Ταπεινώσου καί ἐξομολογοῦ εἰς τό ἐξῆς

 geron Efraim 2

Ταπεινώσου και εξομολογού εις το εξής, διότι η εξομολόγησις εμπερικλείει την αγιωτάτην ταπείνωσιν, άνευ της οποίας δεν σώζεται κανείς. Συνέχεια

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεϊτης – «Σάν στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ μας… ὀφείλουμε νά προετοιμασθοῦμε»

2745645159_30ec3f75231

*Λόγοι ενός «αγίου» Γέροντα που μας καλεί να προετοιμαστούμε, με πίστη στο Θεό και ταπείνωση, για τις δύσκολες μέρες..

 ..Τα δεινά χρόνια πλησιάζουν. Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς και διάφορα γεγονότα, εγγύς το τέλος. Περιμένουμε πολλά να μας συμβούν – σύμφωνα με τις προφητείες των αγίων, εις τους έσχατους χρόνους θα συμβούν μεγάλα γεγονότα. Και ο λόγος του Θεού και των αγίων είναι αλήθεια.

 Το άθλημα, το οποίον περιμένουμε να δώσουμε είναι για την πίστη στην Θεανθρωπία του Ιησού, αφού βέβαια πιστεύουμε ότι ο Χριστός ήτο Θεός κι έγινε άνθρωπος κι ότι κατέβηκε στη γη, να δώσει τη λύτρωση και να διώξει το σκοτάδι της απιστίας και της αθεϊας. Κι εμείς σαν στρατιώτες του Χριστού μας, αφού αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού, οφείλουμε να προετοιμασθούμε, να οπλισθούμε. Συνέχεια

Μέσα μᾶς εἶχε γίνει μιά ἀλλοίωση. Μιά πρωτόγνωρη χαρά μᾶς πλημμύριζε!

΄Οταν επισκέφθηκε το ΄Αγιον΄Ορος ο Πατριάρχης Δημήτριος, πήγε και ο Γέροντας να πάρη την ευχή του.

 Κάποιος είπε : «Παναγιώτατε,ο π.Παϊσιος «. Σηκώθηκε ο ταπεινός Πατριάρχης από τον θρόνο του,για να τον χαιρετήση.Ο Γέροντας έβαλε εδαφιαία μετάνοια και παρέμεινε γονατιστός με το κεφάλι κολλημένο στο έδαφος μέχρι που κάποιος Επίσκοπος τον ανήγειρε.
- Στο Πρωτάτο τότε παρευρίσκετο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.Ο αστυνομικός διοικητής της φρουράς του Προέδρου κ.Κωνσταντίνος Παπουτσής μαρτυρεί: Συνέχεια

Ἅγιος Πορφύριος: «Πῶς φεύγει ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ κατάθλιψη»

 

 Τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου
Ὅλα τὰ κακὰ αἰσθήματα, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ ἀπογοήτευση, ποὺ πᾶνε νὰ κυριεύσουν τὴν ψυχή, φεύγουν μὲ τὴν ταπείνωση. Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ταπείνωση, ὁ ἐγωιστής, δὲν θέλει νὰ τοῦ κόψεις τὸ θέλημα, νὰ τὸν θίξεις, νὰ τοῦ κάνεις ὑποδείξεις. Στενοχωρεῖται, νευριάζει, ἐπαναστατεῖ, ἀντιδρᾶ, τὸν κυριεύει ἡ κατάθλιψη. Ἡ κατάσταση αὐτὴ θεραπεύεται μὲ τὴ χάρη. Πρέπει ἡ ψυχὴ νὰ στραφεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεραπεία θὰ γίνει μὲ τὸ ν’ ἀγαπήσει τὸν Θεὸ μὲ λαχτάρα. Πολλοὶ ἅγιοί μας μετέτρεψαν τὴν κατάθλιψη σὲ χαρὰ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Παίρνανε δηλαδὴ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ποὺ ἤθελε νὰ τὴ συντρίψει ὁ διάβολος, καὶ τὴ δίνανε στὸν Θεὸ καὶ τὴ μεταβάλλανε σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει σιγὰ σιγὰ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά, διότι ἐπιδρᾶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ χρειάζεται νὰ ἔχεις τὴ δύναμη, ὥστε ν’ ἀποσπάσεις τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ σὲ βοηθάει νὰ ἑνωθεῖς μαζί του. Συνέχεια

Τα δύο είδη ταπεινώσεως: Ἡ ἄκτιστη-Θεία καί ἡ κτιστή-ἀσκητική (Ἀρχ. Σοφρώνιος Σαχάρωφ τοῦ Ἔσσεξ)

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να ταπεινωθούμε, για να ομοιάσουμε προς Αυτόν. Η ταπείνωση, σε αντίθεση με την υπερηφάνεια, ανοίγει την καρδιά με κίνηση αγάπης προς όλη την κτίση· κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ευτυχής βλέποντας τους άλλους σε δόξα. Καθιστά τον άνθρωπο αληθινά θεοειδή. Ελκύει σε αυτόν το Άκτιστο Φως του Θεού. Εμπνέει τη δίψα να ομοιωθεί με Αυτόν σε όλα τα επίπεδα. Κάποια χροιά της ταπεινώσεως της Θείας αγάπης έχει η αγάπη της μητέρας προς το παιδί της. Αυτή υπηρετεί το βρέφος, υποδουλώνει τον εαυτό της, χωρίς να αισθάνεται καμία εξουδένωση. Έτσι και στην αγάπη του Χριστού δεν υπήρξε εξουδένωση, όταν Αυτός, δίνοντάς μας υπόδειγμα, ένιψε τα πόδια των Αποστόλων κατά τον Μυστικό Δείπνο. Η αγάπη του Χριστού θέλει να υπηρετήσει τους «μικρούς» και αδυνάτους του αιώνος αυτού. Συνέχεια

Ἡ ταπείνωσις

 
 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;
 
    Οἱ Ἅγιοι ὅσο ἐτιμῶντο τόσο περισσότερο ταπεινώνονταν. «Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι: Ὅταν ἀπολαμβάνουν μεγαλύτερη τιμή, τότε περισσότερο ταπεινώνονται»[16]. Οἱ Ἅγιοι ἔκρυβαν καί λησμονοῦσαν τά κατορθώματά τους ἐνῶ ἐνεθυμοῦντο καί δημοσίευαν τά λάθη τους. «Τέτοια εἶναι ἡ συνήθεια τῶν ἁγίων: Ἐάν ἔπραξαν κάτι φαῦλο τό δημοσιεύουν καί κάθε ἡμέρα θρηνοῦν καί τό καθιστοῦν φανερό σέ ὅλους. Συνέχεια

Ἅγιος Νεκτάριος: Ταπεινωθεῖτε μέχρι τό χῶμα καί θά γίνετε τέλειοι!

  agiosnektarios

Σκοπός της ζωής μας είναι νά γίνουμε τέλειοι καί άγιοι. Νά αναδειχθούμε παιδιά τού Θεού καί κληρονόμοι τής βασιλείας τών ουρανών.

 Άς προσέξουμε μήπως, γιά χάρη τής παρούσας ζωής, στερηθούμε τή μέλλουσα, μήπως, από τίς βιοτικές φροντίδες καί μέριμνες, αμελήσουμε τό σκοπό τής ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία καί η προσευχή από μόνες τους δέν φέρνουν τούς επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δέν είναι ο σκοπός τής ζωής μας, αποτελούν τά μέσα γιά νά πετύχουμε τό σκοπό.

 Στολίστε τίς λαμπάδες σας μέ αρετές. Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τά πάθη τής ψυχής. Καθαρίστε τήν καρδιά σας από κάθε ρύπο καί διατηρήστε τήν αγνή, γιά νά έρθει καί νά κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, γιά νά σάς πλημμυρίσει τό Άγιο Πνεύμα μέ τίς θείες δωρεές. Συνέχεια

«Ἡ Ὑπακοή» μέρος δ΄ τελευταῖο

Geron-Iosif-Isihasthis

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

Γέροντάς μου Ἰωσήφ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης” 

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ὅτανἤμουνἀρχάριος, εἶχα ἕναν ἐγωϊσμό πάνω ἀπό τό κεφάλι μου. Νόμιζα ὅτι κάτι ἤμουν! ἐπειδή σάν παιδί ζοῦσα ζωή προσεκτική καί εἶχα μητέρα ἀσκήτρια. Ὁ κόσμος, πού δέν ξέρει νά ἐκτιμᾶ τήν πραγματική πνευματική κατάστασι, ἔλεγε πάρα πολλά ἐπαινετικά λόγια καί μέ θεωροῦσε ἁγιασμένο παιδί κι᾿ ἐγώ φούσκωνα τόσο πολύ, πού νόμιζα ὅτι εἶχα φθάσει μέχρι τρίτου οὐρανοῦ. Οἱ ἔπαινοι μοῦ ἔκαναν κακό χωρίς νά τό καταλαβαίνω. Κόλλησα τό μικρόβιο καί δηλητηριάσθηκα ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί τήν κενοδοξία.

Ὅμως οἱ διόπτρες τοῦ Γέροντος, πού ἤξεραν καλά νά βλέπουν τά πράγματα ὅπως ἔχουν, εἴδαν τί θεριό ὑπῆρχε μέσα μου καί βάλθηκε νά τό σκοτώσῃ! Πῆρε λοιπόν, τό μαχαίρι τῆς πειθαρχίας κι᾿ ἀρχισε νά ἀνοίγῃ τόν δρόμο τῆς ταπεινώσεως. Ὅλος σχεδόν ὁ χρόνος τῆς ὑποταγῆς μου δέν ἦταν τίποτε ἄλλο παρά μία σκέτη παιδεία. Ἔπεσα σέ καθηγητή, σέ ἐπιστήμονα. Μέ ψυχολόγησε πέρα ὥς πέρα καί ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα ἄρχισε τήν θεραπεία τῆς ψυχῆς μου. Καί δέν μέ ἄφηνε σέ χλωρό κλαρί!

 Μέ ἔλεγχε συνέχεια, μέ μάλωνε, μέ ταπείνωνε. Ἤξερε ὅτι μόνον οἱ ὀνειδισμοί καί οἱ ὕβρεις ὠφελοῦν πνευματικά, διότι ἔτσι κερδίζει κανείς στεφάνους, ὅταν ὑπομένῃ καί ὁ ἐγωϊσμός καί ἡ κενοδοξία πνίγονται. Μέ σφυροκοποῦσε παντοιοτρόπως, γιά νά μοῦ βγάλῃ τήν σκουριά πού εἶχα μέσα μου. Χάριτι Θεοῦ δέν ἄνοιξα ποτέ τό στόμα μου νά πῶ:   Συνέχεια

«Τό χάρισμα τῆς ὑπομονῆς»

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης

Τό χάρισμα τῆς ὑπομονῆς δίνεται ἀνάλογα μέ τό μέτρο τῆς ταπεινώσεως. Γιατί, αὐτός πού εἶναι πολύ ταπεινός, εἶναι καί πολύ ὑπομονετικός σέ ὅλους τούς κόπους καί τίς θλίψεις. Συνέχεια

Ἡ ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα, τό κόμπλεξ καί ἡ ἀληθινή ταπείνωση_Β΄ μέρος

 

Δ. ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ

 Ἡ ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα, τό κόμπλεξ καί ἡ ἀληθινή ταπείνωση.

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος ἔκανε πολύ ἐπιτυχημένα τήν διάκριση μεταξύ ἀληθινῆς ταπείνωσης καί συμπλέγματος κατωτερότητας.

«Κάποια βραδιά», διηγεῖται πνευματικό του παιδί, «εἴχαμε συγκεντρωθεῖ μία ὁμάδα μαζί μέ ἕναν Ἁγιορείτη. Νύχτωσε. Ὁ καιρός ἦταν ἀνταριασμένος καί ἀπειλητικός.

Ὅμως, κοντά στό Γέροντα Πορφύριο  καί γιά ὅσους ἀκόμη δέν ἦταν μαθημένοι στή σκοτεινή νύχτα τῆς φύσης, δέν ταραζότανε ἡ γαλήνη.

 Ὁ Ὅσιος Γέροντας μιλοῦσε γιά τήν διαφορά τῆς ταπεινοφροσύνης ἀπό τό πλέγμα τῆς κατωτερότητας. Συνέχεια