Ἀβάπτιστος φαρμακοποιός: «Τί μέ κωλύει νά μέ βαπτίσετε; Νερό ἔχετε, βάλτε μιά κολυμβήθρα, πέστε τά γράμματα!»

 

 Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης

Ήρθε ένας φαρμακοποιός Νικόλαος, με την γυναίκα του. Μου είπε η γυναίκα του: «Δεν έχουμε παιδιά, αλλά ο άντρας μου δίνει φάρμακα χωρίς να παίρνη λεφτά. Του λέω ότι θα κλείση το φαρμακείο μας. «Ευλογεί ο Θεός», μου λέει. Μόνο, π. Ιάκωβε, που δεν βαφτίστηκε».
Του είπα ότι πρέπει οπωσδήποτε να βαφτιστή, το λέει το Ευαγγέλιο: «Πορευθέντες εις πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς…», αλλοιώς δεν έχουμε ζωήν αιώνιον. Και μου λέει:
– Τι με κωλύει να με βαπτίσετε; Νερό έχετε, βάλτε μια κολυμβήθρα, πέστε τα γράμματα! Continue reading

Οἱ ἀναμνήσεις μου ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο (Μέρος δ’)

 Κάποτε φιλοξενήθηκε ο γέρων Παΐσιος σε κάποιο σπίτι, όπου νίφτηκε και σκουπίστηκε με μία πετσέτα. Από την πετσέτα μολύνθηκαν και πρήστηκαν τα μάτιά του και δεν έβλεπε καλά. Όταν εγύρισε στο κελλί

 του, πήγε στην εικόνα της Παναγίας και είπε: «Παναγία μου βοήθησέ με, δεν έχω άλλον από σένα στον κόσμο». Πήρε λαδάκι από το καντήλι και εσταύρωσε τα μάτιά του. Όμως η κατάσταση αντί να καλυτερεύσει, εχειροτέρευσε.
Δεν έβλεπε πλέον καθόλου. Έτσι μετά λίγες ημέρες πήγε πάλι στην εικόνα της Παναγίας και είπε: «Παναγία μου συγχώρησέ με πού έρχομαι πάλι, αλλά δεν έχω άλλον από σένα στον κόσμο». Και άπλωσε το χέρι του να πάρει λαδάκι από το καντήλι για να σταυρώσει τα μάτιά του. Αλλ’ ώ του θαύματος! αυτοστιγμεί άνοιξαν τα μάτιά του και έγιναν τελείως καλά.
Στα τέλη Οκτωβρίου 1991 ο γέρων είχε αιματουρία. Ανησύχησε και για να διαπιστώσει αν προερχόταν από το στομάχι του το αίμα έφαγε καλαμάρια, πού τον επείραζαν. Όμως η αιματουρία δεν αυξήθηκε. Continue reading

Οἱ ἀναμνήσεις μου ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο (Μέρος γ’)

 

 Την 1 Αυγούστου 1979 ο Θεός με αξίωσε να συναντήσω για δεύτερη φορά το γέροντα Παΐσιο στην καλύβη της Παναγούδας της μονής Κουτλουμουσίου. Όταν φθάσαμε έπιασε με τα άγια χέρια του το κεφάλι μου και με χάιδεψε με αγάπη.

 Με κέρασε ένα λουκούμι πού ήταν τόσο υπέροχο, όσο και το περσινό. Εκάθησε κατόπιν και συζητήσαμε τρία τέταρτα. Αφού του είπα ότι δεν ξέρω τί μπορεί να θέλει ο Θεός από μένα, μου είπε να περιμένω και να μην ανησυχώ.
“Ο Θεός σε έχει στον λογαριασμό του”, ετόνισε χαρακτηριστικά. “Να διαβάζεις για διασκέδαση. Θα τελειώσεις τις σπουδές σου και σιγά-σιγά θα τακτοποιηθούν όλα τα πράγματα”. Πράγματι μετά από τρία χρόνια ετελείωσα τις σπουδές.
Άλλη είναι η δικαιοσύνη του Θεού και άλλη των ανθρώπων, γέροντα;
«Ναι, παιδί μου. Δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι: Έφταιξες; Θα τιμωρηθείς. Δικαιοσύνη του Θεού είναι: Έκανες εκατό, χίλιους φόνους; Continue reading

Ὁ ἅγιος ἡγούμενος Πορτιανός, ἐπίγειος δοῦλος, ὁ ὁποῖος κληρονόμησε τήν ἐπουράνια βασιλεία. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται τήν 24η Νοεμβρίου 527 μ.Χ. Γαλλικό Πατερικό

 
  ΠΌΣΑ ΑΓΑΘΑ χορηγεί ό Παντοδύναμος Θεός στό όνομά Του σε όσους έχουν αφιερώσει πιστά τόν έαυτό τους στήν διακονία Του με τά καλά τους έργα! Τούς ύπόσχεται μεγάλα βραβεία στον ούρανό, άλλά συχνά, επίσης, τούς έπιτρέπει νά γνωρίσουν άπό αύτήν τήν ζωή τί
θά άπολαύσουν. Διότι συχνά έλευθερώνει δούλους καί καθιστά ένδοξους εκείνους οί όποιοι είναι έλεύθεροι, όπως λέχθηκε άπό τόν Συγγραφέα των Ψαλμών: Ό έγείρων άπό γης πτωχόν καί άπό κοπριάς άνυψων πενητα τον καθίσαι αυτόν μετά άρχόντων, μετά άρχόντων λαόν αυτόν (Ψαλμ. 112: ‘7-8).
Σχετικά μέ αύτό ή Άννα, ή σύζυγος τού Έλκανά, είπε: Πλήρεις άρτων ήλαττωθησαν, καί οί πεινωντες παρήκαν γην [Υπήρξαν άνθρωποι, οί όποιοι ήσαν πολύ πλούσιοι καί έπείνασαν, άλλά καί άνθρωποι, οί όποιοι έπείνων καί έγιναν τόσον πλούσιοι, ώστε έγκατεστάθησαν πλουσίως εν τή χώρα!] (Α’ Σαμ. 2: -Α’ Βασιλ. στήν Μετάφραση τής Παλ. Διαθήκης των Έβδομήκοντα). Καί σχετικά μέ αύτό ή Παρθένος Μαρία, ή ίδια ή Μητέρα τού Σωτήρος μας, είπε: Καθεΐλε δυνάστες άπό θρόνων και ύψωσε ταπεινούς (Λουκ. I: 52). Καί ό ίδιος ό Κύριος λέει στό Ευαγγέλιο: Continue reading

«Τό χέρι τοῦ Γέροντα Πορφυρίου ἦταν θεοκίνητο»

 

 Πρωτοπρεσβύτερος Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

Να σας πω και μια άλλη ιστορία να δούμε πως το πνεύμα του Θεού δεν κάνει λάθος. Αυτές θα είναι μια προσωπική και μία μη προσωπική ιστορία. Να σας πω πρώτη τη μη προσωπική ιστορία.
Όταν ήτανε ο π. Πορφύριος, που έλεγε «με διώξανε από το Άγιον Όρος», έτσι το έλεγε, δεν έλεγε έφυγα εξ αιτίας της φυματίωσης που είχα πάθει, με διώξανε από το Άγιον Όρος, έλεγε. Όταν λέει με διώξανε από το Άγιον Όρος, μια μέρα περπατούσε στη Θεσσαλονίκη, μιλάμε το1937 περίπου, και δίπλα του περνούσε μια άμαξα με έναν άμαξά. Ο αμαξάς την ώρα που περνούσε δίπλα του έβριζε την Παναγία. Στενοχωρήθηκε πολύ ο Γέροντας γιατί την Παναγία την αγαπούσε πιο πολύ και από τη μάνα του. Ο ίδιος μου είχε πει κάποτε· «εγώ την Παναγία παρακαλούσα και αυτή έκανε τα θαύματα». Και πράγματι την Παναγία παρακαλούσε και η Παναγία τον άκουγε. Λοιπόν, περπατούσε η άμαξα δίπλα του και ο Γέροντας Πορφύριος στενοχωρέθηκε. Λέει, λοιπόν, «Παναγία μου κάνε αυτά τα χείλη αντί να σε βρίζουν να σε παρακαλούν». Continue reading

Οἱ ἀναμνήσεις μου ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο (Μέρος β’)

 Του Νικολάου Βοϊνέσκου

Λένε μερικοί, του είπα, να κοινωνούμε μόνο μία φορά το μήνα για να μη μας γίνεται συνήθεια. «Δεν είναι σωστό αυτό, απήντησε ο γέρων, διότι και μία φορά το χρόνο να κοινωνεί κανείς, μπορεί να το πάρει σαν συνήθεια, ότι δικαιούμαι να κοινωνώ.
 Είχε έλθει ένας ιερέας, ο οποίος μου είπε ότι αποφεύγει να λειτουργεί συχνά για να μη του γίνει συνήθεια. Τότε στενοχωρήθηκα πολύ, διότι όσο πιο τακτικά λειτουργεί κανείς, τόσο περισσότερο πρέπει να διαλύεται συναισθανόμενος το μυστήριο πού επιτελεί.
Πρέπει τακτικά να εξομολογούμεθα και να κοινωνούμε. Όταν ένας άνθρωπος αρρωστήσει, παίρνει δύναμη με την μετάγγιση αίματος. Πόσο μεγαλύτερη δύναμη παίρνει ο άνθρωπος, όταν μεταγγίζεται μέσα του το θείο αίμα του Χριστού; Καμμιά φορά παρατηρείται αλλοίωσις στο πρόσωπο εκείνου πού κοινωνεί. Ακόμη, συμβαίνει μερικές φορές ο άνθρωπος να νοιώθει μεγαλύτερη χαρά όταν δεν είναι πολύ καλά προετοιμασμένος για να κοινωνήσει, διότι τότε είναι πιο ταπεινός από άλλες φορές πού έχει προετοιμασθεί καλά».
 Τον ερώτησα, αν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στα λόγια των δαιμονισμένων την ώρα πού έχουν κρίσι.

Θαυμαστό γεγονός μέ τόν Ἅγιο Παντελεήμονα

  Kοντά στίς Καρυές ασκήτευαν δύο Ρουμάνοι σε ένα Κελλί.
Ο ένας είχε αρρωστήσει κάποτε πολύ βα­ριά καί ο άλλος, δυστυχώς, βαριόταν να τον διακονεί. Γι’αυτό παρακαλούσε συνέχεια τον ΄Αγιο Παντελεήμονα ή να γιατρέψει γρήγορα τον άρρωστο ή να τον πάρει απ’ αυ­τή την ζωή, για να απαλλαγεί από τον λίγο κόπο πού έκα­νε διακονώντας τον άρρωστο.
 Μια μέρα λοιπόν, ενώ παρακαλούσε πάλι τον ΄Αγιο Παντελεήμονα, του παρουσιάστηκε ο ΄Αγιος καί του λέει: Continue reading

Ἐμπειρίες ἀπό τόν Γέροντα Εὐμένιο

 Εμπειρίες  από  τον Γέροντα Ευμένιο

 Πριν από μερικά χρόνια, τρία παιδιά λυκείου, θέλησαν να γνωρίσουν έναν γέροντα που διακονούσε σ’ ένα εκκλησάκι νοσοκομείου στην Αθήνα.
Άκουγαν συχνά για κείνον, κυρίως από τη μητέρα του ενός που ήταν συνέχεια στο πλευρό του. Έτσι λοιπόν, αποφάσισαν οι τρεις φίλοι να οργανώσουν μια μονοήμερη πνευματική βόλτα μέχρι το νοσοκομείο. Η απόσταση ήταν μεγάλη από την Καισαριανή μέχρι το νοσοκομείο λοιμωδών στο Αιγάλεω (εκεί λειτουργούσε ο παππούλης,  στον Ιερό Ναό Αγ. Αναργύρων εντός του νοσοκομείου) και οι συγκοινωνίες δύσκολες. Ολόκληρο ταξίδι για μαθητές.
Έφθασαν αργά ενώ μόλις είχε σκοτεινιάσει. Ρώτησαν και κατευθύνθηκαν προς την εκκλησία. Εκεί κοντά βρισκόταν και το κελάκι του γέροντα. Μεγάλη έκπληξη όμως τους περίμενε όταν αντίκρισαν τον γέροντα Ευμένιο καθισμένο σ’ ένα τραπεζάκι, χαμογελαστό και να γνέφει με το χέρι να πλησιάσουν γρήγορα  έχοντας δύο αναψυκτικά μπροστά του, τα οποία άνοιξε επιτόπου. Μεγαλύτερη έκπληξη όμως ένιωσαν όταν μία από τις κυρίες που τον διακονούσαν, είπε την εξής φράση: Continue reading

Οἱ ἀναμνήσεις μου ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο (Μέρος α’)

Elder Paisios

 Του Νικολάου Βοϊνέσκου

Ο Θεός, «ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών και το συμφέρον πάσιν απονέμων», μου έκανε τη μεγάλη χάρη να συναντήσω δύο φορές τον αείμνηστο γέροντα Παΐσιο τον αγιορείτη, αλλά και να πληροφορηθώ θαυμαστά περιστατικά από τη ζωήν του, καθώς και σοφές διδαχές του από διηγήσεις άλλων ευλαβών προσκυνητών.
Ενθυμούμενος το καθήκον πού έχει κάθε χριστιανός να καταγγέλλει τα θαυμάσια του Θεού, επικαλούμαι τις ευχές του γέροντος Παϊσίου για να μεταφέρω στην αγάπη σας με την πλέον δυνατή ακρίβεια όσα μου είπε και όσα έμαθα γι’ αυτόν.
Για το Άγιον Όρος και τους Αγιορείτες Πατέρες δεν ήξερα τίποτε μέχρι το 1977. Τότε έμαθα για το γέροντα Μάξιμο, τον προσμονάριο της Παναγίας Πορταϊτίσσης. Λίγο αργότερα ένας αρχιτέκτων, ο οποίος ως ιερομόναχος υπηρετεί την Εκκλησία του Χριστού ιεραποστολικά, μου μίλησε με τα θερμότερα λόγια για το γέροντα Παΐσιο. Έτσι, παρακινήθηκα να πάω στο Άγιον Όρος. Continue reading

«Ἡ ζωή μας εἶναι γεμάτη ἀπό θαύματα καί ἀπό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ…»

 Πρωτοπρεσβύτερος  Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Συμπληρωματικά θέλω να προσθέσω χριστιανοί μου, διότι ο χρόνος στο κανονικό κήρυγμα ήδη είχε περάσει προ πολλού, μερικά στοιχεία που πρέπει να ειπωθούν, εφόσον έχουμε και την σχετικήν άδεια από τον ίδιον.
Ο χριστιανός αυτός που έλαβε τόσο πλούσια την θεία δωρεά, δεν ήτο ούτε θρησκόληπτος, ούτε πλανεμένος. Αντιθέτως μάλιστα δεν είχε καμιά σχέση με την Εκκλησία.
Τριάντα τουλάχιστον χρόνια είχε να κοινωνήσει. Για εκκλησιασμό δεν πήγαινε παρά μόνο σε γάμους, βαπτίσεις, μνημόσυνα και λοιπά. Αδιάφορος και καμιά φορά και πολέμιος της Εκκλησίας και του κλήρου. Κανέναν επαίτη δε βοηθούσε ποτέ, διότι τους θεωρούσε απατεώνες και επαγγελματίες. Αλλά η εσωτερική παρόρμησις να βγάλει το σακάκι του και να τυλίξει τον γυμνό, ήτο άνωθεν, δεν μπορεί μέχρι σήμερα να την ερμηνεύσει. Αλλά ανταποκρίθηκε θετικά. Ήτο γι’ αυτόν η κλήσις για τον αναβαπτισμό του. Ήτο η δική του Πεντηκοστή, η δική του Δαμασκός. Continue reading