Ἅγιος Νεκτάριος τῆς Ὄπτινα(+29 Ἀπριλίου 1928)

Ο Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα, κατά κόσμον Νικόλαος Τύχωνωφ, γεννήθηκε το 1853 μ.Χ. στην πόλη Γιελέτς της επαρχίας Οριόλ, από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους, τον Βασίλειο και την Ελένη. Όταν ο Νικόλαος ήταν επτά ετών, έχασε τον πατέρα του. Λίγο πριν το θάνατό του, ευλόγησε τον υιό του με την εικόνα του Αγίου Νικολάου αναθέτοντας το παιδί του στην κηδεμονία του μεγάλου αυτού Αγίου. Ο μελλοντικός Στάρετς δεν αποχωρίσθηκε την εικόνα αυτή σε ολόκληρη την ζωή του. Εκτός από τον Νικόλαο η μητέρα του είχε και άλλα μικρότερα τέκνα, τα οποία πέθαναν πρόωρα από πείνα και ασθένειες.

Ο μικρός Νικόλαος είχε θερμή καρδιακή σχέση με την μητέρα του. Οι προσευχές της και η αυστηρή ανατροφή, που του έδωσε, τον προστάτευαν από πειρασμούς και συμφορές. Σιγά – σιγά μεγάλωνε και έγινε πράος, ήσυχος και ευλαβής, έξυπνος και φιλομαθής. Λόγω της μεγάλης φτώχειας της οικογένειάς του αναγκάσθηκε να φοιτήσει όχι στο δημόσιο σχολείο, αλλά στο ενοριακό σχολείο του χωριού του, όπου φοιτούσαν οι άποροι. Εκεί λοιπόν έμαθε να διαβάζει, να γράφει, να μετράει και να μελετά το νόμο του Θεού. Συνέχεια

Φίλος τῶν ἀγγέλων. Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

 

Ένα πρωινό, κινήσαμε γιά νά λειτουγηθοῦμε στό ναό τοῦ ἁγίου Νικολάου, πού  βρίσκεται δίπλα στό παλάτι τῆς Ἀφθονίας, καθώς τό λένε.
Φτάσαμε πρίν ἀρχίσει ἡ ἀκολουθία. Μά ὁ δίκαιος ἄρχισε ἀμέσως νά προσεύχεται στόν Κύριο, τραβηγμένος σέ μιά ἄκρη.  Γρήγορα βυθίστηκε στή μυστική θεωρία. (Ἐδῶ ἄς σημειώσω πώς, ὅταν προσευχόταν καί δέν ἔβλεπε ὁλοφάνερα τόν Κύριο, θεωροῦσε τήν προσευχή του χαμένο χρόνο).
Μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα τόν ἄκουσα νά συζητάει μέ κάποιον.  Παραξενεύτηκα, γιατί ἤξερα πώς δέν ἦταν ἀκόμα κανένας στήν ἐκκλησία.
Σέ μιά στιγμή σταμάτησε τή συνομιλία, καί μετά ἀπό λίγο κάθισε συλλογισμένος στό στασίδι του. Ἤθελα νά τόν ρωτήσω μέ ποιόν μιλοῦσε, μά στό μεταξύ ἄρχισε ἡ θεία λειτουργία.

Τήν ὥρα πού τό ἐκκλησίασμα ἔψαλλε, ὁ ὅσιος ἦταν ὄρθιος, μέ τό βλέμμα του καρφωμένο ἐπίμονα στό ἅγιο θυσιαστήριο. Ἔλαμπε ἀπό εὐφροσύνη καί ἱλαρότητα. Ἡ ὄψη του εἶχε ἀλλοιωθεῖ. Τό πρόσωπό του ἦταν λαμπερό καί ρόδινο σάν φρέσκο τριαντάφυλλο. Συνέχεια

Πῶς ἀμυνόμαστε στούς πειρασμούς τοῦ πονηροῦ;

 Αποτέλεσμα εικόνας για σταυρος

  Με τον πνευματικό αγώνα και τα όπλα που μας προσφέρει η Εκκλησία. Όταν κανείς αγωνίζεται να σβήσει τα πάθη από μέσα του και ανοίγει την καρδιά του στη χάρη του Θεού, τότε ο πονηρός δεν πλησιάζει. Κι αν πλησιάζει και πειράξει, δεν κάνει κακό. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος ήρθε με το Βάπτισμα και το Χρίσμα και μετά διατηρείται και αυξάνει με την τακτική μελέτη του Ευαγγελίου, την κατανυκτική προσευχή, τη βαθιά Μετάνοια που συνοδεύεται με ειλικρινή Εξομολόγηση και την επιμελημένη συχνή συμμετοχή στη θεία Κοινωνία.
Έλεγε ο γέροντας Πορφύριος: «Αγαπώντας τον Χριστό, τα αμαρτωλά πάθη χάνουν τη γοητεία και τη δύναμή τους μπροστά στη χαρά της αγάπης του Χριστού».
Όπως στη διάρκεια μιας μάχης δεν μπορεί ένας στρατιώτης να πει «ας ξεκουραστώ λίγο και μετά θα συνεχίσω», έτσι και στην πνευματική μάχη χρειάζεται συνεχής επαγρύπνηση. Συνέχεια

«Ἡ ταπείνωσις ἔνδυμά ἐστι τῆς θεότητος»

 

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 ΟΜΙΛΙΑ ΚΣΤ΄

 Εὐλογημένα μου παιδιά,

 Ἐρχόμεθα στήν Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου. Τό σωτήριον Πάθος Του ἄρχισε ἀπό τό χωριό τῆς Μάρθας καί τῆς Μαρίας, ἀπό τήν Βηθανία, ἀπό ὅπου ξεκίνησε μέ τό γαϊδουράκι καί τούς μαθητάς Του νά κάνη τήν εἴσοδο στήν Ἱερουσαλήμ. Αὐτόν πού κάθεται ἐπί θρόνου δόξης, συγχρόνως Τόν βλέπουμε νά κάθεται ἐπί θρόνου ταπεινώσεως. Αὐτό ἤθελε νά μᾶς διδάξη ὁ Κύριος μέ τήν ἀνάβασι αὐτή ἐπάνω στό ταπεινό ζῶο. Τήν ταπείνωσι.

Μέ τήν ταπείνωσί Του ὁ Χριστός μας κάτω ἐδῶ στή γῆ ξεσήκωσε ὅλο τόν κόσμο, ἀκόμη καί τά παιδάκια νά ψάλλουν: «Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»1. Μ᾿ αὐτήν τήν ταπεινή εἴσοδο ἐμπρός στά ἀνρθώπινα πλήθη συνεκλόνισε καί συνετάραξε ὅλη τήν Ἱερουσαλήμ. «Ποιός εἶναι Αὐτός;», φώναζαν ἐκεῖνοι πού δέν ἤξεραν· κι ἔτρεχε ὁ κόσμος νά σπάσουν κλαδιά φοινίκων καί βαΐα, νά τά ρίξουν κάτω, γιά νά περάση.

Κι ὅμως βλέπετε τά ἀνθρώπινα πῶς ἀλλάζουν; Τήν Κυριακή φώναζε ὁ κόσμος· «Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» καί τόσα ἄλλα καί μετά ἀπό τέσσερεις – πέντε ἡμέρες· «Ἆρον, ἆρον, σταύρωσον Αὐτόν»2. Ἔτσι εἶναι στή γῆ τά πράγματα· τίποτε δέν εἶναι σταθερό. Ὁ κόσμος μιά ὑψώνει καί μιά ταπεινώνει τόν ἄλλον. Εἶναι ἀσταθής ὁ ἄνθρωπος, ἀσταθῆ τά ἔργα του, ἀσταθεῖς οἱ σκέψεις του, ἀσταθῆ ὅσα συμβαίνουν στήν ζωή του. Συνέχεια

Ὁ κακοθάνατος ἁμαρτωλός.Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

Μια φορά, πού ὁ δίκαιος ἦταν στήν ἐκκλησία –εἶχε τελειώσει ἡ ἀκολουθία καί καθόταν παράμερα, σ’ ἕνα στασίδι- μαζεύτηκαν γύρω του μερικοί χριστιανοί γιά ν’ ἀκούσουν τά ὠφέλιμα λόγια οτυ.

-Μίλησέ μας, πάτερ, τόν ρώτησε κάποιος, γιά τίς διαφορές τῶν θανάτων.  Γιατί ἄλλοι ἔχουν θάνατο ὀδυνηρό καί ἄλλοι εἰρηνικό; Καί γιατί ἄλλοι πεθαίνουν στήν ξενητιά, ἄλλοι στήν ἐρημιά καί ἄλλο στή θάλασσα; Λένε μάλιστα μερικοί, πώς εἶναι γραμμένο γιά τόν καθένα τό πῶς καί ποῦ θά πεθάνει.
-Ἀκοῦστε, ἀδελφοί, ἀπάντησε ὁ ὅσιος. Ἐκεῖνο πού πρέπει ἐμεῖς νά κάνουμε, εἶναι νά πενθοῦμε γιά τίς ἁμαρτίες μας καί νά ζητᾶμε μέ μετάνοια τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὅσο γι’ αὐτά πού ρωτᾶτε,   ’ανήκουν στή δική Του κρίση καί ἀπόφαση.  Καί εἶναι ἀσύνετο, παράτολμο καί ἐπικίνδυνο   νά τά ψάχνουμε. Ἅς κλάψουμε καλύτερα κι ἄς θρηνήσουμε γιά τίς ἀνομίες μας, μήπως κατορθώσουμε νά βροῦμε μιά μικρή ἔστω σταγόνα σωτηρίας. Νά, ἔρχονται δύσκολες μέρες, ὁπότε «οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι»126. Πρίν λοιπόν φτάσουν, ἄς ἐργαζόμαστε τό ἀγαθό, γιά νά ζήσουμε αἰώνια.
-Καλός καί ἅγιος ὁ λόγος σου, πάτερ, τοῦ ἀποκρίθηκαν. Μιά καί δέν σέ ρωτᾶμε ὅμως κακόβουλα, σέ παρακαλοῦμε, δῶσε μας κάποιαν ἀπάντηση.
-Σᾶς τό ξαναλέω, αὐτά εἶναι κρίματα τοῦ Θεοῦ, καί καλύτερα θά’ ταν νά μήν τά συζητούσαμε. Ὅμως…. σκέφτομαι τό «δῴη σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου»127, γι’ αὐτό θά σᾶς πῶ δυό λόγια.  Καί ὁ Θεός, πού ἐξετάζει τήν προαίρεσή μας, ἄς μᾶς δώσει ὅ,τι μᾶς χρειάζεται.
Ἄρχισε λοιπόν ὁ ὅσιος νά διηγεῖται γιά κάποιον γνωστό του, πού τόν ἔλεγαν Θεόφιλο. Συνέχεια

Τί ἔμαθα ἀπό τόν Παπα-Στέφανο-Διδάσκει ταπείνωση

 

 
ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Κάποτε ήρθαν στην καλύβα μου, έλεγε κάτι Ιερωμένοι από Ρωσία. Ήταν δεσποτάδες, αρχιμανδρίτες καί κανά-δύο παπάδες. Πλούσιοι όλοι. Τούς έφερε κάποιος γνωστός μου, έλεγε.
Αλλά όλοι τους γκρίνιαζαν για τήν βρωμιά καί τήν ακαταστασία πού επικρατούσε μέσα στο κελί μου.
Όλοι γκρίνιαζαν άλλα ειδικά ένας πανύψηλος Ρώσος Αρχιμανδρίτης αυτός το παραξήλωσε.
-Τί ήρθαμε εδώ να δούμε; έλεγε καί ξανάλεγε. Πάμε να φύγουμε. Φορούσε άσπρο κολάρο, ολόχρυσα μανικετόκουμπα καί έλαμπε από σχολαστική καθαριότητα. Συνέχεια

ρήματα Ζωῆς: Τί μποροῦμε νά διώξουμε μέ τήν ταπείνωση;

20150316-2Όλα τα κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, που πάνε να κυριεύσουν τη ψυχή, φεύγουν με την ταπείνωση. Συνέχεια

Ταπεινοφροσύνη ἤ σύμπλεγμα κατωτερότητας;Γέρων Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

εξομολογηση-ταπεινωση Κάποια βραδιὰ εἴχαμε συγκεντρωθεῖ μιὰ ὁμάδα μαζὶ μὲ ἕναν Ἁγιορείτη. Νύχτωσε. Ὁ καιρὸς ἦταν ἀνταριασμένος καὶ ἀπειλητικός. Ὅμως, κοντὰ στὸν Γέροντα καὶ γιὰ ὅσους ἀκόμη δὲν ἦταν μαθημένοι στὴ σκοτεινὴ νύχτα τῆς φύσης, δὲν ταραζότανε ἡ γαλήνη. Ὁ Γέροντας μιλοῦσε γιὰ τὴ διαφορὰ τῆς ταπεινοφροσύνης ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τῆς κατωτερότητας.

Ὁ ταπεινός, ἔλεγε, δὲν εἶναι μιὰ προσωπικότητα διαλυμένη. Ἔχει συνείδηση τῆς κατάστασής του, ἀλλὰ δὲν ἔχει χάσει τὸ κέντρο τῆς προσωπικότητάς του. Ξέρει τὴν ἁμαρτωλότητά του, τὴ μικρότητά του καὶ δέχεται τὶς παρατηρήσεις τοῦ πνευματικοῦ του, τῶν ἀδελφῶν του. Λυπᾶται, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζεται. Θλίβεται, ἀλλὰ δὲν ἐξουθενώνεται καὶ δὲν ὀργίζεται. Συνέχεια

Λόγος εἰς τήν Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

(Μαρκ. ι´ 32-45) Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του. Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες. Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του. Συνέχεια

Πάντα νά ζεῖτε σεμνά καί ταπεινά (Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης )

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

  Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό… Πάντα να φροντίζετε ν’ αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους.

Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν.

 Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 Πηγή: dakriametanoias.blogspot.ca

http://www.diakonima.gr/2015/03/19/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CF%83%CE%B5%CE%BC%CE%BD%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82/