Αν ο άνθρωπος πρόσεχε την διάνοιά του και την είχε συνεχώς στον Χριστό και δεν την άφηνε να την χρησιμοποιεί ο Σατανάς, θα είχε μεγάλη ωφέλεια! Και αυτό θα μπορέσει να το επιτύχει κανείς, με την νοερά προσευχή. Είναι ένας κόπος, όμως εάν γίνει συνήθεια, σωθήκαμε! Σωθήκαμε!
Διότι δεν μπορεί ο Σατανάς να ανεχθεί το όνομα του Χριστού και κατά συνέπεια, απαλλασσόμαστε, γλυτώνουμε από την επήρειά του, διότι θα αναγκαστεί να απομακρυνθεί.
Σου λέει: «δεν βγαίνει τίποτα από εδώ» και θα πάει παρακάτω…
Και πρέπει οπωσδήποτε να γίνει κτήμα, αυτή η λεγομένη νοερά προσευχή.
Είναι αδάπανος η νοερά προσευχή, δεν χρειάζονται έξοδα, ούτε χρειάζεται να αφήσεις την δουλειά σου:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό».
«Ελέησε τον κόσμο σου… Ελέησε το σπίτι μου…
Ελέησε τον σύζυγό μου…
Ελέησε την σύζυγό μου…
Ελέησε τα παιδιά μου…
Ελέησε τον κλήρο…
Ελέησε την κυβέρνησή μας…
Ελέησε αυτούς που δεν σε γνώρισαν…»

Περιεχόμενο; Ανεξάντλητο περιεχόμενο υπάρχει, για να μην υπάρχει δήθεν μονοτονία στην προσευχή και γίνει ανιαρή.
Και τότε ο Σατανάς θα κάθεται από μακριά, γιατί δεν μπορεί να πλησιάσει και θα βλέπει, ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα.
Και πολλοί άνθρωποι που καμπτόμεθα από το πολύ πες – πες του Σατανά και ενδίδουμε στην αμαρτία, άλλος λίγο και άλλος πολύ, είναι διότι δεν αντιτάσσουμε, δια της προσευχής αντεπίθεση. Καθόμαστε και μας βομβαρδίζει με διάφορες σκέψεις, χωρίς εμείς να κάνουμε καμμία αντίδραση. Δεν προσευχόμαστε. Δηλ. δεν προσέχουμε την διάνοιά μας.
Έχετε δει τους Αγίους που στο κεφάλι τους περιβάλλονται από ένα φωτοστέφανο.
Τί λέτε;
Είναι εκείνο το στεφάνι που στεφανώθηκαν λόγω των αγώνων τους;
Όχι! Είναι το στεφάνι, του Πνεύματος του Αγίου, που φρουρεί το νου. Οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν, ώστε η Χάρις του Πνεύματος του Αγίου, τους εφρούρησε το νου.
Και όταν ο νους του ανθρώπου λόγω της προσευχής και της καθαρότητας του βίου φρουρηθεί με Χάρις Πνεύματος Αγίου, δεν μπορεί ο Σατανάς και εξοστρακίζονται τότε τα βέλη του και δεν μπορεί να μας πειράξει.
 
 
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)