Ἡ “ἀναμόρφωση”


Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Πρέπει νά σταματήσουμε λίγο ἐδῶ ἐπάνω στήν ἔννοια τῆς ἀναμόρφωσης, διότι αὐτή, ὅπως καί ἄλλες ἔννοιες παγκόσμια ἀποδεκτές – ἐλευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ἀλήθεια, ἄνθρωπος,- ἔχει, στήν μαρξιστική-λενινιστική συνάφεια, ἕνα ἐντελῶς διαφορετικό περιεχόμενο.
Ὁ μαρξισμός-λενινισμός ἐξαγγέλλει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεός. Ἡ φύση, ἡ ζωή, ἡ κοινωνία καί ἡ ψυχή πρέπει νά ὑποβληθοῦν  στούς νόμους του ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ εἶναι ὁ Θεός καί ἡ ψυχή. Αὐτοί πρέπει νά εξολοθρευθοῦν πρῶτα.
Ἐπαναλαμβάνουμε καί δέν θά τό ποῦμε πάλι ὅτι, πέρα ἀπό τήν οικονομική, πολιτική, καί στρατιωτική ἡγεμονία, ὁ κομμουνισμός ἀποβλέπει νά ἐξουσιάζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχή πρέπει νά εξολοθρευθεῖ, διότι εἶναι αδύνατο νά ὑποδουλωθεῖ.
Ἡ θρησκεία, ἡ ἐπιστήμη, οἱ ἰδέες, τά ἰδανικά, τά συναισθήματα, ὅλα πρέπει νά ἐξολοθρευθοῦν καί ν΄ἀντικασταθοῦν μέ τίς ἰδέες, τούς νόμους καί τήν ἐπιστήμη τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ. Ἔτσι προκύπτει ἕνας ἄνθρωπος-θηρίο, ἕνας ἄνθρωπος-καρικατούρα, ἕνας ἄνθρωπος-διάβολος. Μόνο οἱ δαίμονες καί οἱ ἄνθρωποι, εὐσυνείδητοι γιά τήν ματαιότητα τους, ἀνακηρύσσονται θεοί.
Ἑπομένως, ἡ διαμόρφωση στό πνεῦμα τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ – δηλαδή ἡ “ἀναμόρφωση” – εἶναι ἡ μεταποίηση τοῦ ἀνθρώπου σέ διάβολο, ἡ καταστροφή τῆς ψυχῆς, ἡ θανάτωση τοῦ Θεοῦ, ἡ μηχανοποίηση τῆς συνείδησης, ἡ κατάργηση τῆς προσωπικότητας, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐλευθερίας, ἡ ἀπόλυτη σκλαβιά, ἡ ψυχική τηλεκατεύθυνση, ὁ διανοητικός καθορισμός μέ τήν βάση τῶν ἀνακλαστικῶν. Κατευθύνονται ὅλα πρός μιά τέτοια παιδεία.

Τήν πιό ἁπλή ἐξήγηση τῆς “ἀναμόρφωσης» τήν δίνει ἡ περίφημη παιδαγωγική  τοῦ Μακαρένκο. Αὐτός ὁ ψεύδο-παιδαγωγός ἦταν ἕνας μεγάλος φαρισαῖος. Ὑπάρχει στό βιβλίο του ἕνα ἐπεισόδιο πού λέγεται ὅτι, ὅταν ἦταν διευθυντής στό ἀναμορφωτήριο, μεταφέρθηκε ἐκεῖ ἕνα ἀγόρι σέ ὀδυνηρή κατάσταση. Ὅλες οἱ μέθοδοί του γιά νά τό εἰρηνεύσει, νά τό ἠμερέψει, νά τό πλησιάσει, καί νά τό πείσει ἦταν ἀνώφελες, διότι τό παιδί δέν σταματοῦσε νά τόν βρίζει καί νά τόν προσβάλλει.
Ἀλλά ὁ παιδαγωγός Μακαρένκο ἦταν ἀγγελικός καί δέν ἔχασε τήν ἠρεμία καί τήν ὑπομονή  του. Χαμογελώντας του μέ πολλή ἐπιείκεια, τό βράδυ ἔστειλε τό παιδί σ᾿ ἕνα ὑπνωτήριο. Καί, τί θαῦμα! –μᾶς λέει ο Μακαρένκο, χωρίς ν΄ ἀποβάλλει ὅμως τήν μάσκα τῆς ὑποκρισίας. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, ὅταν κάλεσε τό παιδί, τί νά δεῖ καί νά μήν πιστεύει! Τό παιδί ἦταν σάν ἀρνάκι, πρᾶο, ὑπάκουο καί καλωσυνᾶτο.
Στό Πιτέστι μάθαμέ τί εἶχε γίνει μ΄ ἐκεῖνο τό παιδί, πού «ἀναμορφώθηκε» ἀπό τόν Μακαρένκο, σέ μιά νύχτα πού κοιμήθηκε μέ τά ἀναμορφωμένα παιδιά. Διότι ὁ Μακαρένκο, ὁ ἀκόλουθος τοῦ Μάρξ, θεωρεῖ ὅτι ἡ “ἀναμόρφωση” γίνεται στό κοινωνικό σύνολο καί ὄχι ἀπό τόν παιδαγωγό στόν μαθητή.
Στό τέλος, ὁ Μακαρένκο μᾶς λέγει, εὐχαριστημένος, ὅτι  καμμιά φορά δέν ἔδωσε χαστούκι σέ κάποιο μαθητή  του. Ἀλλ᾿ὅμως ἔχει ὀργανώσει τήν τρομοκρατία τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου διά τῆς ἐκπαιδευτικῆς δηλητηριάσεως τῶν μαθητῶν του καί τῆς μεταβολῆς τους σέ βασανιστές – καί αὐτό ἀκριβῶς δέν τό μαρτυρεῖ.
Χάριν τῆς ἰδεολογίας, ὁ Μακαρένκο εἶναι ψεύτης καί σαδιστής καί μ΄ αὐτό τόν τρόπο, καταντάει ὁ κλασικός ἐκπρόσωπος τῆς μαρξιστικῆς-λενινιστικῆς ὑποκρισίας. Αὐτός παρουσιάζει, σέ μικρή κλίμακα, μιά δαιμονική διαδικασία τήν ὁποία τὀ ἀθεϊστικό σύστημα ἐπιδιώκει νά τήν γενικεύσει σέ ὅλη τήν ἀνθρώπινη κοινωνία.
Ἡ “ἀναμόρφωση” εἶναι ἕνα σύστημα σχεδόν μηχανικό, καλά συγκροτημένο σέ ἐγκληματικά ἐργαστήρια, ὥστε δέν μπορεῖ νά ἀποτυχαίνει. Γράφουμε ἐδῶ περί αὐτοῦ μέ τό συναίσθημα ὅτι ἐμεῖς κάνουμε τό καθῆκον μας γιά τούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί μέ τό φόβο ὅτι διασπείρουμε ταὐτόχρονα τήν πιό ἐκτρωματική μέθοδο καταστροφῆς καί ἠθικοῦ ξεπεσμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. 

Τό Πτέστι – ἡ κόλαση στήν γῆ

Στό Πιτέστι ἡ “ἀναμόρφωση” δέν θά κάρπιζε τόσο πολύ ἄν δέν πραγματοποιοῦνταν μερικές πρωτύτερα προϋποθέσεις: ἡ τρομοκρατία, ἡ ἀπομόνωση, ἡ ἐπίπληξη, ἡ ἀνευθυνότητα.
Ἡ πεῖνα ἔκανε αὐτούς τούς νέους μόνο σκελετούς. ἡ καθημερινή μερίδα φαγητοῦ δέν ἔφτανε οὔτε τίς 800 θερμίδες. Τούς προσφέρονταν σοῦπες με 20-30 σπόρους πλιγοῦρι, 10-15 σπόροι φασόλια, 7-8 λαχανόφυλλα καί κάποτε σοῦπες μέ ἁπλό βραστό νερό στό ὁποῖο ἔπλεαν 2-3 ἀστερίσκοι λαδιοῦ.
Τό ψωμί ἦταν 250 γραμμαρίων ἤ ἕνα μεγάλο στρογγυλό καρβελάκι τῶν 350 γραμμαρίων, ἀνάλογα. Τό πρωΐ μᾶς ἔδιναν βραστό νερό μέ μυρωδιά καμένης ζάχαρης. Ὅλοι οἱ κρατούμενοι εἶχαν δυστροφία κι ὅμως στά μάτια τους ἔκαιγε πιό δυνατά τό φῶς τῶν δυνατῶν ψυχῶν τους.
Ὅλες οἱ οἰκογενειακές ἐπαφές κόπηκαν, σταμάτησαν καί ὅλες οἱ συναναστροφές. Δέν ὑπῆρχε οὔτε χαρτί, οὔτε μολύβι, οὔτε βιβλίο. Ἀπαγορευόταν νά κοιτάξεις πρός τό παράθυρο, παρόλο πού ἦταν σκεπασμένο μέ σανίδες.
Σ΄ ἕνα κρατητήριο τῶν 2Χ4 μέτρων ἦταν στοιβαγμένοι 7 μέχρι 12 κρατούμενοι, ὥστε καί ὁ σχετικά ἀπομονωμένος τρελλαινόταν τελείως ἀπό τήν σκληρή αὐτή ὁμαδική ἀπομόνωση.
Οἱ στοιβαγμένοι κρατούμενοι ζοῦσαν, φυσικά, σέ φοβερή ἀποπνικτική ἀτμόσφαιρα.
Στό ἄνοιγμα τῆς πόρτας οἱ κρατούμενοι ἦταν ὑποχρεωμένοι νά σηκώνονται ὄρθιοι, νά βγάζουν τόν σκοῦφο τους καί νά χαιρετοῦν: «Νά ζήσεις»! στόν δεσμοφύλακα. Στό κλείσιμο τῆς πόρτας ἔπρεπε νά λένε ὅλοι: «Ζήτω ἡ δόξα τῆς Λαϊκῆς Δημοκρατίας».
Γιά 17 ὧρες ἔπρεπε ν΄ἀγρυπνοῦν, μή ἔχοντας τό δικαίωμα νά νυστάξουν ἤ νά ξαπλώσουν. Δέν ἐπιτρεπόταν νά ὑπάρχει ἕνα συστηματικό πρόγραμμα συζητήσεων. Κουβέντιαζαν ψιθυριστά. Ἀπαγορευόταν κάθε δουλειά ἤ ἀπασχόληση, οὔτε τουλάχιστόν νά ράψουν μιά πατσαβούρα.
Στό κελλί αὐτό-δεσμωτήριο ἔτρωγαν, ἐκοιμῶντο, ἐπλένοντο καί ὅλα τά ἄλλα. Ὁ ἀέρας εἶχε ἀφόρητη μυρωδιά καί μέ πολλή σκόνη. Ἡ βόλτα στήν αὐλή ἐπιτρεπόταν ἀνά πέντε-ἕξι μῆνες, μόνο γιά λίγα λεπτά καί στήν συνέχεια ἀκολουθοῦσαν τιμωρίες μέ ξύλα. Ἄν ὅμως ἕνας κρατούμενος ἐπήγαινε ἐκτός κρατητηρίου, τοῦ φοροῦσαν μαῦρα γυαλιά, ὥστε δέν ἔβλεπε τίποτε. Τό μπάνιο γινόταν ἀνά δύο εβδομάδες.
Ἀπαγορευόταν αὐστηρῶς κάθε ἐπαφή μεταξύ τῶν κρατητηρίων. Ἀνάμεσα στούς κρατουμένους εἶχαν μπεῖ καί ἀρκετοί πράκτορες τοῦ Κόμματος γιά πληροφοριοδότες. Δέν μποροῦσε νά συνομιλήσει κανείς μέ τούς φύλακες. Ἐπιθεωρήσεις γινόντουσαν σπάνια καί παραδέχονταν οἱ ἐπιθεωρητές μέ χαρά ὅτι οἱ ἐπιβληθεῖσεςς τιμωρίες γίνονται μέ τήν πρέπουσα σκληρότητα. Ἡ ἰατρική περίθαλψη εἶχε ἀπαγορευθεῖ. Ὁ ἰατρός εἶχε μετατραπεῖ σέ τραμποῦκο. Οἱ δεσμοφύλακες ἔκαναν τήν ὁποιαδήποτε αὐθαιρεσία.
Ἐκτός ἀπό τόν ξυλοδαρμό ἐβασανίζοντο καί μέ τόν ἐγκλεισμό τους σέ μπουντρούμι. Τό μπουντροῦμι ἦταν στό ὑπόγειο τοῦ δεσμωτηρίου. Τά παράθυρα ἦταν κλεισμένα καί μέσα ἦταν πηκτό σκοτάδι. Στό πάτωμα ὑπῆρχαν μεγάλες ποσότητες ἀνθρωπίνων κοπράνων (σκατά), καί ἔμοιζε μ᾿ ἕνα βρωμισμένο βάλτο, ὅπου δέν ὑπῆρχε οὔτε μία λωρίδα ξηροῦ καί καθαροῦ τόπου. Οἱ τοῖχοι ἦταν ὑγροί. Τό κρῦο τρυποῦσε τά κόκκαλα.
Ἐπί πλέον, λόγῳ μιᾶς πολύ παράξενης ἀκουστικῆς, τό μπουντρούμι αὐτό ἐπηύξανε ὑπερβολικά ἀκόμη καί τούς πιό μικρούς θορύβους: Ἄν κάποιος μιλοῦσε μέ κανονική φωνή, γινόταν μέσα ἕνας ἐκκωφαντικός θόρυβος πού ἔκανε νά ἀντιβουΐζουν οἱ τοῖχοι καί νά δονεῖται ὅλος ὁ ἀέρας.
Ἐδῶ μεταφέρονταν οἱ νεαροί “κερατάδες”, ὁμάδες-ὁμάδες, συνήθως γυμνοί καί ξυπόλυτοι. Ἀντί τροφῆς, τούς δινόταν μιά κουτάλα μέ καυτό, ἀλμυρό νερό. Συνήθως πρίν νά ἔλθουν στήν κάβα (μπουντρούμι) αὐτοί ἔπαιρναν ἕνα δυνατό μαστίγωμα, καρπός αὐθαιρεσίας τῶν δεσμοφυλάκων οἱ ὁποῖοι, σάν τά θηρία ἔμαθαν ποιά εἶναι ἡ γεύση τοῦ αἵματος διά βασάνων.
Γνωρίζω ἀνθρώπους πού ἔκαναν, σταδιακά, πάνω ἀπό 60 ἡμέρες στήν κάβα μέσα σέ τέτοιες συνθῆκες. Τρεῖς ἡμέρες στήν κάβα ἦταν τό ἐλάχιστο καί ἔφτανε μέχρι 8-10 ἡμέρες, δηλαδή μέχρι τήν κατάπτωση καί τό πέσιμο στόν βάλτο. Ὅταν οἱ τιμωρημένοι ἐπαναφέρονταν στά δωμάτια, ἦταν ἄρρωστοι καί ἀγνώριστοι. Σχεδόν ὅλοι οἱ κρατούμενοι ἐπέρασαν τήν κάβα τοῦ Πιτέστι. Ὅλες αὐτές οι μέθοδοι ἐξουδενώσεως καί θανατώσεως ἐπιβάλλονταν στήν διάταξη καί μέ τήν σιωπηρή ἔγκριση τῆς Ἐξουσίας.



26  Ἰουνίου 2013
________________________________________________


Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.