Περί θλίψεων καί πειρασμῶν 

 
Οι πάσχοντες κατά το θέλημα του Θεού, ως πιστώ κτίστη παρατιθέσθωσαν τας ψυχάς αυτών εν αγαθοποιϊα. [Αυτοί που πάσχουν, εφ’ όσον αυτό είναι το θέλημα του Θεού, ας παραθέτουν και ας εμπιστεύονται τις ψυχές τους στον Θεό, φροντίζοντας παραλλήλως να πράττουν το αγαθό.] (Α’ Πέτρου 4,19)
Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής, ον επηγγείλατο ο Κύριος τοις αγαπώσιν αυτόν. [Μακάριος και τρισευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος υπομένει με καρτερία και πίστη στον Θεό, την δοκιμασία των θλίψεων, διότι έτσι αναδεικνύεται εκλεκτός και δοκιμασμένος άνθρωπος ενώπιον του Θεού και θα λάβει ως αμοιβή του, το ένδοξο στεφάνι της αιωνίου ζωής, το οποίο υπεσχέθηκε ο Κυριος, σε εκείνους, που τον αγαπούν.] (Ιακώβου 1,12)
Μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι· ο γαρ Θεός απείραστος έστι κακών, πειράζει δε αυτός ουδένα. Έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος. [Κανείς ποτέ, όταν πειράζεται από τα εσωτερικά πάθη και τις αδυναμίες του και δελεάζεται προς την αμαρτίαν, ας μην λέει, ότι από τον Θεό υφίσταμαι αυτόν τον αμαρτωλό πειρασμό. Αυτό είναι φοβερά ύβρις εναντίον του Αγίου Θεού, διότι ο Θεός δεν είναι δυνατόν ποτέ να πειραστεί από κάτι κακό και πονηρό, γι’ αυτό ακριβώς, δεν στέλνει σε κανένα ποτέ πειρασμό, για να τον εξωθήσει στην αμαρτία. Καθένας δελεάζεται και παρακινείται προς το κακό από την δική του κακή επιθυμία, παρασυρόμενος από το δόλωμα της αμαρτωλής ηδονής.] (Ιακώβου 1,13-14)

Δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού. [Δια μέσου πολλών θλίψεων θα εισέλθουμε στην Βασιλεία των Ουρανών.] (Πράξεις των Αποστόλων 14,22)
Εγώ όσους εάν φιλώ, ελέγχω και παιδεύω. [Εγώ όσους αγαπώ, τους ελέγχω για τα σφάλματά τους και τους παιδαγωγώ για την πνευματικήν τους μόρφωση.] (Αποκάλυψη 3,19)
Τέκνον, ει προσέρχη δουλεύειν Κυρίω Θεώ, ετοίμασον την ψυχήν σου εις πειρασμόν· [Παιδί μου, εάν προσέρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριον, ετοίμασε τον εαυτόν σου για διαφόρες δοκιμασίες.] (ΣοφίαΣειράχ 2,1)
Παν ο εάν επαχθή σοι, δέξαι και εν αλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον· Ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως. [Κάθε πειρασμό και δύσκολη περίσταση, που θα εκσπάσει πάνω σου, δέξου τα με υπομονή. Και στις μεταπτώσεις και εναλλαγές των θλίψεών σου δείξε μακροθυμίαν· Διότι, όπως με την φωτιά καθαρίζεται και γίνεται λαμπρότερος ο χρυσός, έτσι και οι άνθρωποι γίνονται δεκτοί ενώπιον του Κυρίου, δια μέσου της καμίνου των θλίψεων. (ΣοφίαΣειράχ 2,4-5)
Σοφίαν γαρ και παιδείαν ο εξουθενών ταλαίπωρος, και κενή η ελπίς αυτών, και οι κόποι ανόνητοι και άχρηστα τα έργα αυτών. [Διότι εκείνος, που εξουθενώνει και καταφρονεί την Θεία σοφία και παιδαγωγία, είναι ταλαίπωρος και δυστυχής. Η ελπίδα τους προς μία άνετη και χαρμόσυνη ζωή είναι κούφια και ανόητος. Οι κόποι τους ανωφελείς, τα έργα τους άχρηστα.] (Σοφία Σολομώντος 3,11)
 
Οι πειρασμοί σε άλλους στέλνονται από το Θεό για την εξάλειψη αμαρτημάτων που έχουν ήδη γίνει, σε άλλους για αμαρτήματα που τώρα γίνονται, και σε άλλους για να τους εμποδίσουν από αμαρτήματα που πρόκειται να γίνουν στο μέλλον. Εκτός βέβαια από εκείνους τους πειρασμούς που στέλνονται για να δοκιμαστεί κάποιος, όπως στην περίπτωση του Ιώβ. (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)
Οι γιατροί που θεραπεύουν τα σώματα δεν δίνουν ένα και το αυτό φάρμακο σε όλους. Έτσι και ο Θεός που γιατρεύει τις ασθένειες των ψυχών, δεν γνωρίζει ένα μόνο τρόπο θεραπείας που να ταιριάζει σε όλες, αλλά δίνοντας στην κάθε ασθένεια το κατάλληλο φάρμακο (θλίψη), προξενεί τη θεραπεία. (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)
Κάθε θλίψη καταλήγει σε χαρά, και κάθε κόπος σε ανάπαυση και κάθε ατιμία σε δόξα. Και γενικά, το τέλος όλων των θλίψεων για την αρετή είναι, το να βρεθεί κανείς μαζί με το Θεό και να μείνει μ’ Αυτόν για πάντα και να απολαύσει την αιώνια ανάπαυση που δεν έχει πέρας… (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)
Το βάρος των θλίψεων που υπομένουμε για τον Κύριο, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το βάρος της δόξας που μας αναμένει. (Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης)