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΝΗΣΤΕΙΕΣ

 

159._. Με το μωσαϊκό Νόμο πρόσταξε ο Θεός τους Ισραηλίτες, να ξεχωρίζουν κάθε χρόνο το ένα δέκατο από όσα θ’ αποκτούν ( Αριθμ. 18 ) και να τ’ αφιερώνουν στο Θεό κάνοντας αυτό να παίρνουν ευλογία για όλα τους τα έργα. Έχοντας υπόψη τους αυτό οι Άγιοι Απόστολοι σκέφτηκαν και αποφάσισαν, για να βοηθήσουν και να ευεργετήσουν τις ψυχές μας, να μας παραδώσουν κάτι ακόμα υψηλότερο και τελειότερο, δηλαδή ν’ αφιερώνουμε στο Θεό το ένα δέκατο των ημερών της ζωής μας , για να ευλογούνται έτσι τα έργα μας και να παίρνουμε συγχώρεση κάθε χρόνο για τις αμαρτίες ολόκληρου του χρόνου.

Λογάριασαν λοιπόν και χαρακτήρισαν σαν άγιες από τις τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες του χρόνου, αυτές τις επτά εβδομάδες των νηστειών. Και έτσι ξεχώρισαν επτά εβδομάδες. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, συμφώνησαν να προστεθεί σ’ αυτές και άλλη μια εβδομάδα. Αυτό έγινε και για να προγυμνάζονται και να προετοιμάζονται όσοι πρόκειται να μπουν στο κοπιαστικό στάδιο των νηστειών, και για να τιμήσουν τον αριθμό των ημερών της αγίας Τεσσαρακοστής που νήστεψε ο Κύριός μας.

Continue reading

Ὁ σωστός τρόπος ὑπακοῆς (Ἱερομόναχος π. Εὐσέβιος Βίττης)

      Ποιος είναι ο σωστός τρόπος υπακοής; Ποια είναι η σωστή μορφή της; Η υπακοή μπορεί να είναι μόνο εξωτερική χωρίς εσωτερικό βάθος ή εσωτερική, με αναγκαίες όμως τις εξωτερικές εκδηλώσεις της. Η εξωτερική υπακοή μοιάζει με την κοσμική πειθαρχία και δεν αγγίζει το εσωτερικό εκείνου που την ασκεί έτσι. Μοιάζει με την πειθαρχία που επιβάλλουν οι ανθρώπινοι νόμοι, είναι δουλική και κινείται από τον φόβο της τιμωρίας του Θεού ή από άλλα όχι γνήσια ελατήρια. Η αυτού του είδους υπακοή δεν προσιδιάζει σε ελευθέρους ανθρώπους. Ο Κύριος ζητάει την ένωση μαζί του εν ελευθερία και γνησιότητι. Οδηγητική γραμμή της υπακοής είναι το θείο θέλημα και προϋπόθεση αναγκαία γι’ αυτό είναι η εν ελευθερία υπακοή, η εν αγάπη αμοιβαία υπακοή, η εν πλήρει επαναπαύσει υπακοή, η απομάκρυνση από την ψυχή του υπακούοντος και της παραμικρότερης σκιάς δυσπιστίας, καχυποψίας, αμφιβολίας και αρνητικότητας κάθε μορφής έναντι του πνευματικού του καθοδηγού.
Continue reading

«Πῶς μετέχουμε στήν λύτρωση πού μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος», Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Πῶς μετέχουμε στήν λύτρωση πού μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος»

Ὁμιλία στίς 06-05-2015

Ξέρουμε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ἀπό τό βιβλίο τῆς Γένεσης ὅτι ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἔδωσε σῶμα καί ψυχή. Ἐπίσης, σύμφωνα μέ τούς Πατέρες, τοῦ ἔδωσε μέ τήν πνοή Του καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Πολλοί κάνουν λάθος σ’ αὐτό τό σημεῖο καί θεωροῦν ὅτι πνοή τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ ψυχή. Τήν ψυχή τήν εἶχε δώσει ἤδη καί μετά λέει: «ὁ Θεός ἐνεφύσησεν εἰς τόν Ἀδάμ καί ἐγένετο εἰς ψυχήν ζῶσαν» (Γεν. 2,7). Δηλαδή ὑπῆρχε ἡ ψυχή ἀλλά ἔγινε ζωντανή μέ τό ἐμφύσημα αὐτό τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἄλλο παρά τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὁπότε ὁ ἄνθρωπος, ὅπως πλάστηκε ἀπό τόν Θεό, εἶχε θά λέγαμε τρία στοιχεῖα: σῶμα, ψυχή καί τήν πνοή τοῦ Θεοῦ πού εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτή, λένε οἱ Πατέρες, εἶναι ἡ σωστή ἑρμηνεία τοῦ χωρίου. Ὅταν ἔγινε ἡ πτώση τῶν Πρωτοπλάστων, δηλαδή ἡ παρακοή, ἡ ἀνταρσία -πρῶτα ἡ Εὔα καί μετά καί ὁ Ἀδάμ παρήκουσαν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ- ἔνιωσαν γυμνοί.

– Γιατί ἔνιωσαν γυμνοί, ἐνῶ μέχρι τότε δέν τό ἔνιωθαν;

Διότι ἔφυγε αὐτό τό τρίτο στοιχεῖο, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἦταν ὡς ἔνδυμα στούς Πρωτόπλαστους. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ τούς φύλαγε καί τούς ἐνέδυε μέ ἀποτέλεσμα νά μήν ντρέπονται. Ὅταν, ὅμως, ἁμάρτησαν ἀπενεργοποιήθηκε, ἔφυγε ἡ Χάρις, ὁπότε ἔνιωσαν γυμνοί καί προσπάθησαν πρόχειρα νά καλύψουν τήν γύμνια τους. Ἐπίσης, μπῆκε μέσα καί ὁ φόβος, γι’ αὐτό κρύφτηκαν. Γνωρίζουμε ἀπό τό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὅτι ὁ Θεός προσπάθησε νά τούς ὁδηγήσει σέ μετάνοια καί τούς ρωτάει: «Γιατί κρύβεστε; Ποιός σᾶς εἶπε ὅτι εἶστε γυμνοί; Μήπως φάγατε τόν καρπό πού σᾶς εἶπα νά μήν φᾶτε;» (Γεν. 3,9-11).

– Δέν ἤξερε ὁ Θεός τί εἶχε συμβεῖ; Continue reading

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή

–Γέροντα, πώς θά μπορέσω τήν Σαρακοστή νά αγωνισθώ περισσότερο στήν εγκράτεια;

-Οι κοσμικοί τώρα τήν Σαρακοστή προσέχουν κατά κάποιον τρόπο τήν εγκράτεια, ενώ εμείς οι μοναχοί πάντα πρέπει νά προσέχουμε. 
Τό κυριώτερο όμως πού πρέπει νά προσέξει κανείς είναι τά ψυχικά πάθη καί μετά τά σωματικά. Γιατί, αν δώσει προτεραιότητα στή σωματική άσκηση καί δέν κάνει αγώνα, γιά νά ξεριζωθούν τά ψυχικά πάθη, τίποτε δέν κάνει.
Πήγε μία φορά σέ ένα μοναστήρι ένας λαϊκός στήν αρχή τής Σαρακοστής καί κάποιος μοναχός τού φέρθηκε απότομα, σκληρά.
Εκείνος όμως ο καημένος είχε καλό λογισμό καί τόν δικαιολόγησε. Ήρθε μετά καί μού είπε: Continue reading

«Πρόσεχε μή σέ ἐξαπατήσει ὁ πονηρός μέ καμία ὁπτασία, ὅταν πηγαίνεις γιά προσευχή. Nά παρακαλεῖς τόν Θεό νά σέ φωτίσει καί νά διώξει τόν πλάνο ἀπό σένα. Διότι ἐφόσον ἐσύ θά κάμεις μέ θέρμη προσευχή δέν θά παραμείνουν τά σκυλιά…»

 Η πλάνη είναι η εξαπάτηση, η παραπλάνηση,

η αστοχία στα πνευματικά. 

Είναι όπλο του εχθρού της ψυχής, και έχει διάφορες μορφές, όπως η πλάνη της αμαρτίας, η πλάνη στα δογματικά, η πλάνη στις πνευματικές εμπειρίες κ.α. 

Στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε περιληπτικά με την πλάνη στις πνευματικές εμπειρίες. Και θα ασχοληθούμε με αυτήν την συγκεκριμένη μορφή πλάνης, διότι ακούμε πολλές φορές από συνανθρώπους μας που πιστεύουν σε αιρετικά δόγματα να λένε ότι έχουν πνευματικές εμπειρίες με τον Θεό. 

Είναι η εμπειρία από μόνη της ασφαλής οδηγός προς την αλήθεια;  

Η Εκκλησία δεν αρνείται την κατά Θεό εμπειρία όπως κάνουν μερικές ομάδες του προτεσταντισμού, αλλά από την άλλη μεριά δεν δέχεται όλες τις εμπειρίες που δέχονται κάποιες άλλες χωρίς διάκριση. 

Continue reading

Ὅπως εἶδα καί ἐγώ τήν ὥρα τῆς ἐγχειρήσεώς μου. Μέ φρουροῦσαν ὁ Ἄγγελος φύλακας καί ὁ Ἄγγελος τοῦ Σχήματός μου.Ἦρθαν καί οἱ δύο πιασμένοι ἀπ’ τό χεράκι καί μέ κοιτοῦσαν. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Θεός χαριτώνει τον άνθρωπο της προσευχής καί τον κάνει νά προσέχη τους τρόπους του καί τη ζωή του. Αν κυνηγήσουμε τήν προσευχή, δι’ ευχών του Γέροντος, θά δούμε πνευματικές καταστάσεις μέσα στήν ψυχή μας καί ο Χριστός μας θά μάς γίνει χειραγωγός. Λέμε: «Αισθάνομαι εξάντλησι, δέν μπορώ, αισθάνομαι αυτό, αισθάνομαι εκείνο». Τίς οίδε πώς θά ενεργήση η Χάρις του Θεού, όταν κάνης υπακοή;
Αν σε σταυρώση ο Προεστώς, πήγαινε καί θά πετάς, θά βαδίζης ακόμη καί μέσα στή θάλασσα. «Ετσι η Χάρις του Θεού δίνεται στον Προεστώτα καί ό,τι παρακαλάει, ο Θεός του τό δίνη, ας είναι καί ανάξιος, ας είναι αμαρτωλός καί βρώμικος. Ο Θεός του δίνει Χάρι μόνο καί μόνο γιά νά ποιμάνη τίς ψυχές. Νά προσπαθούμε νά κάνουμε τό θέλημα του Θεού. Τά χέρια μας, τά πόδια μας νά εργάζωνται, ο νους μας καί τό στόμα νά εργάζωνται. Νά προσέχουμε τήν αμέλεια, γιατί είναι πολύ φοβερό πάθος.Η Χάρις του Θεού κάνει τον άνθρωπο νά πετάη. Δέν θά μάς άφήση ο Θεός. Μερικές φορές νομίζουμε ότι μάς έγκατέλειψε, ότι δέν μάς αγαπάει, δέν μάς σκέπτεται- όμως ο Θεός μάς έχει απέραντη αγάπη, μάς σκέπτεται καί βλέπει πώς εμείς κοπιάζουμε γιά τήν αγάπη του Χριστού. Continue reading

Οἱ ὁπαδοί τοῦ Βολταιρισμοῦ εἶναι ἀξιοθρήνητοι (Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος)

 

Είναι να απορεί κανείς για τις κρίσεις που κάνουν πολλοί αναφορικά με το πιο ακριβό και πολύτιμο πράγμα που έχουν και από το οποίο πολυτιμότερο και πιο ανεκτίμητο ούτε υπάρχει, ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει· και αυτό είναι η ψυχή, η λογική και αθάνατη. Η ψυχή, για την οποίαν ο Θεός έκανε τόσα, που κανένας λόγος ανθρώπινος δεν μπορεί να περιγράψει. Είναι αρκετό να πει κανείς ότι για αυτήν την ψυχή ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Είναι, λοιπόν, πράγματι άξιο απορίας το γεγονός ο άνθρωπος να δείχνει τόση λίγη φροντίδα για την επιμέλεια αυτής της λογικής ψυχής, για την οποία δεν είναι άξιο αντάλλαγμα ο κόσμος ολόκληρος, κατά τον Δεσποτικό λόγο. Απεναντίας μάλιστα, την περιφρονεί, την προδίδει, την ανταλλάσσει με τις πιο χυδαίες και αισχρές ηδονές, κάτι που δεν κάνει για κανένα από τα επίγεια αγαθά. Το ασήμι, το χρυσάφι, τους πολύτιμους λίθους, τα λεγόμενα «τζεβαερικά» (θησαυρούς) φροντίζουν να τα φυλάσσουν μέσα σε ασφαλή θησαυροφυλάκια, ακόμα και σιδερένια και αν συμβεί να κλαπούν ή να υποστούν κάποια ζημιά -οι ιδιοκτήτες τους- αγανακτούν, οργίζονται, ξεσηκώνουν τα πάντα, τρέχουν στα δικαστήρια και κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να επανακτήσουν τα απολεσθέντα, μολονότι είναι πράγματα μάταια, προσωρινά και ευτελή. Την ψυχή όμως, που δεν συγκρίνεται με κανένα πράγμα του κόσμου τούτου, ούτε και ο κόσμος ολόκληρος· «τι γαρ δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθ. ΙΣΤ’, 26), αυτήν την ψυχή λοιπόν, για την οποία πέθανε ο Υιός του Θεού, αυτοί οι ταλαίπωροι την παραδίνουν στην αιώνια απώλεια με τη δική τους θέληση και προαίρεση, για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις της σάρκας. Για να απολαύσουν τις κακές τους επιθυμίες! Continue reading