Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του επισκεπτόταν όλα τα χωριά, ακόμα και τα πιο αραιοκατοικημένα. Έπαιρνε τα απαραίτητα άμ­φια σε μια απαρχαιωμένη ξύλινη βαλιτσούλα (ούτε λό­γος για μήτρα, πατερίτσα) και πήγαινε ακόμα και με τα πόδια μέσα στα χιόνια. Όπως μας έλεγε ο ίδιος, άκουγε τους λύκους και τις αρκούδες αλλά με τη χάρη του Θεού όλα πήγαιναν κα­λά. Πάντα έφτανε στην εκ­κλησία για τη Θεία Λειτουρ­γία πριν από τους ιερείς.

 Επίσης, αγαπούσε πολύ το μοναχισμό. Αναστήλωσε, ανακαίνισε και επάνδρωσε τα μοναστήρια της Μητροπόλεώς του.Στις συνόδους της Ιεραρ­χίας συνήθως πήγαινε με λε­ωφορείο και πολλοί Ιεράρ­χες τον πείραζαν και τον φώ­ναζαν «ο Επίσκοπος των ΚΤΕΛ».Μια φορά πανηγύριζε ένα χωριό της μητροπόλεως και ο Δεσπότης έκανε ώτο – στοπ για να πάει. Σταμάτησε ένα τρακτέρ με καρότσα που κουβαλούσε άχυρα. Ο οδη­γός τον πέρασε για απλό μο­ναχό και τον έβαλε μαζί με τα άχυρα. Μεγάλη έκπληξη τον περίμενε όταν φτάνοντας στην εκκλησία χτυπού­σαν χαρμόσυνα οι καμπάνες και είχαν βγει όλοι για να υποδεχτούν τον Μητροπολί­τη!
 
 ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΙΑΓΚΙΑΙΔΗΣ
http://logia-tou-aera.blogspot.gr/