Ὁ κακοθάνατος ἁμαρτωλός.Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

Μια φορά, πού ὁ δίκαιος ἦταν στήν ἐκκλησία –εἶχε τελειώσει ἡ ἀκολουθία καί καθόταν παράμερα, σ’ ἕνα στασίδι- μαζεύτηκαν γύρω του μερικοί χριστιανοί γιά ν’ ἀκούσουν τά ὠφέλιμα λόγια οτυ.

-Μίλησέ μας, πάτερ, τόν ρώτησε κάποιος, γιά τίς διαφορές τῶν θανάτων.  Γιατί ἄλλοι ἔχουν θάνατο ὀδυνηρό καί ἄλλοι εἰρηνικό; Καί γιατί ἄλλοι πεθαίνουν στήν ξενητιά, ἄλλοι στήν ἐρημιά καί ἄλλο στή θάλασσα; Λένε μάλιστα μερικοί, πώς εἶναι γραμμένο γιά τόν καθένα τό πῶς καί ποῦ θά πεθάνει.
-Ἀκοῦστε, ἀδελφοί, ἀπάντησε ὁ ὅσιος. Ἐκεῖνο πού πρέπει ἐμεῖς νά κάνουμε, εἶναι νά πενθοῦμε γιά τίς ἁμαρτίες μας καί νά ζητᾶμε μέ μετάνοια τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὅσο γι’ αὐτά πού ρωτᾶτε,   ’ανήκουν στή δική Του κρίση καί ἀπόφαση.  Καί εἶναι ἀσύνετο, παράτολμο καί ἐπικίνδυνο   νά τά ψάχνουμε. Ἅς κλάψουμε καλύτερα κι ἄς θρηνήσουμε γιά τίς ἀνομίες μας, μήπως κατορθώσουμε νά βροῦμε μιά μικρή ἔστω σταγόνα σωτηρίας. Νά, ἔρχονται δύσκολες μέρες, ὁπότε «οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι»126. Πρίν λοιπόν φτάσουν, ἄς ἐργαζόμαστε τό ἀγαθό, γιά νά ζήσουμε αἰώνια.
-Καλός καί ἅγιος ὁ λόγος σου, πάτερ, τοῦ ἀποκρίθηκαν. Μιά καί δέν σέ ρωτᾶμε ὅμως κακόβουλα, σέ παρακαλοῦμε, δῶσε μας κάποιαν ἀπάντηση.
-Σᾶς τό ξαναλέω, αὐτά εἶναι κρίματα τοῦ Θεοῦ, καί καλύτερα θά’ ταν νά μήν τά συζητούσαμε. Ὅμως…. σκέφτομαι τό «δῴη σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου»127, γι’ αὐτό θά σᾶς πῶ δυό λόγια.  Καί ὁ Θεός, πού ἐξετάζει τήν προαίρεσή μας, ἄς μᾶς δώσει ὅ,τι μᾶς χρειάζεται.
Ἄρχισε λοιπόν ὁ ὅσιος νά διηγεῖται γιά κάποιον γνωστό του, πού τόν ἔλεγαν Θεόφιλο. Συνέχεια

Τί ἔμαθα ἀπό τόν Παπα-Στέφανο-Διδάσκει ταπείνωση

 

 
ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Κάποτε ήρθαν στην καλύβα μου, έλεγε κάτι Ιερωμένοι από Ρωσία. Ήταν δεσποτάδες, αρχιμανδρίτες καί κανά-δύο παπάδες. Πλούσιοι όλοι. Τούς έφερε κάποιος γνωστός μου, έλεγε.
Αλλά όλοι τους γκρίνιαζαν για τήν βρωμιά καί τήν ακαταστασία πού επικρατούσε μέσα στο κελί μου.
Όλοι γκρίνιαζαν άλλα ειδικά ένας πανύψηλος Ρώσος Αρχιμανδρίτης αυτός το παραξήλωσε.
-Τί ήρθαμε εδώ να δούμε; έλεγε καί ξανάλεγε. Πάμε να φύγουμε. Φορούσε άσπρο κολάρο, ολόχρυσα μανικετόκουμπα καί έλαμπε από σχολαστική καθαριότητα. Συνέχεια

ρήματα Ζωῆς: Τί μποροῦμε νά διώξουμε μέ τήν ταπείνωση;

20150316-2Όλα τα κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, που πάνε να κυριεύσουν τη ψυχή, φεύγουν με την ταπείνωση. Συνέχεια

Ταπεινοφροσύνη ἤ σύμπλεγμα κατωτερότητας;Γέρων Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

εξομολογηση-ταπεινωση Κάποια βραδιὰ εἴχαμε συγκεντρωθεῖ μιὰ ὁμάδα μαζὶ μὲ ἕναν Ἁγιορείτη. Νύχτωσε. Ὁ καιρὸς ἦταν ἀνταριασμένος καὶ ἀπειλητικός. Ὅμως, κοντὰ στὸν Γέροντα καὶ γιὰ ὅσους ἀκόμη δὲν ἦταν μαθημένοι στὴ σκοτεινὴ νύχτα τῆς φύσης, δὲν ταραζότανε ἡ γαλήνη. Ὁ Γέροντας μιλοῦσε γιὰ τὴ διαφορὰ τῆς ταπεινοφροσύνης ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τῆς κατωτερότητας.

Ὁ ταπεινός, ἔλεγε, δὲν εἶναι μιὰ προσωπικότητα διαλυμένη. Ἔχει συνείδηση τῆς κατάστασής του, ἀλλὰ δὲν ἔχει χάσει τὸ κέντρο τῆς προσωπικότητάς του. Ξέρει τὴν ἁμαρτωλότητά του, τὴ μικρότητά του καὶ δέχεται τὶς παρατηρήσεις τοῦ πνευματικοῦ του, τῶν ἀδελφῶν του. Λυπᾶται, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζεται. Θλίβεται, ἀλλὰ δὲν ἐξουθενώνεται καὶ δὲν ὀργίζεται. Συνέχεια

Λόγος εἰς τήν Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

(Μαρκ. ι´ 32-45) Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του. Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες. Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του. Συνέχεια

Πάντα νά ζεῖτε σεμνά καί ταπεινά (Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης )

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

  Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό… Πάντα να φροντίζετε ν’ αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους.

Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν.

 Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 Πηγή: dakriametanoias.blogspot.ca

http://www.diakonima.gr/2015/03/19/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CF%83%CE%B5%CE%BC%CE%BD%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82/

Ἐρώτηση: Πάτερ Ραφαήλ Νόικα, ἔχετε πεῖ ὅτι στά μέρη μας τήν Ὀρθοδοξία τήν κατανοοῦμε σέ μικρό βαθμό καί τή βιώνουμε ἐλάχιστα. Θά θέλαμε νά μᾶς τό ἀναπτύξετε περισσότερο.

 

    Ερώτηση: Πάτερ Ραφαήλ, έχετε πει ότι στα μέρη μας την Ορθοδοξία την κατανοούμε σε μικρό βαθμό και τη βιώνουμε ελάχιστα. Θα θέλαμε να μας το αναπτύξετε περισσότερο.
Απάντηση: Ναι, χαίρομαι γι’ αυτή την ερώτηση. Διότι αυτό που συνέβη σ’ εμένα, έχει συμβεί και σε πολλούς άλλους στη Δύση. Εκεί, όταν μας έλειψαν όλα αυτά που πιστεύαμε και τα θεωρούσαμε δεδομένα στην ορθόδοξη χώρα μας, αρχίσαμε να ψάχνουμε. Ψάχνοντας, τελικά βρήκαμε πολύ περισσότερα από όσα περιμέναμε. Στην περίπτωσή μου, όταν σας λέω ότι έζησα την Ορθοδοξία ως την ίδια τη φύση του ανθρώπου, ήταν ακριβώς αυτό το πολύ περισσότερο από όσο περίμενα. Όταν βρέθηκα στην Αγγλία και γνώρισα από κοντά τον Προτεσταντισμό, εντυπωσιάστηκα. Ρωτούσα λοιπόν τον Θεό μυστικά στην καρδιά μου: Κύριε, γιατί η Ορθοδοξία να είναι πιο αληθινή, πιο σοφή, πιο βαθιά (ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο “πιο”) από τον Προτεσταντισμό; Και μου έδειξε ο Θεός ότι η Ορθοδοξία δεν είναι απλώς κάτι “πιο” (πιο σοφή, πιο αληθινή…), είναι η φύση του ανθρώπου! Γι’ αυτό και είναι κάτι “πιο” από οτιδήποτε άλλο. Διότι κάθε θρησκεία, κάθε αίρεση και πλάνη, κάθε ιδεώδες μας δηλώνει έναν άνθρωπο που ψάχνεται και ψάχνει. Όμως εκείνο που ουσιαστικά ψάχνει ο άνθρωπος είναι η Ορθοδοξία. Συνέχεια

«Γέροντα, δέν μπορῶ, εἶναι γκρινιάρης!»

«Γέροντα, δεν μπορώ, είναι γκρινιάρης!»

Του είπα κάποτε:

- «Γέροντα, δεν μπορώ να συνεργασθώ μ’ αυτόν τον αδελφό… είναι γκρινιάρης».

- «Μωρέ εσύ έχεις εγωισμό. Το ξέρεις; Απ’ αυτόν τα παθαίνεις όλα».

- «Το ξέρω, Γέροντα, τον έχω από μικρός. Εύχεσθε να μου δώσει ο Θεός ταπείνωση στην καρδιά μου».

- «Όταν η καρδιά έχει την αγία ταπείνωση, όλα τα βλέπει καλά και ζει στην επίγεια Άκτιστη Εκκλησία του Θεού από τώρα».

Ταπείνωση όχι αυτή που τη λέμε με λόγια, ούτε αυτή που νομίζουμε ότι αποκτήσαμε. Η ταπείνωση η αγία, είναι δώρο Θεού στην ψυχή.

Το δίνει ο Θεός όταν εύρει καθαρή προετοιμασία. Τότε επιβλέπει με ευχαρίστηση και έλκει την ψυχή αυτή προς Εαυτόν.

Λοιπόν κι εσύ μη λες «αυτός είναι γκρινιάρης, αυτός ζηλιάρης, αυτό θυμώνει» κ.λ.π.

Μη λές «δεν μπορώ να κάνω μαζί του, δεν κάνω ποτέ». Συνέχεια

Παραμορφώσεις μετανοίας καί σημεῖα τῆς μορφῆς τῆς κατά τόν Ὅσιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος (Ἀρχ. Νικόδημος Κανσίζογλου, Ἱεροκήρυκας Ἱ.Μ. Ἐδέσσης, Πέλλης & Ἀλμωπίας)

 

Α. ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

1. Δεν έχουμε όλοι οι χριστιανοί την ίδια αίσθηση και αντίληψη για τη φύση, το βάθος και τα αποτελέσματα της αμαρτίας επί της υπάρξεώς μας. Δεν αξιολογούμε πάντοτε με ακρίβεια το ηθικό και πολύ περισσότερο το οντολογικό βάθος της. Το να αναγνωρίζουμε την παρουσία του κακού και της αμαρτίας μέσα μας είναι αφενός άθλημα έμπονης πνευματικής ενδοσκόπησης και αφετέρου δώρημα του Θεού. Πρέπει και εμείς να προσπαθήσουμε και ο Θεός να μας δωρίσει. Υπάρχουν μερικοί που αμαρτάνουν βαρέως και δεν αισθάνονται τη νόσο τους. Και άλλοι που με δυσκολία υποφέρουν και τον παραμικρό νυγμό της συνειδήσεώς τους, όπως δεν υποφέρεται και το παραμικρό σκουπιδάκι στην επιφάνεια του οφθαλμού μας. Η επίγνωση των πνευματικών μας νόσων είναι η αρχή της μετανοίας, μιας πνευματικής πορείας που καταλήγει στην ελευθερία των τέκνων του Θεού. Γι’ αυτό και προσευχόμαστε εκ βαθέων: «Κύριε, βασιλεύ, δός μοι του οράν τα εμά πταίσματα». Συνέχεια

Ὅσιος Παΐσιος: Τό πρῶτο παιδί τῆς ταπεινώσεως εἶναι ἡ ἁπλότητα

 «Το πρώτο παιδί της ταπεινώσεως είναι η απλότητα. Και όταν υπάρχη στον άνθρωπο απλότητα, υπάρχει και αγάπη, θυσία, καλοσύνη, φιλότιμο, ευλάβεια. Συνέχεια