«Ὁ δρόμος γιά τή θεία γνώση εἶναι ἡ ἀπάθεια καί ἡ ταπείνωση. Χωρίς αὐτές, κανείς δέν θά δεῖ τόν Κύριο»

 

 Ἅγιος Ἡσύχιος

«Συμβουλές γιά τό ἦθος τῶν ἀνθρώπων

καί τήν ἐνάρετη ζωή…»

 Ἡ ταπείνωση, ἐπειδή ἐκ φύσεως ἀνυψώνει τόν ἄνθρωπο καί ἔχει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀφανίζει σχεδόν ὅλα τά κακά πού ὑπάρχουν μέσα μας τά ὁποῖα μισεῖ ὁ Θεός, εἶναι δυσκολοκατόρθωτη. Καί μπορεῖ νά βρεῖς σέ ἕναν ἄνθρωπο μερική ἐργασία πολλῶν ἀρετῶν, ἄν ὅμως ζητήσεις καί μυρωδιά μόνον ταπεινώσεως, μόλις πού θά τή βρεῖς. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ἔχομε μεγάλη ἐπιμέλεια, ὥστε νά ἀποκτήσομε τήν ἁγία ταπείνωση. Ἡ Γραφή, τόν διάβολο τόν ὀνομάζει ἀκάθαρτο, ἐπειδή ἐξαρχῆς ἀπώθησε τό ἀγαθό τῆς ταπεινοφροσύνης καί ἀγάπησε τήν ὑπερηφάνεια. Γι᾿ αὐτό καί πνεῦμα ἀκάθαρτο ὀνομάζεται σέ ὅλες τίς Γραφές1. Συνέχεια

«Μόνο κοντά στό Χριστό κανείς ξεκουράζεται γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιά τό Θεό»

«Ἐάν θέλεις νά “πιάσεις” τόν Θεό, γιά νά σέ ἀκούσει, ὅταν προσευχηθεῖς γύρισε τό κουμπί στή ταπείνωση, γιατί σ᾿ αὐτήν τή συχνότητα ἐργάζεται ὁ Θεός» Συνέχεια

Κάθε ὑπερήφανος στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀκάθαρτος. Ὅσιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος

Λόγος που ωφελεί την ψυχή και σώζει

Μικρή Φιλοκαλία

Κεφάλαια   63, 64, 65, 66, 67, 68, 69

Οσίου Ησυχίου  Πρεσβυτέρου

Προς τον Θεόδουλο, λόγος περί νήψεως και αρετής χωρισμένος σε 203 κεφάλαια (τα λεγόμενα Αντιρρητικά και Ευκτικά)

Ένα θεόπνευστο κείμενο, που αποπνέει τη χάρη 

του Αγίου Πνεύματος

————————————————————————————————–

63. Επειδή η ταπείνωση είναι από τη φύση της υψοποιός και την αγαπάει ο Θεός και καταστρέφει σχεδόν όλα τα θεομίσητα κακά που υπάρχουν μέσα μας, [γι΄αυτό] είναι δυσκολοαπόκτητη.
Και εύκολα θα μπορούσες να βρης σε έναν άνθρωπο κάποια εργασία για πολλές αρετές. Αν ζητήσης όμως σ’ αυτόν λίγο άρωμα ταπεινώσεως μόλις και μετά βίας θα το βρης. Γι’ αυτό χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να αποκτηθή αυτή η αρετή.
Η Γραφή ονομάζει τον διάβολο ακάθαρτον, γιατί από την αρχή περιφρόνησε την ταπεινοφροσύνη και αγάπησε την υπερηφάνεια. Συνέχεια

«Δὲν μπορῶ, πάτερ μου, νὰ μιλήσω ἐγὼ πρῶτος. Ὁ ἀδελφός μου πρέπει νὰ μοῦ μιλήσει πρῶτος! Αὐτὸς ἔφταιξε κι ὄχι ἐγώ! »

 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ
 
Ἔλεγε κάποιος στὸν π. Ἰωὴλ Γιαννακόπουλο τοὺς λόγους, ποὺ τὸν ἐμπόδιζαν νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν ἀδελφό του: «Δὲν μπορῶ, πάτερ μου, νὰ μιλήσω ἐγὼ πρῶτος. Ὁ ἀδελφός μου πρέπει νὰ μοῦ μιλήσει πρῶτος! Αὐτὸς ἔφταιξε κι ὄχι ἐγώ!

Κι ἔπειτα αὐτὸς εἶναι μικρότερος κι ἐγὼ μεγαλύτερος». «Δὲν μοῦ λές, ρώτησε ὁ πνευματικός, ποιὸς εἶναι μεγαλύτερος; Συνέχεια

Ὁ Ἅγιος Ὁμολογητής καί Μάρτυρας Σέργιος Σπεμπριάνσκι (1870-1948), μέρος τέταρτο

Τά πνευματικά του παιδιά διέσωσαν πολλά περιστατικά, πού το αποδεικνύουν. Ο Ν. Σοκολοβόι, για παράδειγμα, διηγήθηκε:

     «Ο γέροντας με πολλή ταπείνωση μου έλεγε πώς η προόραση, την οποία του απέδιδαν οι άνθρωποι, δεν ήταν παρά η ενέργεια της χάριτος της ιεροσύνης. Και μου φανέρωσε ότι το καλοκαίρι τού 1946 τον επισκέφτηκε ένας νεαρός βοσκός, πού έκλαιγε και χτυπιόταν.
 »- Χάθηκαν τρεις αγελάδες από το κοπάδι πού μου έχουν εμπιστευτεί οι αρχές, εξήγησε ανάμεσα στ αναφιλητά του. Θα μέ καταδικάσουν σε φυλάκιση. Κι έχω οικογένεια να θρέψω!
»— Τις έψαξες; τον ρώτησε ο γέροντας.
»— Δυο εικοσιτετράωρα τις ψάχναμε σ’ όλη την περιοχή εγώ, η οικογένεια μου και οι φίλοι μου. αλλά μάταια. Αλίμονο μου! Χάθηκα!… Συνέχεια

Τά ξηλωμένα παπούτσια τοῦ γέροντος Χαραλάμπους Βασιλόπουλου

Αποτέλεσμα εικόνας για χαραλαμπος βασιλοπουλος Ένα άλλο περιστατικό που φανερώνει την πλήρη αδιαφορία του Γέροντα ακόμα και για τα στοιχειώδη υλικά αγαθά μάς αφηγείται ο στενός συνεργάτης του Γέροντα από το 1951, ειδικός να δίνει λύσεις σε τεχνικά θέματα της Π.Ο.Ε., Κωνσταντίνος Κατσιάπης:

-          Είχα κλείσει κάποτε μια συνάντηση του Γέροντα μ’ αξιόλογα πρόσωπα στην Εκάλη για κάποιο σημαντικό θέμα. Στην καθορισμένη ώρα όλοι ήμασταν παρόντες. Τελευταίος στη συνάντηση εκείνη έφτασε ο πατήρ Χαράλαμπος. Έδειχνε σα να κουτσαίνει. Συνέχεια

«Καθόλου δέν πρέπει νά θυμώνει κανείς μέ ἄνθρωπο ἤ νά βάζει τίς φωνές. Τί γεννᾶ τόν θυμό, καί τί τόν θεραπεύει.»

   Τοῦ ἀββά Μάρκου

  Τό πάθος τοῦ θυμοῦ στηρίζεται κυρίως στήν ὑπερηφάνεια, καί ἀπό αὐτήν δυναμώνει καί γίνεται ἀνίκητο. Ὅποιος λοιπόν θέλει νά γκρεμίσει καί νά ἰσοπεδώσει μέσα του αὐτό τό οἰκοδόμημα τῆς ἀνομίας –πού χτίζει κάθε φορά στήν ψυχή του ὁ πονηρός μαζεύοντας, ἀντί γιά πέτρες, διάφορες προφάσεις στούς λογισμούς, εὔλογες ἤ παράλογες, μέσα ἀπό τά ὑλικά πράγματα ἤ λόγια, καί κατασκευάζοντας μέ αὐτές οἰκοδομή κακίας μέσα στήν ψυχή– αὐτός ἄς κρατᾶ ἀλησμόνητη μέσα στήν καρδιά του τήν ταπείνωση τοῦ Κυρίου.

Ἄς συλλογίζεται δηλαδή τί ἦταν ὁ Κύριος καί τί ἔγινε γιά ἐμᾶς, καί ἀπό ποιό ὕψος φωτός τῆς θεότητας –πού ἦταν ἀποκαλυμμένη στίς οὐράνιες ὑπάρξεις ἀνάλογα μέ τή δύναμή τους καί δοξαζόταν στούς οὐρανούς ἀπό ὅλους τούς ἀγγέλους– σέ ποιό βάθος ἀνθρώπινης ταπείνωσης κατέβηκε ἀπό ἀνέκφραστη ἀγαθότητα. Συνέχεια

Ὅσιος Παΐσιος, «Ὁ Φαρισαῖος ἔδειξε στόν Χριστό πού βρισκόταν ὁ Τελώνης!»

 

 Οἱ πολὺ ἁμαρτωλοί, ἂν γνωρίσουν τὸν ἑαυτό τους, ἔχουν φυσιολογικὰ καὶ πολὺ ὑλικὸ γιὰ ταπείνωση. Ἡ κάθε πτώση εἶναι φυσικὰ πτώση, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὑλικὸ γιὰ ταπείνωση καὶ προσευχή. Οἱ ἁμαρτίες, ἂν ἀξιοποιηθοῦν γιὰ ταπείνωση, εἶναι σὰν τὴν κοπριὰ ποὺ ρίχνουμε στὰ φυτά. Γιατί νὰ μὴ χρησιμοποιήση λοιπὸν κανεὶς αὐτὸ τὸ ὑλικό, γιὰ νὰ λιπάνη τὸ χωράφι τῆς ψυχῆς του, γιὰ νὰ γίνη γόνιμο καὶ νὰ καρποφορήση; Ἕνας δηλαδὴ ποὺ ἔχει κάνει μεγάλες ἁμαρτίες, ἂν αἰσθανθῆ πόσο ἔφταιξε καὶ πῆ: «δὲν πρέπει νὰ σηκώνω κεφάλι, νὰ βλέπω ἄνθρωπο», ἐπειδὴ ταπεινώνεται πολύ, δέχεται πολλὴ Χάρη, προχωρεῖ σταθερὰ καὶ μπορεῖ νὰ φθάση σὲ μεγάλα μέτρα. Συνέχεια

Δεν μας χρειάζονται θαύματα

Γίνεται λοιπόν φανερό, γιατί οι άγιοι πατέρες Σισώης, Ποιμήν και άλλοι, ενώ είχαν σε πλούσιο βαθμό το χάρισμα των ιαμάτων, έκαναν ό,τι μπορούσαν να το κρύψουν. Δεν είχαν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Ήξεραν, πως είναι εύκολο στον άνθρωπο να «τραπή», να «ξεφύγη». Και για αυτό περιχαράκωναν, τον εαυτό τους με την ταπείνωση[76].

 Στους αγίους Αποστόλους ο Θεός, μαζί με το χάρισμα των ιαμάτων που τους έδωσε για να βοηθηθούν στο κήρυγμα του λόγου Του, τους έδωσε και θλίψεις και διωγμούς, για να μην τους αφήση να παρασυρθούν από αυτό και αρχίσουν να υπεραίρωνται.
 Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει: «Η λογική του Πνεύματος τις ασθένειες του σώματος και τις θαυματουργικές θεραπείες τους τις βλέπει εντελώς διαφορετικά από όπως τις βλέπει το σαρκικό φρόνημα.
 Το φρόνημα της σαρκός θεωρεί τις ασθένειες συμφορά, και τη θεραπεία τους το πιο μεγάλο θαύμα, την πιο μεγάλη ευεργεσία. Και πολύ λίγο νοιάζεται για το αν η θεραπεία του σώματος γίνεται με παράλληλη ωφέλεια της ψυχής ή με βλάβη και ζημία της»[77]. Συνέχεια

Θέλουν να τους γίνουν θαύματα

 Ἀγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Τον Δ’ Αιώνα ζούσε στην Αίγυπτο ένας άγιος Γέροντας, που είχε και αυτός το χάρισμα των ιαμάτων• από αυτό είχε αποκτήσει πολύ μεγάλη δόξα. Γρήγορα όμως παρατήρησε, ότι η υπερηφάνεια τον εξουσίαζε, και ότι δεν ήταν σε θέση να την νικήση με τις δικές του δυνάμεις. Και τότε με πολύ θερμή προσευχή κατέφυγε στο Θεό. Και Τον παρακάλεσε να επιτρέψη να δαιμονισθή• για να ταπεινωθή. Και ο Θεός εισάκουσε το ταπεινό αίτημα του δούλου Του. Και άφησε τον σατανά να μπη μέσα του. Ο Γέροντας άφησε τον εαυτό του σε όλες τις επιθέσεις του διαβόλου. Αυτό κράτησε πέντε μήνες. Στο διάστημα αυτό του φορούσαν ράκη. Συνέχεια