Ρήματα Ζωῆς: Ὅταν ἐξομολογεῖται ὁ ἄνθρωπος…

rimata_zois_exomologisi_ger.iosif

 Όταν εξομολογείται ο άνθρωπος, καθαρίζεται η ψυχή του και γίνεται αδάμαντας φωτεινός… Χωρίς την εξομολόγησην, μετάνοια δεν λογίζεται· και χωρίς την μετάνοιαν άνθρωπος δεν σώζεται.

 Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

 http://www.pemptousia.gr

Πῶς μέ τήν προσευχή γίνεσαι, καθαρός, ἐλαφρύς, διαυγής, χαριέστατος, γλυκύς, μαλακός σάν βαμβάκι, πλήρης σοφίας καί γνώσεως. Γέροντος Ἰωσήφ Ἡσυχαστοῦ

 

  Επιστολή Εικοστή Πέμπτη
Καταπαύουν οι αισθήσεις και αρπάζεται
ο ευχόμενος εις θεωρίαν
Αυτό που γεύτηκες παιδί μου στην προσευχή σου εκείνο το βράδυ είναι η ενέργεια της Χάρης. Αυτό γύρευε να σου το δώσει πάλι  ο Κύριος, όταν θελήσει.
Γνωρίζω έναν αδελφό που μία μέρα συνάντησε πολλούς πειρασμούς και  πέρασε όλη την ημέρα εκείνη με δάκρυα χωρίς καθόλου να γευτεί (τη χάρη).
Καθισμένος λοιπόν σε μία πέτρα κατά τη Δύση του ηλίου έβλεπε στην κορυφή το Ναό της Μεταμορφώσεως και κλαίγοντας παρακαλούσε, λέγοντας με πόνο:
    Κύριε, καθώς μεταμορφώθηκες στους μαθητές Σου μεταμορφώσου και στην ψυχή μου! Πάψε τα πάθη, ειρήνευσε την καρδιά μου! Δώσε ευχή στον ευχόμενο και κράτησε τον ακράτητο νου μου!
Ξεστομίζοντας με πόνο τέτοια (λόγια), ήλθε από εκεί από τον Ναό, μία πνοή σαν αέρας λεπτός γεμάτος ευωδία. Όπου, όπως μου έλεγε, γέμισε την ψυχή του χαρά, φωτισμό, θεία αγάπη κι άρχισε μέσα του, από την καρδιά του, να αναβλύζει με μέλι (γλυκύτητα) αδιάλειπτα η ευχή. Συνέχεια

Τό κέρδος τῆς θλίψης- Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής (2/11/1897 – 28/8/1959)

 Η κάθε θλίψις όπου μας γίνεται, είτε εξ’ ανθρώπων, είτε εκ του πονηρού, είτε εκ της φύσεως, πάντοτε έχει εντός αυτής κλεισμένον και το ανάλογον κέρδος.

Και οποίος την περνά δι’υπομονής λαμβάνει την πληρωμήν απ’ εδώ τον αρραβώνα κακείθεν το τέλειον.

Χρεία λοιπόν της υπομονής καθάπερ άλας εν φαγητώ. Συνέχεια

Θέλει, ὅπου σέ βρεῖ ἡ Χάρις, ἐκεῖ νά σταθεῖς. Γέροντος Ἰωσήφ Ἡσυχαστοῦ

 

Αποσπάσματα από 35 και 36η Επιστολή

Πρόσεξε λοιπόν αυτό το  μαθηματάκι «ΤΗΣ ΠΡΑΞΕΩΣ»:

Όταν βλέπεις την Χάριν να ενεργεί και ευφραίνεται η ψυχή σου και σταλάζουν χωρίς βία τα δάκρυα – για τα ελέη που σου χάρισε  ο Θεός – αν είσαι στην προσευχή ΣΤΑΣΟΥ.

ΟΡΘΙΑ όταν είσαι ΜΗΝ ΚΙΝΕΙΣΑΙ.

Όπου κάθεσαι ΚΑΘΟΥ.

Εάν εύχεσαι ΕΥΧΟΥ χωρίς νηπιακό λογισμό και να δέχεσαι τη ραγδαία βροχή του Πνεύματος σε σένα όσο κρατήσει.

Διότι και στην εργασία  αν σου έρθει, αν σηκωθείς για την ευχή ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΑΙ.

ΘΕΛΕΙ  ΟΠΟΥ  ΣΕ  ΒΡΗΚΕ  ΕΚΕΙ  ΝΑ  ΣΤΑΘΕΙΣ.

Να μη γίνεις εσύ τεχνίτης σε αυτή. Συνέχεια

«Βιασθῆτε» καί δεῖξτε ζῆλο στόν Γέροντά σας καί μεταξύ σας καί θά δεῖτε τέτοια ἀκινησία παθῶν καί εἰρήνη ψυχῆς σά νά βρίσκεστε στόν Παράδεισο. Γέροντος Ἰωσήφ Ἡσυχαστοῦ, Ἐπιστολές

 

 Έτσι γίνεται ο νους όλο φως όλο  διαύγεια

 Κεφ. ΙΒ, Επιστολή δωδεκάτη΄
΄
Ελεύθερη απόδοση σε απλή νεοελληνική

Για την προσευχή που γράφεις παιδί μου, εφόσον ο Γέροντας έχει γνώση της προσευχής δεν υπάρχει φόβος να πλανηθείς. Εσύ κάνε όπως σου λέει ο Γέροντάς σου κι αν η χάρη πηγαίνει κι έρχεται μην λυπάσαι, επειδή έτσι γυμνάζει τον άνθρωπο να έχει ταπεινό φρόνημα και να μην υπερηφανεύεται.
Στην αρχή έτσι κάνει ο αρχάριος. «Αλίμονο σε σένα  πόλη,  που ο βασιλιάς σου (είναι) νεότερος» λέει η θεία Γραφή· “αλίμονό σου ψυχή που ο νους σου είναι αρχάριος σε τέτοια». 
 Ο νους παιδί μου δεν μπορεί να σταθεί σε μία στάση. Μάλιστα ο νους εκείνου που είναι αδύνατος στα πνευματικά θέλει άλλη ώρα ανάγνωση άλλη ψαλμωδία άλλοτε σιωπή. Όταν σιωπά ο άνθρωπος ο νους  βρίσκει ευκαιρία να ρεμβάζει πάνω σε διάφορες προτάσεις της Γραφής που πρόλαβε να μελετήσει. Συνέχεια

Ἐγώ, ἐπειδή ἡσυχάζων κανένα δέν δέχομαι….Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής (2/11/1897 – 28/8/1959)

 Diane Shellenberger - Stormy sky

Εγώ, επειδή ησυχάζων κανένα δεν δέχομαι, μήτε θέλω να ακούω πως ζουν η τι κάμουν ο κόσμος,διά τούτο παρακινήσει και φθόνω του πονηρού έγινα στόχος της καταλαλιάς και της κατακρίσεως.

Αλλά διά τούτο πάλιν δεν παύω ημέραν και νύχτα να εύχωμαι τους Πατέρας και να λέγω: Συνέχεια

Ἐνθυμήσου τες ὑποσχέσεις σου….Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής (2/11/1897 – 28/8/1959)

  Ενθυμήσου τες υποσχέσεις σου, όταν ανεχώρεις του κόσμου και όταν εφόρεις το άγιον Σχήμα.

Τες εξεπλήρωσες ή τες χρεωστείς;

Τες ενθυμείσαι η τες ελησμόνησες;

Τι λέγει η συνείδησίς σου; Συνέχεια

Τό δογματικό ὑπόβαθρο τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς καί διδασκαλίας τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστή

 

  ΤΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 
ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗ*
Καθηγητή Δημητρίου Τσελεγγίδη | Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

Εισαγωγικά
Ευθύς εξαρχής θα πρέπει να υπενθυμήσουμε, ότι τα κείμενα του γέροντα Ιωσήφ απευθύνονται σε πιστούς, που είναι συνειδητά ενταγμένοι στην Εκκλησία, και επομένως είναι δεδομένη μυστηριακή ζωή τους.
Από τη μελέτη των κειμένων του γέροντα Ιωσήφ προκύπτει σαφώς, ότι η ασκητική ζωή και διδασκαλία του Αθωνίτη Ησυχαστή είναι θεμελιωμένη στη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Κύρια χαρακτηριστικά της διδασκαλίας του είναι, ότι αυτή εναρμονίζεται απόλυτα με το Ορθόδοξο δόγμα και ότι αναδύεται μέσα από την προσωπική βιωματική εμπειρία του. Ο ίδιος εμφανίζεται ως άριστος διδάσκαλος και καθοδηγητής της εν Χριστώ ασκητικής ζωής ως «εν πείρα και πράξει διδάκτορας»1, ο οποίος έμαθε εμπειρικώς και βιωματικώς, αφού «έπαθε» θεοπρεπώς τα θεία, οπότε και αναδείχθηκε αληθινά θεοδίδακτος2. Ο λόγος του έχει αποδεικτικό χαρακτήρα3 και ταυτίζεται με το φρόνημα των διαχρονικώς «φερομένων υπό του Αγίου Πνεύματος»4. Επ’ αυτού είναι διαφωτιστική και η μαρτυρία του ίδιου, ότι τα κείμενά του γράφονταν μετά από πολύωρη νοερά προσευχή5. Συνέχεια

Ὁ πειράζων παντοῦ καί δέν ἡσυχάζει ποτέ…-Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής (2/11/1897 – 28/8/1959)

Είδον ότι έτσι θέλει ο Κύριος· με θλίψεις και βάσανα ζητεί να μας σώση.

Είναι κάτι κρυπτόν και άγνωστον εις ημάς, αλλά θέλημα του Κυρίου.

Αδιάφορον ότι δεν το αρέσομεν…

  http://www.diakonima.gr

«Τό δέ φῶς ἐκεῖνο δέν ἦταν τό φυσικό πού δίνει ὁ ἥλιος…» – Μακαριστός γέρων Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιώτης καί Ἡσυχαστής

«Είναι καλύτερα να σου ευχηθώ να το αισθανθείς μάλλον, παρά να μάθεις το πώς γίνεται σαν ξερή γνώση. όμως, αφού επιμένεις, άκουσε : Καθόμουν εδώ στο παράθυρο μου γονατιστός, στα κουρέλια μου, κι΄ έλεγα την ευχή. Σε μια στιγμή, όπως κρατούσα το νου μου στην ενέργεια της ευχής, όπου η Θεία Χάρις ενεργεί με τον Θείο φωτισμό της, αυξήθηκε περισσότερο το φως και ο νους μου άρχισε να πλατύνεται και περισσεύει τόσο, που όλο έγιναν φωτεινά πλέον και έβλεπα όλη την πλευρά του τόπου μας. Από τα Κατουνάκια ως τα μοναστήρια κάτω…. Μέχρι την Δάφνη ! καθώς και πίσω μου και τίποτα δεν μου ήταν αφανές ή άγνωστο. Το δε φως εκείνο δεν ήταν όπως το φυσικό που δίνει ο ήλιος ή το τεχνητό που κάνουν οι άνθρωποι, αλλά ήταν φως εξαίσιο, λευκό, άυλο, που δεν είναι μόνον απ΄ έξω, καθώς τούτο το φυσικό, που επιτρέπει στους έχοντας όραση να βλέπουν εξωτερικά. Συνέχεια