Ὀρθοδοξία καί Οἰκουμενισμός, Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης

 

 ΟΡΘΟ∆ΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
 

Λόγος επί τη εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
Αρχιμ. Γεωργίου

Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Aι ψυχές μας γεμίζουν ευγνωμοσύνη προς τον εν Τριάδι προσκυνούμενο
Θεο μας, διότι μας αξίωσε να παραλάβουμε και να διακρατούμε τον ατίμητο
θησαυρό της Ορθοδόξου Πιστεως «εν οστρακίνοις σκεύεσι» (Β  Κορ. δ  7),
στις ταπεινές και αμαρτωλές μας υπάρξεις.
Κοιτάζουμε τον εαυτό μας και λυπούμεθα, διότι με τις αμαρτίες μας φερουμε κατάστικτο τον χιτώνα της ψυχής. Αλλά κοιτάζουμε και τον θησαυρό
της Ορθοδόξου Πιστεως που μας ενεπιστεύθη ο Κυριος και χαιρόμεθα.
Αυτός ο θησαυρός δεν είναι κάποιο ιδεολόγημα. Είναι αυτός ο Θεάνθρωπος Χριστός. Η κεφαλή και το Σώμα Του, η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία.
Είναι ο αληθής Θεάνθρωπος των Προφητών, των Αποστόλων, των Πατέρων.
Ο Θεάνθρωπος ο ακαινοτόμητος. Ο «αεί ων» και ο «ωσαύτως ων». Ο «χθες
και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ  8).
«Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι ∆ιδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η
χάρις ως έλαμψεν• η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η
σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν• ούτω φρονούμεν, ούτω
λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν, Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών».
Αυτόν τον Θεάνθρωπο δεν θέλουμε να προδώσουμε αποδεχόμενοι τους
ψευδοθεανθρώπους του δυτικού Χριστιανισμού, του αλαθήτου “Παπα”, του
“αλαθήτου” Προτεστάντου, τον ψευδοθεάνθρωπον του δυτικού ανθρωποκεντρισμού.
Μενουμε, χάριτι Χριστού, πιστοί και αμετακίνητοι στην αγία μας Ορθοδοξο Πιστι, τήν «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις» (Ιούδα 3) και μακαρίζουμε
τους αγίους Ομολογητάς της Πιστεως, (Ορθοδόξους Βασιλείς, Πατριάρχας,
Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους, Πρεσβυτέρους, ∆ιακόνους, Μοναχούς και λαϊκούς), οι οποίοι μας την παρέδωσαν υπομείναντες θανάτους, εξορίες, βασανιστήρια, προπηλακισμούς.
«Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πιστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν. Επί τούτοις
τους της ευσεβείας Κηρυκας, αδελφικώς τε και πατροποθήτως, εις δόξαν και
τιμήν της ευσεβείας, υπέρ ης ηγωνίσαντο, ανευφημούμεν και λέγομεν,
Γερμανού, Ταρασίου, Νικηφόρου, και Μεθοδίου, των ως αληθώς Αρχιερέων Θεού, και της Ορθοδοξίας προμάχων και ∆ιδασκάλων (και πάντων των
αγίων Ομολογητών), Αιωνία η μνήμη».
Αλλ  αὐτή η φιλτάτη Ορθοδοξία μας και σήμερα κινδυνεύει. Προσπαθουν κάποιοι να νοθεύσουν το δυνατό της κρασί, να αμβλύνουν τα δόγματα,
τις παραδόσεις της, το ήθος της, για να μπορή να συνυπάρχη με τα άλλα “δογματα”.
Το έργο αυτό έχει αναλάβει ο Οικουμενισμός.
Και δεν εννοούμε φυσικά έναν Ορθόδοξο Οικουμενισμό, που μένοντας
πιστός στην Ορθοδοξία θα μπορούσε να διαλέγεται με τους ετεροδόξους, για
να τους βοηθήση να αντιληφθούν ότι επάνοδός τους στην Ορθόδοξο Εκκλησία είναι επάνοδος στο πατρικό τους σπίτι, από το οποίο οι πρόγονοί τους εμακρύνθησαν.
Εννοούμε τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό, τον διαχριστιανικό και διαθρησκειακό.
Με πόνο χαράσσω τις γραμμές αυτές:
– ∆ιά τους Οικουμενιστάς εκείνους που συμπροσεύχονται όχι μόνο με
ετεροδόξους αλλά και ετεροθρήσκους και ανάβουν κεριά μαζί με τους Ιουδαίους, Μουσουλμάνους, Βουδιστάς, Ειδωλολάτρας, για την ειρήνη. Σε ποιόν Θεό
άραγε προσφέρουν τα κεριά αυτά; Ξεχνούν όχι μόνο τους Ιερούς Κανόνας,
αλλά και αυτές τις θείες Γραφές. «Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β  Κορ.
στ  14).
– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που χωρίς ενδοιασμό συμπροσεύχονται με
Προτεστάντισσες ιέρειες.
– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που συμμετέχουν στο Π.Σ.Ε., χωρίς όμως να
τους επιτρέπεται να καταθέτουν ιδιαιτέρα δήλωσι που να εκφράζη τας Ορθοδόξους θέσεις, με συνέπεια η φωνή τους να χάνεται μέσα στην παμπροτεσταντική χοάνη.
– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που κατήρτισαν το κείμενο της Συμφωνίας
Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών του Balamand, με το οποίο οι Ορθόδοξοι
για πρώτη φορά ανεγνώρισαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό ως πλήρη Εκκλησία
και ως αδελφή Εκκλησία, χωρίς οι Ρωμαιοκαθολικοί να παραιτηθούν από το
Filioque, το “αλάθητο” και το πρωτείο εξουσίας του Παπα εφ  ὅλης της Εκκλησίας, την ετεροδιδασκαλία περί κτιστής Χαριτος και τις λοιπές κακοδοξίες
τους.
– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που με τις Κοινές ∆ηλώσεις (κατά τον διάλογο
Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων) ανεγνώρισαν όχι μόνον τους νυν Αντιχαλκηδονίους ως Ορθοδόξους, αλλά και τους πατέρας αυτών ∆ιόσκορο, Σεβήρο,
‘Ιακωβο Βαραδαίο και λοιπούς, τους αναθεματισθέντας υπό Οικουμενικών
Συνόδων, ερχόμενοι έτσι σε φανερά αντίθεσι με τας θεοπνεύστους Οικουμενικας μας Συνόδους, αλλά και τους μεγάλους Πατέρας, ‘Ιωαννη τον ∆αμασκηνό,
Μ. Φωτιο, Μαξιμο τον Ομολογητή, Σωφρόνιο Ιεροσολύμων και λοιπούς.
– ∆ιά τους Οικουμενιστάς οι οποίοι κηρύττουν ότι Ανατολική και ∆υτικη Εκκλησία είναι αδελφαί Εκκλησίαι και ότι η μεταξύ αυτών κοινωνία είναι
αντίστοιχος προς την κοινωνία των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως εάν η
∆υτική προσήλθε στην Ορθοδοξία.  Η κηρύττουν ότι Ανατολή και ∆ύσις είναι
οι δύο πνεύμονες με τους οποίους αναπνέει η Εκκλησία, ως εάν η ∆υτική Εκκλησία ορθοδοξή και δεν πάσχη ανιάτως.  Η κηρύττουν ότι η Ορθόδοξος Ανατολή και η αιρετική ∆ύσις αποτελούν δύο διαφορετικές όψεις της ιδίας Ευαγγελικής Αληθείας και ότι δήθεν αυτή είναι η Φωτιανή Παράδοσις.
Οποία διαστρέβλωσις της Ιστορίας! Ο ομολογητής Μεγας Φωτιος, ο ελέγξας σθεναρώς τους κακοδόξους Λατίνους, να θεωρήται ως τάχα εκφράζων
την ίδια πίστι με εκείνους τους οποίους δια βίου εστηλίτευσε!
∆εν αντιλαμβάνονται οι τα τοιαύτα λέγοντες ότι υποτιμούν την νοημοσύνη των ακροατών και αναγνωστών τους;  Ωστε λοιπόν Filioque και μη Filioque,
παποκεντρική εκκλησιολογία και Ορθόδοξος εκκλησιολογία, κτιστή και
άκτιστος Χάρις, εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο την ίδια Αλήθεια και όχι
δύο διαφορετικές διδασκαλίες, ήτοι μία Ορθόδοξο και μία αιρετική;
Ιδού που καταντά το Οικουμενιστικό παραλήρημα!
Και αφού ο λόγος περί αγίου Φωτίου, θα πρέπει να επισημάνουμε, ότι ειναι τουλάχιστον άδικο και ιστορικώς αναπόδεικτο ότι και οι Ορθόδοξοι Πατέρες ευθύνονται δια το σχίσμα. Ευθύνεται ο Μ. Φωτιος, ο Πατριάρχης Μιχαήλ
Κηρουλάριος, ο άγιος Μάρκος Εφέσου, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι
οποίοι ως γνήσιοι ποιμένες της Εκκλησίας του Χριστού απέρριψαν τις αιρέσεις των ∆υτικών και ηρνήθησαν να υποτάξουν την Ορθόδοξο Ανατολική
Εκκλησία στον Παπα;
Ποίος ευθύνεται; Οι Ορθόδοξοι, όταν αντιστέκωνται στους αιρετικούς, η
αντιθέτως οι αιρετικοί, όταν με εωσφορικό πείσμα προσπαθούν να επιβάλλουν
την αίρεσι σε όλη την Εκκλησία;
Και μήπως θέλουμε καλλιτέρα απόδειξι της ευθύνης και δολιότητος των
∆υτικών από την επάρατο Ουνία, η οποία προκάλεσε και προκαλεί τόσο πόνο
και τόσους βιαίους προσηλυτισμούς μεταξύ των Ορθοδόξων;
– ∆ι  ὅλους τους Οικουμενιστάς που με πράξεις, άρθρα και λόγους αμβλύνουν το Ορθόδοξο αισθητήριο του Ελληνορθοδόξου λαού, ώστε να του αφαιρουν κάθε δύναμι αντιστάσεως εναντίον όσων επιβουλεύονται την Ορθοδοξία
του.
Τας σκέψεις αυτάς μας προεκάλεσεν εκτός των άλλων και η ανάγνωσις
του κατωτέρω αποσπάσματος εκ του Συνοδικού της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
«Άπαντα τα παρά την Εκκλησιαστικήν παράδοσιν, και την διδασκαλίαν, και υποτύπωσιν των αγίων και αοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, η μετα τούτο πραχθησόμενα, Ανάθεμα».
Αυστηροί όντως οι Πατέρες, αλλά και φιλάνθρωποι.  Οσοι πραγματικά
αγαπούν, πρέπει να λέγουν την αλήθεια, διότι αυτή μόνον σώζει, «γνώσεσθε
την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (‘Ιωαν. η  32).
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ερωτήσω τους εκ των Ορθοδόξων Οικουμενιστάς: Μηπως θα έπρεπε να διερωτηθούν, εάν τα υπ  αὐτῶν πραττόμενα και
λεγόμενα είναι καινοτομίες «παρά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν και διδασκαλίαν»;
Υπάρχει βέβαια ένας εύκολος τρόπος να κατασιγάσουν την συνείδησί
τους όσοι οδηγούν την Εκκλησία στον συγκρητιστικό Οικουμενισμό. Να χαρακτηρίζουν τους εμμένοντας στην πατροπαράδοτο ευσέβεια συλλήβδην ως
φανατικούς φονταμενταλιστάς. Με αυτήν την λογική θα εχαρακτηρίζοντο και
οι Άγιοι Πατέρες οι συντάξαντες το ανωτέρω ανάθεμα, ως και τα λοιπά πολλά
αναθέματα κατά των αιρετικών, επίσης ως φονταμενταλισταί, ακραίοι και
φανατικοί.
Έχω την αίσθησι ότι η γλώσσα των Οικουμενιστών δεν είναι η γλώσσα
των Αγίων Πατέρων και διδασκάλων μας. ∆εν είναι γλώσσα ομολογίας της αμωμήτου Πιστεως, αλλά γλώσσα διπλωματίας, πολιτικής. Γλώσσα που κνήθει
(γαργαλίζει) τις ακοές πολλών συγχρόνων ανθρώπων, οι οποίοι είναι ολιγόπιστοι η άπιστοι και δι  αὐτό η δογματική των ευαισθησία έχει χαθή. Κατά τον
μέγα Παύλο:
«Έσται γαρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται,
αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί
δε τους μύθους εκτραπήσονται» (Β  Τιμ. δ  3, 4).
Οι κοσμικόφρονες άνθρωποι της εποχής μας αρέσκονται να ακούουν και
να λέγουν ότι καλές είναι όλες οι θρησκείες και ότι όλες πρέπει να συνεργάζωνται για την ειρήνη.
Η εκκλησιαστική διπλωματία θυσιάζει την Αλήθεια στον καιροσκοπισμο, στην ανθρωπαρέσκεια, στην επίτευξι γηΐνων στόχων.
Η πανθρησκειακή συμπροσευχή της Ρουμανίας έγινε καθ  ὑπαγόρευσιν
του αρχηγού του Ρουμανικού κράτους, για να καλοπιάση τον εμπνευστή της
Παπα και τους ∆υτικούς, προκειμένου να γίνη δεκτή η Ρουμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωσι. Για τον ίδιο λόγο θα γίνη δεκτός ο Παπας στην Ρουμανία, στην
πρώτη Ορθόδοξο χώρα που θα δεχθή την επίσκεψί του. Τα οχυρά πέφτουν. Η
καταταλαιπωρημένη από την Ουνία και τους Παπικούς Ρουμανία λησμονεί
την ιστορία της, τους μάρτυράς της, χάριν τόσον ευτελών σκοπών. Ο γηραιός
Πατριάρχης σύρεται στο άρμα του Παπισμού. Οι Ορθόδοξες χώρες να χάσουν
την ψυχή τους, για να γίνουν δεκτές στην Ευρωπαϊκή Ένωσι;
Κατι παρόμοιο γίνεται και στην χώρα μας, όπου πολλοί είναι πρόθυμοι
να απεμπολήσουν τις παραδόσεις μας, να απορθοδοξοποιήσουν την Ελλάδα,
για να γίνουν αρεστοί στους Ευρωπαίους ηγέτας η δυνάστας.
Πρόσφατο παράδειγμα η αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά του Κρατικου Ραδιοφώνου. Σιγά σιγά περικόπτουν κάθε εκπομπή που θυμίζει Ορθοδοξία. Περιεκόπη κατ  ἀρχάς η πρωινή προσευχή. Κατόπιν οι εκκλησιαστικές εκπομπές του πρώτου προγράμματος της Κυριακής. Οι αναμεταδόσεις των μεγάλων Πανηγύρεων της Ορθοδοξίας, ως της Παναγίας της Τηνου. Πρόσφατα περιέκοψε και την αναμετάδοσι των Χαιρετισμών. Οι ιθύνοντες το Κρατικό Ραδιόφωνο αγνοούν φαίνεται ότι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας, τα “Χαιρονύμφια” όπως τα λέγει ο λαός, είναι μία από τις ελληνορθόδοξες παραδόσεις μας,
και ότι αυτοί που δεν ημπορούν να μεταβούν στις εκκλησίες για σοβαρούς λογους άκουγαν από το Ραδιόφωνο τους Χαιρετισμούς, και μάλιστα στις περιοχες που δεν ακούονται οι εκκλησιαστικοί σταθμοί.
Ο οδοστρωτήρας του εξευρωπαϊσμού εξαφανίζει σιγά σιγά την εκκλησιαστική και εθνική μας ταυτότητα. Τα συμπτώματα είναι πολλά και δεν είναι
του παρόντος να αναφερθούν διεξοδικώς εδώ.
Πολλοί μας κατηγορούν ότι, ενώ αγωνιζόμεθα κατά του Οικουμενισμού,
δεν διακόπτουμε την κοινωνία με τους Οικουμενιστάς.
Πράγματι, ενώ πιστεύουμε ότι ο συγκρητιστικός Οικουμενισμός είναι μία
σοβαρά εκκλησιολογική παρέκκλισις, που τείνει να γίνη και αίρεσις, δηλαδή
παγιωμένο αιρετικό φρόνημα, εμείς μένουμε στην Αγία μας Εκκλησία, διότι
πιστεύουμε ότι μέσα από την Εκκλησία και όχι εκτός αυτής ημπορούμε να
αγωνισθούμε, για να συνειδητοποιηθή η εκκλησιολογική αυτή παρέκκλισις ενίων. Ως αποδεικνύει η εκκλησιαστική ιστορία, αι αιρετικαί δοξασίαι δεν συνειδητοποιούνται αμέσως από το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Κατά την ταπεινή μας κρίσι, ο εικοστός αιών υπήρξε ο αιών της αναπτύξεως του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι πολλοί
εκ των Ορθοδόξων ενθουσιωδώς υπεστήριζαν τον Οικουμενισμό, όχι εκ διαθέσεως να προδώσουν την Ορθοδοξία, αλλά καλή τη πίστει η και εκ της ανάγκης
να συμβιώνουν ειρηνικά με ετεροδόξους στην αλλοδαπή. Χαριν μιας προσδοκωμένης οικουμενικής προσεγγίσεως, Ορθόδοξοι ηγέται ήρχισαν δυστυχώς να
υιοθετούν την εκκλησιολογία των κλάδων η των αδελφών Εκκλησιών, χωρίς
προηγουμένη δογματική συμφωνία.
Συνετέλεσαν βεβαίως στην υιοθέτησι μη ορθοδόξων εκκλησιολογικών
θέσεων και άλλοι παράγοντες: Η διασπορά των Ορθοδόξων στις χώρες των
Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών, η αποδυνάμωσις των παλαιφάτων Πατριαρχείων από τα παραδοσιακά τους Ορθόδοξα ποίμνια, η επίδρασις επί των
κληρικών και θεολόγων της περιρρεούσης ατμοσφαίρας του υλιστικού ανθρωποκεντρικού πνεύματος, που δεν ανέχεται απόλυτα μεγέθη αλλά σχετικοποιεί
κάθε πίστι.
Ελπίζουμε ότι ο εικοστός πρώτος αιών θα είναι ο αιών της συνειδητοποιήσεως εκ μέρους των Ορθοδόξων της εκκλησιολογικής παρεκκλίσεως του
συγκρητιστικού Οικουμενισμού και της επανόδου όλων των Ορθοδόξων εις
την προ του 20ου αιώνος γενικώς επικρατούσα εκκλησιολογία, κατά την οποία την Μιαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν αποτελεί μονον η Ορθόδοξος Εκκλησία.
Ημείς δε οι ταπεινοί επόμενοι τοις αγίοις Πατράσι επί τη σημερινή ευσήμω ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας επαναλαμβάνουμε μετά της Αγίας Εκκλησίας:
«Τούτων τοις υπέρ ευσεβείας μέχρι θανάτου άθλοις τε και αγωνίσμασι,
και διδασκαλίαις παιδαγωγείσθαί τε και κρατύνεσθαι Θεόν εκλιπαρούντες,
και μιμητάς της ενθέου αυτών πολιτείας μέχρι τέλους αναδείκνυσθαι εκδυσωπούντες αξιωθείημεν των εξαιτουμένων, οικτιρμοίς, και χάριτι του μεγάλου
και πρώτου Αρχιερέως Χριστού, του αληθινού Θεού ημών• πρεσβείαις της υπερενδόξου ∆εσποίνης ημών Θεοτόκου, και Αειπαρθένου Μαρίας, των θεοειδων Αγγέλων, και πάντων των Αγίων. Αμήν» (Συνοδικόν Κυριακής της Ορθοδοξίας).
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου
†Αρχιμ. Γεώργιος
Εν Αγίω Όρει τη Α  Κυριακῇ των Νηστειών 1999.
 Πηγή: www.monastery.gr

 

Πρωτ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος: «Οὐρανοῦ κρίσις. Δέν χρειάζονται οἱ διάλογοι. Τόν «Πάπα» ἀπορρίπτει ὁ οὐρανός»

 «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ. ΤΟΝ «ΠΑΠΑ» ΑΠΟΡΙΠΤΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ»

 Ὁμιλία αἰδ. πρωτοπρεσβ. π. Ἀγγέλου Ἀγγελακοπούλου, πού ἐκφωνήθηκε στήν αἴθουσα τῆς Π.Ο.Ε. στίς 8-12-2014 

 Σεβαστοί Πατέρες,
Ἀξιότιμε κ. Χαράλαμπε Βασιλόπουλε καί λοιποί κύριοι ἰθύνοντες καί συνεργάτες τῆς ναυαρχίδος τοῦ ἀντιαιρετικοῦ καί ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνος, τῆς κατά πάντα μαχητικῆς ἐφημερίδος τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, Ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί και ἀδελφές,

Θά θέλαμε, κατ’ ἀρχήν, νά ἐκφράσουμε τά βαθύτερα αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης καί ἐνθέρμου εὐχαριστίας, πού διακατέχουν τήν καρδιά μας, γιά τήν τιμητική πρόσκληση, πού εἴχατε τήν εὐγενή καλωσύνη νά ἀπευθύνετε πρός τήν ἐλαχιστότητά μας, νά εἴμαστε σήμερα ὁ ὁμιλητής στή σειρά τῶν ὁμιλιῶν, πού διοργανώνει κάθε Δευτέρα ἡ Π.Ο.Ε. Πράγματι, ἀποτελεῖ ὑψίστη τιμή για ’μᾶς νά ὁμιλοῦμε στήν Π.Ο.Ε. καί τόν Ὀρθόδοξο Τύπο, πού εἶναι καί τά δύο καρποί τῶν συγχρόνων ὁσίων Γερόντων καί ὁμολογητῶν ἀρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου καί ἀρχιμ. Μάρκου Μανώλη.

Τό θέμα, τό ὁποῖο θά ἀναπτύξουμε σήμερα στήν ἀγάπη σας, εἶναι : «Οὐρανοῦ κρίσις. Δέν χρειάζονται διάλογοι. Τόν «πάπα» ἀπορίπτει ὁ οὐρανός».

Πρόλογος

Ἡ μνήμη κάθε ἁγίου τῆς πίστεώς μας μᾶς παρέχει κατάλληλη ἀφορμή γιά πνευματικό προβληματισμό. Continue reading

(†) Γέροντος Ἀναστασίου Κουδουμιανοῦ: Ἡ ἀγαπολογία τῶν «θεολογούντων» ἄνευ Θεοῦ…

Ἡ ἀναγνώριση τοῦ βαπτίσματος τῶν ἑτερόδοξων ὡς βάση μίας νέας ἐκκλησιολογίας

«Βαπτισματική Ἑνότητα» καί ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος

  Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Ἄλμπαν Χίρς

 Ἡ ἐκ μέρους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας κατανόηση τοῦ ἑτεροδόξου βαπτίσματος πηγάζει καί καθορίζεται ἀπό τήν ἐπίγνωση τῆς ὕπαρξής της ὡς τῆς «μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καί ἀποστολικῆς ἐκκλησίας», πού ἀποκλειστικά τελεῖ τό ἕνα βάπτισμα στόν θάνατο καί στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτό ἐπειδή «σημαίνεται ἡ Ἐκκλησία ἐν τοῖς μυστηρίοις».[1] «Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει καί συνεχῶς μορφοῦται ἐν τοῖς μυστηρίοις καί διά τῶν μυστηρίων. Οἱ διαβιοῦντες ἐκτός της μυστηριακῆς ζωῆς εἶναι ἐκτός τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ».[2]

Τό «Ἕνα Βάπτισμα» καί τό Βάπτισμα τῶν Αἱρετικῶν

Τό Ἅγιο Βάπτισμα εἶναι ἡ εἴσοδος στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καί ὡς ἐκ τούτου τό θεμέλιο καί ἡ προϋπόθεση ὅλων τῶν ἐπακόλουθων μυστηρίων. Ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «ἐάν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καί πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» [3]. Ἡ αὐτογνωσία τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται πρωτίστως στό Σύμβολο τῆς Πίστεως [4], ἀλλά ἐπίσης καί στά αἰώνια λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι ὑπάρχει «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα· εἷς Θεός καί πατήρ πάντων, ὁ ἐπί πάντων καί διά πάντων καί ἐν πᾶσιν». [5] «Σ’ αὐτήν τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητα ἀνήκει τό χριστιανικό βάπτισμα, σ’αὐτήν στηρίζεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας».[6] «Ὁ ἕνας Κύριος, ἡ μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα» καί τά τρία αὐτά – «συνθέτουν τήν ἔννοια τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας καί διασφαλίζουν τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητα της».[7] «Ἐκτός αὐτῆς ὅ,τι λέγεται «Ἐκκλησία» εἶναι συνάθροιση αἱρετικῶν πού ἔχουν ἀπολέσει τή μία πίστη στόν ἕνα Κύριο καί κατά συνέπεια τό βάπτισμα, τό ὁποῖο τελεῖται ἀπό αὐτούς, δέν εἶναι τό χριστιανικό βάπτισμα» [8]. Γιά τόν λόγο αὐτό οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί εἰσέρχονται στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας διά τοῦ βαπτίσματος. Continue reading

Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ σύγχρονος χριστιανικός κόσμος (Ἱερομόναχος Λουκᾶς Γρηγοριάτης)

 

  Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔζησαν σέ βάθος τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό ἐβίωσαν βαθύτατα τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, καί γι’ αὐτό κατενόησαν τήν σημασία καί τήν ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα τῆς ἑνότητός της. Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τους καί ἐμεῖς πιστεύουμε καί ὁμολογοῦμε «Εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας φανερώνεται στό δόγμα, στήν Εὐχαριστία, στήν ἁγιότητα.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, ἐπειδή μόνη αὐτή εἶναι Ἁγία καί Καθολική καί Ἀποστολική. Σύγχρονες ἑρμηνεῖες πού θέλουν τήν Ἐκκλησία νά εἶναι Μία καί νά περιλαμβάνῃ καί τίς διάφορες χριστιανικές ἐκκλησίες-ὁμολογίες, δέν ἔχουν ἔρεισμα στήν ὀρθόδοξο Ἐκκλησιολογία, διότι κατά τούς ἁγίους Πατέρας ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας συνυφαίνεται μέ τήν Ὀρθοδοξία. Οἱ χριστιανικές κοινότητες πού ἔχουν διολισθήσει σέ ἑτεροδοξία καί παραμένουν σέ αὐτήν, ἔχουν ἐκπέσει ἀπό τήν ἁγιότητα, τήν καθολικότητα καί τήν ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες περιφρούρησαν τόν θησαυρό τῆς ἑνότητός της μέ ἀδιαπραγμάτευτο κριτήριο τήν ἀποστολική Πίστι καί Παράδοσι, ἡ ὁποία συνιστᾶ τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος βλέπει τίς ἄλλες «χριστιανικές» κοινότητες, πού δέν βρίσκονται στήν ἑνότητα τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς «κακές παραφυάδες πού γεννοῦν θανατηφόρο καρπό, διότι δέν εἶναι φυτεία τοῦ Πατρός» [1]. Continue reading

Ἱ.Μ. Πειραιῶς: Πρωτοφανές: Ψυχικά ἀσθενεῖς ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τόν ἀντιαιρετικό ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 23η Νοεμβρίου 2017

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ: ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΟΣΟΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ !

Είναι πλέον γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή, την οποία χαρακτηρίζει κατ’ εξοχήν η πνευματική σύγχυση και η διαστροφή των εννοιών. Η λεγόμενη«Νέα Υδροχοϊκή Εποχή» και το γνήσιο πνευματικό τέκνο του η παναίρεση του Οικουμενισμού,» εισάγει και επαγγέλλεται στην ανθρωπότητα, ένα νέο τρόπο σκέψεως του ανθρώπου, ο οποίος καλείται να βγει από τα στεγανά της «παλιάς εποχής». Καλείται να αποβάλλει τα δόγματα και τις δοξασίες της, τα οποία «κρατούσαν την ανθρωπότητα δέσμια» σε «κλειστά συστήματα» και «δημιουργούσαν στεγανά ανάμεσα σε πρόσωπα και ομάδες». Να αποδεχτεί τον «άλλον», μαζί με τις δοξασίες του, τις οποίες η παλιά εποχή χαρακτήριζε ως πλάνες και αιρέσεις. Τώρα πια δεν υπάρχουν αιρέσεις, αλλά διαφορετικές «οπτικές της αλήθειας»! Οι διάφορες χριστιανικές ομολογίες, ακόμη και οι άλλες θρησκείες εκφράζουν, σύμφωνα με την νέα κυρίαρχη ιδεολογία της «Νέας Εποχής», διαφορετικές πλευρές και οπτικές της απόλυτης αλήθειας. Η απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει σε καμιά θρησκεία, αλλά προκύπτει μόνο με τον συγκερασμό όλων των θρησκειών σε ένα νέο θρησκευτικό μόρφωμα, την πανθρησκεία.
Όμως η εμφάνιση και ανάπτυξη του οικουμενιστικού τέρατος καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνος και μέχρι σήμερα, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί δυναμικές αντιδράσεις στο υγιές εκκλησιαστικό σώμα, αφού η νέα αυτή αίρεση ακυρώνει την εν Χριστώ σωτηρία, η οποία επιτυγχάνεται μόνον δια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Continue reading

Ὁ Ἅγιος Ραφαήλ καί τά συλλείτουργα τῶν ἡμερῶν μας

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Δεκατρία χρόνια μετά τήν προδοτική ψευτοσύνοδο τῆς Φερράρας, ὁ συνυπογραφείς ἑνωτικός ὅρος ἐφαρμόζεται πλέον καί στήν πράξη: Ἀπεσταλμένοι τοῦ πάπα ἔρχονται στήν Κωνσταντινούπολη καί στίς 12 Δεκεμβρίου 1452 (πέντε μῆνες πρίν ἀπό τήν Ἅλωση) συλλειτουργοῦν μέ τούς δικούς μας μέσα στήν Ἁγιά Σοφιά.

Ἡ ὑβριστική αὐτή ἑνωτική λειτουργία σήμανε καί τό τέλος τῆς χιλιόχρονης Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, ὅπως μαθαίνουμε ἀπό τά Βιβλία μας τά Ἱερά, ποτέ δέν μένει ἀτιμώρητη. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ σηκώθηκε ἀπό τήν Πόλη καί ἀντ’ αὐτῆς ἐγκαταστάθηκε ἡ χατζάρα τοῦ Τούρκου.

Στήν συγκεκριμμένη, ὅμως, ἀποστασία (συλλείτουργο μέ αἱρετικούς), κάποια παλληκάρια τῆς Πίστεώς μας διαμαρτυρήθηκαν καί ἀντέδρασαν σθεναρά. Ἀνάμεσά τους καί ὁ γνωστός σέ ὅλους μας θαυματουργός Ἁγιος τῆς νήσου Λέσβου, ὁ Ἅγιος Ραφαήλ. Continue reading

Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς: Ἡ μεταπατερική θεολογία πιστή θεραπαινίδα τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συγκρητισμοῦ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
 

Εν Πειραιεί τη 16η Νοεμβρίου 2017

Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΗ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ

Προφανώς το σύγχρονο κακόδοξο θεολογικό ρεύμα, της λεγόμενης «Μεταπατερικής Θεολογίας», προξένησε ανυπολόγιστη ζημία στο εκκλησιαστικό σώμα και τώρα άρχισαν να φαίνονται οι πικροί καρποί του και οι ολέθριες επιπτώσεις του. Γύρω από το νεοφανές αυτό θεολογικό ρεύμα έχει ασχοληθεί η Ιερά Μητρόπολή μας πριν από πεντέμισι περίπου χρόνια με την διοργάνωση Θεολογικής Ημερίδας, τον Φεβρουάριο του 2012 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με θέμα: «Πατερική Θεολογία και μεταπατερική αίρεση», στην οποία ειδικοί ερευνητές και καταξιωμένοι ομιλητές ανέπτυξαν και ανέδειξαν το μέγεθος της πνευματικής αυτής κακοήθειας, που άρχισε να αναπτύσσεται στο σώμα της ελλαδικής Εκκλησίας εδώ και μερικές δεκαετίες. Μετά το γνωστό Συνέδριο της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών» του Βόλου, το ζήτημα επεκτάθηκε και στις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης, σε άλλες Θεολογικές Ακαδημίες της πατρίδος μας, σε καθηγητές Θεολογικών Σχολών, σε σωματεία και συλλόγους, και αλλού.
Όπως επεσήμαναν στις εισηγήσεις τους οι κορυφαίοι ομιλητές της εν λόγω Ημερίδας, πρόκειται για μια «θεολογία» μεταλλαγμένη, κατασκευασμένη και προσαρμοσμένη στα θεολογικά σπουδαστήρια των Θεολογικών Σχολών και των κλειστών Συνεδρίων. Μια «θεολογία» που λειτουργεί διαβρωτικά στην Πατερική και Κανονική μας Παράδοση. Μια «θεολογία» που ουσιαστικά ανατρέπει και κατεδαφίζει το κύρος και την αυθεντία των αγίων Πατέρων μας. Μια «θεολογία» επιδοτούμενη και χρηματοδοτούμενη από οικουμενιστικά κέντρα και ετερόδοξα ιδρύματα και πανεπιστήμια. Όπως πολύ εύστοχα διεκήρυξε στην ως άνω Ημερίδα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. Σεραφείμ: Continue reading

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Ἐκκλησιαστική συνέπεια

Ἐκκλησιαστική συνέπεια

 Στό κείμενο μέ τίτλο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον», πού τέθηκε στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης γιά συζήτηση καί ψήφιση, γινόταν λόγος γιά τίς ἄλλες ἐκτός ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «Χριστιανικές Ἐκκλησίες καί Ὁμολογίες».

Κατά τήν συζήτηση προτάθηκε ἀπό τρεῖς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀντί νά γραφῆ «Χριστιανικές Ἐκκλησίες καί Ὁμολογίες» νά γραφῆ «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες», «ἑτερόδοξες Κοινότητες», «Χριστιανικές Κοινότητες». Τελικά ἀποφασίσθηκε νά χρησιμοποιηθῆ ὁ ὅρος «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες καί Ὁμολογίες», καί νά προσδιορισθοῦν ἔτσι «μέ τήν ἱστορική τους ὀνομασία».

Ἑπομένως, τό τελικό κείμενο κάνει λόγο γιά «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες καί Ὁμολογίες». Προφανῶς ὡς «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» χαρακτηρίζονται οἱ λεγόμενες Ἀνατολικές «Ἐκκλησίες», δηλαδή οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι ἤ Μονοφυσίτες, καί οἱ Νεστοριανοί, τῶν ὁποίων οἱ θεολογικές ἀπόψεις καταδικάστηκαν ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους Δ’, Ε’ καί ΣΤ’, καθώς ἐπίσης καί οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, τῶν ὁποίων οἱ ἀπόψεις γιά τό filioque καί γιά τό actus purus καταδικάσθηκαν ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδου Η’ καί Θ’, ἐνῶ ὡς «Ὁμολογίες» χαρακτηρίζονται οἱ Προτεσταντικές ὁμάδες καί οἱ Ἀγγλικανοί.

Ὁ ὅρος ἑτερόδοξος σαφῶς ἐννοεῖται ὡς διαφορετικός ἀπό τό ὀρθόδοξος καί συνεπῶς αἱρετικός. Οἱ ὅποιες προσπάθειες πού καταβάλλονται ἀπό νεώτερους θεολόγους νά ἀποσυνδεθοῦν οἱ ὅροι ἑτερόδοξος καί αἱρετικός, εἶναι προφανῶς ἀστήριχτες καί ἐντάσσονται μέσα στήν σύγχρονη νοοτροπία τῆς «δημιουργικῆς ἀσάφειας». Ὅμως μέ «δημιουργικές ἀσάφειες» δέν μπορεῖ νά ἐκφράζεται ἡ ὀρθόδοξη θεολογία.

Continue reading

Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης γιὰ τὸν οἰκουμενισμὸ

«Καὶ πρέπει ἠμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ παραιτηθῶμεν παντὸς διαλόγου πρὸς αἱρετικούς, κατὰ τὴν ὀρθὴν συμβουλὴν τοῦ Θεορρήμονος Ἀποστόλου Παύλου,»αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδῶς ὅτι ἐξήστραπτεν ὁ τοιοῦτος ἁμαρτάνων ὧν αὐτοκατάκριτος…». Πρὸς τί λοιπὸν ἡ τόση προθυμία πρὸς μετάβασιν εἰς Ρώμην, πρὸς τί ἡ ἐπίμονος ἐκζήτησις ὑφ’ ἠμῶν διαλόγων; Πρὸς τί τόσον ἡ κακοπαθοῦσα καὶ παραποιουμένη κατὰ Θεὸν ἀγάπη; Continue reading