Γέροντας Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής: «Ὁ νοῦς βλέπει τό σκότος τῆς ψυχῆς»

98b0d5899b170cd2bfd8f4e8ee6be365_L Ο Γέρων Ιωσήφ είδε όλο το βάθος του παλαιού ανθρώπου και με πολύ κόπο και προσευχή καθάρισε τον εαυτόν του και όλη η ζωή του είναι ένα παράδειγμα μιμήσεως, για κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για τη σωτηρία της ψυχής του.

Παραπονείται μάλιστα, ότι δεν φροντίζουμε για το εσωτερικό της ψυχής και γράφει:

«Η σημερινή κατάστασις των πολλών περιωρίσθη εις ένα τύπον εξωτερικόν. Πέραν τούτου δεν υπάρχει φροντίδα και μέριμνα διά το εσωτερικόν της ψυχής, όπου συνίσταται το παν· όπου ενώνεται ο υλικός με τον άυλον, ο άνθρωπος με τον Θεόν, κατά το εγχωρούν εις την χωματώδη μας φύσιν. Τούτο είναι το πολύ ωραίον και το πάνυ καλόν. Άλλα πάντες το αποφεύγομεν. Πάντες τα νώτα στρέφομεν. Καθότι απαιτείται αγών». Συνέχεια

ρήματα Ζωῆς: Πῶς εἶναι ἡ θεία Χάρις

Η θεία Χάρις είναι γλυκιά, ειρηνική, ταπεινή, ήσυχη, καθαρτική, φωτιστική, χαροποιός και δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι είναι η θεία Χάρις.

 Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής 

 http://www.pemptousia.gr/rimata_zois/rimata-zois-pos-ine-i-thia-charis/

Καὶ μὲ τὰ κομποσχοίνια σώζονται οἱ κολασμένοι!

Τὸ ὅραμα μὲ τὴν διατροφὴ ζώντων – κεκοιμημένων 

Ἡ δύναμη τοῦ κομποσχοινιοῦ
 
Κάποτε ἕνας ἀδελφός, ὅταν βρισκόμασταν στὴν Ν. Σκήτη, περιέπεσε σ’ ἕνα ἀμφίβολο λογισμό: «Προσευχόμαστε, ἀγρυπνοῦμε…, ὡραία αὐτά. Ὅμως κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο βοηθοῦμε καὶ τοὺς ἄλλους ἢ μόνον τὸν ἑαυτό μας;». Ἐνῶ ἑτοιμαζόταν νὰ ἐξομολογηθεῖ αὐτὸν τὸν λογισμὸ στὸν Γέροντα, τὸν πρόλαβε ὁ δεύτερος καὶ μὲ πρόσωπο ποὺ φαινόταν βαθιὰ συγκινημένο, λέγει στὸν ἀδελφό. Ἀπόψε παιδί μου, ὁ Θεός μού ἔδειξε τὸ ἕξης φοβερὸ θέαμα: Ἐνῶ προσευχόμουν, γιὰ μία στιγμή μοῦ φάνηκε ὅτι βρισκόμουν σὲ μία πολὺ μεγάλη τράπεζα. 
Στεκόμουν μπροστὰ σὲ μία πόρτα ποὺ ἔμοιαζε σὰν τὴν ὡραία πύλη τῆς ἐκκλησίας. Μέσα ἐκεῖ σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο, ἀμέτρητα πλήθη περίμεναν σειρά. Ἐγὼ ἔμοιαζα σὰν ἀρχισιτοποιός. Μέσα σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο διέκρινα καὶ σας νὰ βρίσκεστε κοντά μου. Κόβατε κάτι μεγάλα σὰν πρόσφορα καὶ μοῦ τὰ φέρνατε. Ὁ ἄλλος κόσμος περνοῦσε σὲ δύο σειρές, στὴν μία οἱ ζωντανοί, στὴν ἄλλη οἱ πεθαμένοι. Τοὺς μοίραζα ὅλους ἀπὸ μία μερίδα εὐλογία καὶ φεύγανε ὅλοι χαρούμενοι. Διέκρινα μέσα πάρα πολλοὺς γνωστούς μου, ὅσους εἶχα γραμμένους, ζωντανοὺς – πεθαμένους, στὸ μνημονοχάρτι. Συνέχεια

«Περί ἐξομολογήσεως» , μέρος γ΄ τελευταῖο

 Geron-Iosif-Isihasthis

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

  Ἐκεῖ στήν Μικρά Ἁγία Ἄννα εἴχαμε μόνιμη ἔλλειψι νεροῦ. Οὔτε νά μαγειρέψουμε δέν εἴχαμε καμιά φορά. Ἔτσι, κάθε λίγο καί λιγάκι, μοῦ ἔλεγε ὁ Γέροντας:

Ἄντε, κούτσικο, νά φέρῃς νερό.

Γιά νερό τότε πήγαινα πάνω στόν πατέα Γεράσιμο τόν Μικραγιαννανίτη, τόν Ὑμνογράφο. Αὐτός τότε ἦταν περίπου 45 ἐτῶν. Πολύ προσεκτικός μοναχός, εὐλεβέστατος καί πολύ καλόκαρδος, πραγματικό στολίδι τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί ζοῦσε μέ συνέπεια τήν ἀσκητική ζωή. Γεννήθηκε στήν Βόρειο Ἤπειρο τό 1903 καί στό Ἅγιον Ὄρος ἦρθε τό 1922 σέ ἡλικία 19 ἐτῶν. Ζοῦσε στήν καλύβη τοῦ Τιμίου Προδρόμου στήν Μικρά Ἁγία Ἄννα. Τοῦ εἶχε δοθῆ ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα τῆς ὑμνογραφίας καί τά ἔργα του ἀπαρτίζουν δεκάδες χειρογράφους τόμους. Τότε εἶχε ἤδη στό Ἅγιον Ὄρος 25 ἔτη. Συνέχεια

«Περί ἐξομολογήσεως» μέρος β΄

Geron-Iosif-Isihasthis

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Θυμάμαι μιά πολύ χαρακτηριστική περίπτωσι.

Μία μέρα, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἦταν ὁ παπα-Ἐφραίμ ἀπό τά Κατουνάκια νά μᾶς λειτουργήσῃ. Καί μοῦ ἔδωσε ἐντολή ὁ Γέροντας νά τοῦ μαγειρέψω ἕνα καλο φαγάκι, ἐπειδή ὁ παπα-Ἐφραίμ ἦταν πολύ φιλάσθενος, καί στά πρόθυρα σχεδόν τῆς φυματιώσεως.

Ἔσπευσα στήν ὑπακοή καί ἐκεῖ πού τοῦ μαγείρευα, ὁ Γέροντας στεκόταν πάνω ἀπό τό κεφάλι μου καί μοῦ ἔλεγε:

Δέν ξέρεις νά μαγειρεύῃς τρομάρα νά σοῦ ᾿ρθῃ. Ἔτσι μαγειρεύει ὁ κόσμος καί θές νά τό φάῃ ὁ παπᾶς;

Μόλις τελείωσα, ἦρθε στό τσαρδάκι πού εἶχαμε γιά μαγειρεῖο καί μοῦ λέει: Συνέχεια

«Περί ἐξομολογήσεως» μέρος α΄

 Geron-Iosif-Isihasthis

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

 “Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Εἴχαμε τήν νουθεσία ἀπό τόν Γέροντα νά εἴμεθα ἀπέναντι στόν Θεό καί στόν ἴδιο εἰλικρινεῖς, ὑπό τήν ἔννοια τῆς καθαρᾶς ἐξομολογήσεως. Ἔτσι πέρασε ἡ ζωή μας κοντά του. Προσπαθοῦσα ἀπό πλευρᾶς μου νά εἶμαι ἐντελῶς ξεκάθαρος στά μάτια του καί νά μήν τοῦ κρύβω οὔτε τόν ἐλάχιστο λογισμό μου. Θά τό ἔνοιωθα σάν πνευματική μοιχεία, ἐάν κρατοῦσα κάτι μέσα μου κρυφό.

Οἱ λογισμοί ἔπρεπε νά εἶναι ἐντελῶς καθαροί. Τό πῶς πάω στήν ἀγρυπνία, τό πῶς πάω στούς λογισμούς, στήν συναναστροφή μέ τούς πατέρες, στήν ἐργασία, νά εἶναι τά πάντα γνωστά στόν Γέροντα. Διότι, σκέφτηκα: «ἐάν δέν βάλω καλή ἀρχή ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑποταγῆς μου, κατά τήν συμβουλη τοῦ Γέροντος, δέν θά ἔχω καί καλό τέλος».

Αὐτό μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντος, τό ἔκανα, μέ ἀποτέλεσμα νά νοιώθω πολλή χαρά, πολλή ψυχική ἐλάφρωσι καί νά βλέπω μέ τά σωματικά μου μάτια τόσο καθαρά, πού δέν ἤξερα τί μοῦ συνέβαινε, γιατί δέν εἶχα πεῖρα. Καί εἶπα στόν Γέροντα: Συνέχεια

«Τό προορατικό καί διορατικό του χάρισμα» μέρος β΄ τελευταῖο

 Geron-Iosif-Isihasthis

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Ἐνεργοῦσε μόνο μετά ἀπό πληροφορία ὁ Γέροντας, ποτέ δέν ἐπιχειροῦσε κάτι χωρίς προηγουμένως νά κάνῃ προσευχή. Καί γι᾿ αὐτό μποροῦσε νά πῇ: «Ἐγώ πᾶν ὅ,τι πράττω, ἐν γνώσει καί μέ φόβο Θεοῦ τό ποιῶ».

Καμιά φορά τόν ρωτούσαμε γιά κάτι, πού εἴχαμε τήν πρόθεσι νά κάνουμε στό μέλλον, κι᾿ ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε ὅτι θά μᾶς ἔλεγε τήν ἑπομένη, γιά νά μπορέσῃ νά προσευχηθῇ πρῶτα.

Κάποτε μᾶς εἶπε ἀποβραδύς:

Παιδιά, ἑτοιμασθῆτε καί τό πρωΐ, χαράματα, πάρτε τούς ντορβάδες σας καί πᾶτε στό τάδε μέρος νά φορτώσετε ξύλα. Τό πρωΐ, ἐνῶ εἴχαμε ἑτοιμασθῆ, μᾶς εἶπε:

Δέν θά πᾶτε.

Μά, Γέροντα, δέν εἴπατε ὅτι θά πᾶμε;

Δέν ἔχω πληροφορία. Συνέχεια

«Τό προορατικό καί διορατικό του χάρισμα» μέρος α΄

 Geron-Iosif-Isihasthis

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ἦταν πολύ πεπεισμένος. Ὅταν τόν ἐπισκεπτόμασταν κατά τίς νύχτες γιά ἐξομολόγησι, πολλές φορές ἔπαιρνε αὐτός τήν πρωτοβουλία καί μᾶς ἐξηγοῦσε λεπτομερῶς τό πρόβλημά μας καί τήν λύσι του, προτοῦ νά τοῦ περιγράψουμε τί μᾶς ἀπασχολοῦσε! Δηλαδή, γνώριζε τήν ἐσωτερική μας κατάστασι καί μᾶς ἐξηγοῦσε σέ τί ὀφείλεται καί πῶς πρέπει νά τήν ἀντιμετωπίσουμε, εἴτε πρόκειται γιά λογισμούς εἴτε γιά πάθη εἴτε γιά ἐνέργειες τῆς Χάριτος.

Δέν εἶχε ἀνάγκη νά ἐρωτήσῃ γιά νά ἀναλύσῃ τά προβλήματα καί ν᾿ ἀπαντήσῃ. Μέ μία ἁπλῆ ματιά διάβαζε τούς λογισμούς μας. Διότι ἀφ᾿ ἑνός μέν εἶχε τεράστια ἀσκητική ἐμπειρία, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ εἶχε τήν Χάρι τῆς διοράσεως.

Θαυμάζαμε πῶς ἤξερε τόν ἐσωτερικό μας κόσμο τόσο καλά, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δυσκολευόμασταν νά τόν περιγράψουμε! Ὡς τόσον ὅμως, συνήθως δέν φανέρωνε ξεκάθαρα ὅτι διάβαζε τούς λογισμούς μας. Φυσικά ἐμεῖς δέν τοῦ κρύβαμε τίποτα, ἀλλά καί νά θέλαμε, ἄλλωστε, νά τοῦ κρύψουμε κάτι, δέν μπορούσαμε, διότι μᾶς τό ἔλεγε ἐκεῖνος.

Μέ τά ἴδια μας τά μάτια εἴδαμε πολλά περιστατικά τοῦ διορατικοῦ χαρίσματός του. Συνέχεια

«Ἡ Ὑπακοή» μέρος δ΄ τελευταῖο

Geron-Iosif-Isihasthis

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

Γέροντάς μου Ἰωσήφ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης” 

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ὅτανἤμουνἀρχάριος, εἶχα ἕναν ἐγωϊσμό πάνω ἀπό τό κεφάλι μου. Νόμιζα ὅτι κάτι ἤμουν! ἐπειδή σάν παιδί ζοῦσα ζωή προσεκτική καί εἶχα μητέρα ἀσκήτρια. Ὁ κόσμος, πού δέν ξέρει νά ἐκτιμᾶ τήν πραγματική πνευματική κατάστασι, ἔλεγε πάρα πολλά ἐπαινετικά λόγια καί μέ θεωροῦσε ἁγιασμένο παιδί κι᾿ ἐγώ φούσκωνα τόσο πολύ, πού νόμιζα ὅτι εἶχα φθάσει μέχρι τρίτου οὐρανοῦ. Οἱ ἔπαινοι μοῦ ἔκαναν κακό χωρίς νά τό καταλαβαίνω. Κόλλησα τό μικρόβιο καί δηλητηριάσθηκα ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί τήν κενοδοξία.

Ὅμως οἱ διόπτρες τοῦ Γέροντος, πού ἤξεραν καλά νά βλέπουν τά πράγματα ὅπως ἔχουν, εἴδαν τί θεριό ὑπῆρχε μέσα μου καί βάλθηκε νά τό σκοτώσῃ! Πῆρε λοιπόν, τό μαχαίρι τῆς πειθαρχίας κι᾿ ἀρχισε νά ἀνοίγῃ τόν δρόμο τῆς ταπεινώσεως. Ὅλος σχεδόν ὁ χρόνος τῆς ὑποταγῆς μου δέν ἦταν τίποτε ἄλλο παρά μία σκέτη παιδεία. Ἔπεσα σέ καθηγητή, σέ ἐπιστήμονα. Μέ ψυχολόγησε πέρα ὥς πέρα καί ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα ἄρχισε τήν θεραπεία τῆς ψυχῆς μου. Καί δέν μέ ἄφηνε σέ χλωρό κλαρί!

 Μέ ἔλεγχε συνέχεια, μέ μάλωνε, μέ ταπείνωνε. Ἤξερε ὅτι μόνον οἱ ὀνειδισμοί καί οἱ ὕβρεις ὠφελοῦν πνευματικά, διότι ἔτσι κερδίζει κανείς στεφάνους, ὅταν ὑπομένῃ καί ὁ ἐγωϊσμός καί ἡ κενοδοξία πνίγονται. Μέ σφυροκοποῦσε παντοιοτρόπως, γιά νά μοῦ βγάλῃ τήν σκουριά πού εἶχα μέσα μου. Χάριτι Θεοῦ δέν ἄνοιξα ποτέ τό στόμα μου νά πῶ:   Συνέχεια

«Ἡ Ὑπακοή» μέρος γ΄

 Geron-Iosif-Isihasthis

 Γέροντς Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης

«Πραγματική ὑπακοή, μᾶς δίδασκε ὁ Γέροντας, δέν λογίζεται νά ἐκτελῇς τήν ἐντολή μόνον ἐξωτερικά καί τυπικά. Πραγματική ὑπακοή σημαίνει νά ἐκπαιδεύσῃς τόν ἑαυτό σου νά πιστεύῃ καί νά φρονῆ ὅπως πιστεύει καί φρονεῖ ὁ Γέροντάς σου. Ἀλήθεια, ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπακοῆς; Μήπως δέν εἶναι νά διδαχτοῦμε τά τῆς πνευματικῆς ζωῆς; Ἄν ὁ μαθητής δέν πιστεύη τόν διδάσκαλό του, τότε ποιό τό ὄφελος;»

Κρατώντας, λοιπόν, αὐτή τήν διδασκαλία, προσπάθησα ταπεινά καί ἁπλά νά τόν ἀκολουθήσω στίς σκέψεις του, στό τί πιστεύει, στό τί φρονεῖ, νά τόν ἀκολουθήσω, ὅσο μοῦ ἦταν δυνατόν. Πίστευα ὅτι τά λόγια του εἶναι χρυσός καί διαμάντια. Κράτησα πολύ ἁγνά τίς συμβουλές του. Καί εἶπα μέσα μου: Συνέχεια