«Ἐγὼ εἶπα θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες καὶ ὅμως ἐσεῖς μείνατε ἄνθρωποι καὶ πεθαίνετε.[1]»

  ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ   ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ

 Σύμφωνα μέ τόν θεόσταλτο ψαλμό, ὁ θάνατος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀνταρσίας τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεόν καί ἐν ὅσῳ διαρκεῖ ἡ ἀπιστία, παραμένει ἀνίατη ἀρρωστημένη μεταπτωτική κατάσταση. Ἐν τούτοις, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Μεσσίας, ἦρθε ἵνα σωθεῖ ὁ κόσμος δι’Αυτοῦ καί προσφέρεται ὡς θυσία ἄμωμος διά τήν ἵασιν καί τήν ἀνάστασιν τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. « Εἶπεν ὁ Κύριος… ἐργάζεσθε μὴ τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην, ἀλλὰ τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑμῖν δώσει· τοῦτον γὰρ ὁ πατὴρ ἐσφράγισεν ὁ Θεός.»(Ἰωάν. ς΄,27).

Ἐκ τῶν ἀνωτέρῳ ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ἀνόητος καὶ ἀτυχής ὁ λόγος τῶν ἀπίστων ἐκείνων, ὅταν ἐπιπόλαια προτρέπουν τούς ἀνθρώπους νά καλλιεργοῦν τά πάθη τῆς σαρκός,-πορνεία, μοιχεία, παιδεραστία, κιναιδισμό, κτηνοβασία, ἀνταλλαγή συντρόφων, ἐμπόριον  ψυχῶν καί σωμάτων,-ὡς δῆθεν φυσιολογική βιολογική ἀνάγκη ἤ μορφή ἐλευθερίας, διότι ἡ  μεταπτωτική πορεία τοῦ ἀνθρώπου συνυπάρχει μέ τήν σῆψιν καί τόν θάνατον, πού δέν εἶναι φυσιολογικό. Ὁ θάνατος (ψυχικός καί σωματικός) εἶναι παρά φύσιν κατάσταση, ὡς συνέπεια τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Συνέχεια

«Ἡ ἁγνεία», μέρος β΄

 

 Ἁγίου Μπριαντσανίνωφ

 «οὐκ οἴδατε ὅτι τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν;

ἄρας οὖν τά μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μή γένοιτο.

«Τό σῶμα δέν ἔγινε διά τήν πορνείαν, ἀλλά διά τόν Κύριον.

Δέν ἠξεύρετε, ὅτι τά σώματά σας εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ;

Νά ἀποσπάσω λοιπόν τά μέλη τοῦ Χριστοῦ καί νά τά κάμω πόρνης μέλη;

Μή γένοιτο ποτέ νά τό κάμω.

 Στούς μοναχούς, πού γιά ὁποιονδήποτε λόγο δέν μποροῦν νά ἔχουν συνεχή ἐπικοινωνία μέ τόν γέροντά τους, οἱ Πατέρες συστήνουν τήν ἄμεση ἀπόρριψη κάθε ἁμαρτωλοῦ λογισμοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στήν προσευχή. Μ᾿ αὐτόν τόν τρόπο πολεμοῦσε τούς λογισμούς, καί μάλιστα πολύ ἀποτελεσματικά, ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ὅπως φαίνεται ἀπό τόν βίο της1. Ἡ παραμικρή συνομιλία μέ τόν λογισμό, ἀκόμα καί ἡ ἀντιρρητική, ἔχει συνήθως ὡς συνέπεια τή συγκατάθεση τῆς ψυχῆς στόν λογισμό, καί τήν πτώση στήν ἁμαρτία. «Γιά κάθε πειρασμό, πού πέφτει πάνω μας», λέει ὁ ὄσιος Νεῖλος Σόρσκι, «καί γιά κάθε ἐχθρικό λογισμό πρέπει νά κλάψουμε μπροστά στήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, γιά νά μᾶς βοηθήσει. Καί θά μᾶς ἀναπαύσει, ἄν προσευχηθοῦμε γνωστικά»2.

«Ὅπως ἡ φωτιά καίει καί ἐξαφανίζει τήν καλαμιά, ἔτσι καί τό ἁγνό δάκρυ ἐξαφανίζει κάθε ἐξωτερική καί ἐσωτερική ἀκαθαρσία», προσθέτει ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης3. Συνέχεια

Ὁ σαρκικὸς πόλεμος

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὁ μεταπτωτικός ἄνθρωπος μεταφέρει μέσα του, σάν κληρονομιά, τήν ἁμαρτία καί τή ροπή πρός τό κακό, χωρίς ν᾽ ἀπουσιάζει καί ἡ νοσταλγία τῆς παραδείσιας ἐκείνης χαρᾶς καί ψυχοπνευματικῆς ἡδονῆς. Ἀπ᾽ τή στιγμή τῆς παρακοῆς καί τῆς γέννησης τῆς ἁμαρτίας μέσα του, προβάλλει πιά ὁ ἀγώνας μέ τόν ἑαυτό του. Θά σέρνει γιά πάντα ἐντός του τό μεγάλο παράπονο τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας του: «Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾽ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω» (Ρωμ. Ζ΄19).
 Ἡ ἀληθινή ἡδονή εἶναι ἡ πνευματική. Ἡ αἰσθησιακή καί σαρκική ἡδονή -πλήν αὐτῆς τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου – εἶναι ἀπατηλή καί ψεύτικη. Κατά τόν ἅγιο Κάλλιστο, κάθε τέτοια σαρκική ἡδονή φέρνει «πικρόν μετάμελον. Νόθη γάρ». Καρπός, δηλαδή, τῆς σαρκικῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ πικρόγευστη μεταμέλεια, διότι εἶναι νόθος καί ὄχι γνήσια.
Αὐτές τίς ψεύτικες ἡδονές, ὁ ἱερός Χρυσόστομος τίς ὀνομάζει «δήμιους»! Συνέχεια

Διάλογος στό μοναστήρι μέ τόν μακαριστό γέροντα Ἀμβρόσιο Λάζαρη

 

  ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
Πρώτος Διάλογος
-       Γέροντα, πώς είναι ο Παράδεισος;
-       Είναι ένα ευλογημένο μέρος, χαρούμενο, έχει ποτάμια με νερά μέσα. Τόπος απέραντος, χωρίς κόπο, χωρίς στενοχώρια. Ανάπαυση ψυχής, ελευθερία πνεύματος. Καί θα χαίρεσαι εκεί, δεν θα κλαις, δεν θα πονάς. Χαρά, αγαλλίαση, ευφροσύνη ψυχών. Εκεί μέσα μπαίνουν όσοι φύλαξαν εδώ τη ζωή τους στην καθαρότητα.
-       Καί τί είναι η Χάρις του Θεού;
-       Δύναμις! Απέραντος δύναμις! Είναι εδώ στη γη καί καλύπτει τον Ουρανό. Η Χάρις του θεού μπορεί να χτίσει τη γη καί εν ριπή οφθαλμού να τήν γκρεμίσει, να χαθεί. Γιατί η Χάρις είναι δύναμις καί αλλάζει το Σύμπαν.
-       Γι’ αυτό βλέπουμε τις μεγάλες καταστροφές από τη μία στιγμή στην άλλη;
-       Αυτά να τά προσέχετε, γιατί, όταν ο Κύριος τραβήξει το βλέμμα Του από μία περιοχή, αλλάζει λειτουργία.
-       Καί θα γίνουν καί άλλα κακά; Συνέχεια

Οὐσιαστικό θεμέλιο τοῦ γάμου ἡ ἁγνότητα τῶν συζύγων

 Εικόνα

Η εγκράτεια από τα σαρκικά πάθη είναι η φυσική κατάσταση, ενώ αντίθετα η πτώση στις σαρκικές αμαρτίες είναι στην πραγματικότητα κάτι το αφύσικο. Σήμερα όμως έχει τόσο πολύ παραπλανηθεί ο κόσμος ώστε θεωρεί το φως σαν σκότος και το σκότος σαν φως. Χαρακτηρίζει τους εγκρατείς και σώφρονες «καθυστερημένους» και «οπισθοδρομικούς», ενώ αυτούς που κυλίονται στο βούρκο των σαρκικών ηδονών, τους θεωρεί… προοδευτικούς! Τους θαυμάζει και τους εκθειάζει! Ήλθε η εποχή, που αναφέρει ο Μέγας Αντώνιος, ότι θα βλέπουν αυτοί που είναι άφρονες εκείνους που σωφρονούν και θα τους θεωρούν σαν παράφρονες, μη μπορώντας να διακρίνουν ότι στην πραγματικότητα παράφρονες είναι οι ίδιοι!
Κανένας άνθρωπος, είτε άνδρας, είτε γυναίκα, ποτέ του δεν μετάνιωσε που, τηρώντας την εντολή του Χριστού, διατήρησε τον εαυτό του σε σωφροσύνη και παρθενία μέχρι την ημέρα του γάμου του, και στη συνέχεια, σε σωφροσύνη και πιστότητα στον (ή στη) νόμιμο σύζυγό του μέσα στον γάμο του. Έχουν οπωσδήποτε πλούσια την ευλογία του Θεού όσοι τηρούν αυτά! Αντίθετα, εκείνοι,
που δεν τα τηρούν αυτά, πολύ ζημιώνονται. Συνέχεια

Γιά τήν ἀπόλαυση τῶν ἀνθρωπίνων ἡδονῶν

Προχθὲς ἦλθε ἐδῶ ἕνας καὶ μοῦ λέει: 

 — Ἐσὺ ὑποστηρίζεις τὶς θεωρίες τοῦ τάδε (δὲν συγκράτησα τὸ ὄνομά του) περὶ ἀπολαύσεως τῶν ἀνθρωπίνων ἡδονῶν καὶ τοῦ ἔρωτος; Τοῦ λέγω: 

 — Νά ἐγὼ τί ὑποστηρίζω καὶ τί πρεσβεύω: Ἄνοιξε τὸ Μηναῖο τοῦ Ἰουνίου στὶς 14 τοῦ Ἁγίου Μεθοδίου. Ἐκεῖ στὸν κανόνα θὰ βρεῖς πῶς μετατρέπει ὁ Χριστὸς τὰ πάθη εἰς ἀπάθειαν. Τοῦ τὸ διάβασα, τοῦ τὸ ἐξήγησα καὶ εὐχαριστήθηκε πολύ.  Συνέχεια

Λόγος ΙΘ’: Πρός ὅσους ἐπιδίδονται στά φοβερά ἁμαρτήματα τῶν Σοδόμων, τά ὁδηγοῦντα στόν ὅλεθρο καί τήν αἰώνια κόλαση (Ἅγ. Μάξιμος Γραικός)

 

«Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου, σύνεσις δε αγαθή πάσι τοις ποιούσιν αυτήν», λέγει ο θείος ψαλμωδός. Και ποιός είναι αυτός που οδηγείται από τον φόβο του Κυρίου, διδάσκει ο ίδιος ο ψαλμωδός λέγοντας σε άλλο χωρίο: «Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύ­ριον, εν ταις εντολαίς αυτού θελήσει σφόδρα», δηλαδή θα τις αγαπήσει, θα κατευθύνει με ζήλο την ζωή του σύμφωνα με αυτές και θα διδάσκεται από αυτές, όπως πάλι λέγει ο ίδιος: «Ως ηγάπησα τον νόμον σου, Κύριε· όλην την ημέραν μελέτη μού εστιν». Και αλλού πάλι λέγει: «Ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τα λόγια σου, υπέρ μέλι τω στόματί μου».
Έχουν αγαθό νου αυτοί που έχουν οδηγό τους τον φόβο του Κυρίου, δηλαδή εκτελούν έμπρακτα τις άγιες εντολές Του
. Αντιθέτως, όσοι τις παραβαίνουν δεν έχουν αγαθό νου, αλλά μεγάλη ανοησία, και επιφέρουν στον εαυτό τους αιώνιο όλεθρο, όπως λέγει ο ίδιος προφήτης: «Μακράν από αμαρτωλών σωτηρία, ότι τα δικαιώματά σου ουκ εξεζήτησαν». Επίσης λέγει: «Εξουδένωσας πάντας τους αποστατούντας από των δικαιωμάτων σου, ότι άδι­κον το ενθύμημα αυτών».
Αν όμως ο Θεός εξουδενώνει τους αποστατούντας από «των δικαιωμάτων του», τότε είναι φανερό ότι θα καταλήξουν στην αιωνία καταστροφή. Και ποιοί είναι αυτοί που θα χαθούν περισσότερο από όλους, αν όχι όσοι με την μεγάλη τους ανοησία νομίζουν ότι δεν θα καταδικαστούν οι άνομοι το ίδιο όπως και οι παλαιότεροι ασεβείς, οι κάτοικοι των Σοδόμων, τους οποίους η κρίση του Θεού κατέστρεψε μαζί με τις πόλεις τους διά πυρός και σιδήρου; Συνέχεια

Τά σαρκικά πάθη καί ἡ ἁγνότητα

Πῶς καταπολεμοῦνται τά σαρκικά πάθη καί διαφυλάσσεται ἡ ἁγνότητα

«Ὁ καθένας σας», λέγει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος πρός τούς Θεσσαλονικεῖς, ἀλλά καί πρός ὅλους μας,«πρέπει νά γνωρίζει νά ἔχει ὑπό τήν κυριαρχία του καί νά διατηρεῖ τό σῶμα του ἁγιασμένο καί τιμημένο»[1]. Λίγο πρίν τόνιζε ὅτι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἁγιασμός μας μέ τήν ἁγνότητα δηλαδή θά πρέπει οἱ Χριστιανοί νά ἀπέχουμε ἀπό τήν πορνεία καί κατ’ ἐπέκταση ἀπό κάθε σαρκική ἁμαρτία (Α΄ Θεσσ. 4, 3).

Οἱ γονεῖς ἄς ὁδηγοῦν τούς νέους γρήγορα στό ζυγό τοῦ γάμου

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος σχολιάζοντας τίς παραινέσεις τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου γιά ἁγνότητα, καθαρότητα, ἁγιασμό καί ἀποφυγή κάθε σαρκικῆς ἁμαρτίας στήν Α΄ Θεσσαλονικεῖς στό 4ο Κεφάλαιο καί μάλιστα στό στίχο 4, παρατηρεῖ (σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση):

«Εἶναι ἀναγκαῖο νά σᾶς μιλήσω γιά τούς νέους· νά μιλήσω ἀπευθυνόμενος ὄχι τόσο σ’ αὐτούς, ὅσο σέ σᾶς. Διότι ὄχι μόνο σέ ἐκείνους ἀφοροῦν, ἀλλά καί σέ σᾶς (ἐνν. τούς γονεῖς) αὐτά πού θά πῶ. -Γιατί; -Διότι αὐτός πού ἔμαθε νά μήν πορνεύει μαθεύει καί νά μήν μοιχεύει· ἀντίθετα ὅποιος πέφτει στό πρῶτο, σύντομα θά πέσει καί στό δεύτερο. Συνέχεια

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ_3 ΟΜΙΛΙΕΣ_ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ_ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ_mp3

1) Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ,2) ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ, Α΄ ΟΜΙΛΙΑ3) ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ, Β΄ ΟΜΙΛΙΑ

Ἀληθινή ἱστορία μιᾶς ψυχῆς πού βρῆκε τό Φῶς.

  Να μοιραστώ μια ιστορία ;

Η εμπειρία μιας ψυχής που έζησε την κόλαση της ομοφυλοφιλίας και τώρα ζει εν μετανοία…

   Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Εν τω θέλειν και τω μη θέλειν κείται το παν».  Μου το είχαν πεί, μέσα σε μια από τις πολλές συζητήσεις που είχα κάνει, στην προσπάθειά μου να καταλάβω, ν’ αποκοπώ από την αμαρτία και ν’ αγωνιστώ σωστά. Την απέφευγα πάντα αυτή τη σκέψη, σαν να μην τη καταλάβαινα, σαν να μην με βοηθούσε. Μέχρι τη στιγμή που με φώτισε ο Θεός και συνειδητοποίησα την ωμή αλήθεια. Δεν ήθελα ουσιαστικά! Όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις» για τις δυο βουλήσεις : «Το πρώτο μου άρεσε σαν σκέψη και μ’ έπειθε, το δεύτερο μ’ ευχαριστούσε και με νικούσε». Γνώριζα την αλήθεια, την πίστευα, θα ήθελα να την ζω σωστά, αλλά απ΄ την άλλη αυτό που ήθελα ήταν προφανώς η κατάσταση που ζούσα. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να παραδεχτώ, το πόσο βαθιά ήμουν μέσα σ’ όλο αυτό και στην προσευχή μου ζήτησα απ’ τον Θεό να με βοηθήσει, λέγοντάς Του : «Δεν θέλω να θέλω, σε παρακαλώ». Είχε γίνει τόσο παγιωμένη αυτή η κατάσταση, που ήταν και η θέληση μου, ένα απ’ τα μεγάλα «στελέχη» της διαστροφής μου. Και ακόμα και σ’ αυτό το τόσο άδικο αίτημα μου, ο Θεός δεν με αποστράφηκε. Αλλοίωσα, «χάλασα» το δώρο που μου πρόσφερε και κατόπιν, Του το έδειξα και Του ζήτησα να το «ξαναφτιάξει», γιατί δεν το σεβάστηκα όπως έπρεπε. Την ίδια μου την ζωή! Συνέχεια