Τα ουράνια λόγια με τα επίγεια λόγια, δεν ταιριάζουν και δεν συμφωνούν καθόλου. Αλλιώς λέγονται και αλλιώς μεταφράζονται… 
Ο Θεός, δανείζει τις γήινες κτιστές λέξεις, για να εκφράσει κάτι το ουράνιο, αλλά δεν κυριολεκτεί, διότι τα ουράνια δεν μπορούν να αποτυπωθούν επακριβώς με γήινες κτιστές λέξεις. 
Για παράδειγμα, όταν ο Κύριος αναφέρετε στο Ευαγγέλιο το γνωστό: ”πορεύεστε οι κατηραμένοι εις το πυρ το εξώτερο” (Ματθ. 25,41), αυτό δεν έχει την έννοια της ανθρώπινης κατάρας.

Ο Θεός δεν καταράται, ουδέποτε, ποτέ! Μόνο ευλογεί! Ο Θεός μόνο αγαπά και δεν μισεί! Όταν όμως ο άνθρωπος αυτήν την ευλογία, αυτήν την Χάρη του Θεού δεν την δέχεται εν γνώση του, τότε η Χάρη αίρεται και επιστρέφει πίσω και ο άνθρωπος αυτοκολάζεται. 
Όταν ο Χριστός προειδοποιεί με τα ”ουαί” και τα ”μη” και οι άνθρωποι δεν εφαρμόζουν αυτά που λέει ο Χριστός, ουσιαστικά αυτοκαταράζονται…
Επομένως όταν ο Θεός αποσύρει (αίρει) την Χάρη του Αγίου Πνεύματος από κάποιον άνθρωπο, τότε αυτό μεταφράζεται με την γήινη διατύπωση, ως κατάρα. 
 
 
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα