1)“Ὁ Θεός δέν μᾶς ἐγκαταλείπει”, 2)“Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό εἶναι κόλαση”

“Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει” 

“Στην κατάσταση πού είναι σήμερα οι άνθρωποι, ό,τι τους λέει ο λογισμός κάνουν. Άλλοι είναι με χάπια, άλλοι παίρνουν ναρκωτικά… Κάθε τόσο τρεις – τέσσερις ξεκινούν να κάνουν μια καινούρια θρησκεία. Ανάλογα, λίγα γίνονται, εγκλήματα, δυστυχήματα κ.λ.π. Βοηθάει ο Θεός. Ήρθε ένας στο Καλύβι και μου λέει: “Έχεις καμμιά κιθάρα;” Πίνει χασίς, έχει όρεξη να μιλάη – δεν σε ρωτάει αν έχης εσύ όρεξη – θέλει και μια κιθάρα!! Άλλοι βαρέθηκαν την ζωή τους και θέλουν να αυτοκτονήσουν ή να κάνουν κανένα κακό, για να γίνει σαματάς. Δεν είναι ότι τους περνάει αυτό σαν βλάσφημος λογισμός και τον διώχνουν. Βαρέθηκαν την ζωή τους και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Μου είπε ένας: “Θέλω να με γράψουν οι εφημερίδες ότι είμαι ήρωας”. Οι άλλοι χρησιμοποιούν μερικούς τέτοιους και κάνουν την δουλειά τους. Πάλι καλά, ανάλογα, λίγα γίνονται.

Το καλό είναι πού δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δυό Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνουν πού ζη ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό παιδί, όταν αρχίζη να περπατάη. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.

Πού θα ήταν ο κόσμος, αν δεν βοηθούσαν!… Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνει χάπια και είναι σε μια κατάσταση… Άλλος μεθυσμένος, άλλος απογοητευμένος, άλλος ζαλισμένος, άλλος από τους πόνους ξενυχτισμένος.

Όλοι αυτοί βλέπεις να οδηγούν αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, να κάνουν επικίνδυνες δουλειές, να χειρίζωνται επικίνδυνα μηχανήματα. Είναι όλοι αυτοί σε κατάσταση να οδηγούν; Μπορούσε να είχε σακατευθή ο κόσμος. Πώς μας φυλάει ο Θεός και δεν το καταλαβαίνουμε!

Continue reading

Μιμήσου τόν Πρόδρομο

  Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος (†)

Ποιος μπορεί να μιμηθεί και ομοιάσει με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Βαπτιστή τού Κυρίου μας; Αυτόν που από μικρό παιδάκι εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι του και ήλθε στην έρημο του Ιορδάνη, για να ζήσει την υπερφυσική ζωή, την ισάγγελη ζωή τού ερημίτη;
Τριάντα χρόνια έζησε ο Ιωάννης στην έρημο. Άρτο δεν έφαγε. Ακρίδες και άγριο μέλι ήταν η τροφή του. Όταν έλιωσαν τα παιδικά του ρούχα έγδαρε μια ψόφια καμήλα και ντύθηκε το δέρμα της. Άνθρωπος δεν τον είδε τριάντα ολόκληρα χρόνια. Άνθρωπο δεν είδε. Μόνος συνομιλούσε και ζούσε μαζί με τον μόνο Θεό.
Τη νύχτα τον διαπερνούσε το ψύχος και την ημέρα τον κατέκαιε ο καυτερός ήλιος των περιοχών εκείνων. Ακούρευτος, ανυπόδητος, μαυρειδερός, αποσαρκωμένος, έμοιαζε με άγριο θηρίο. Κατά τη σωματική διάπλαση ήταν υψηλός, υψηλότατος με ακτινοβόλο βλέμμα και βροντερή απότομη φωνή.
Τρεις είναι οι παντελώς παρθένοι και αμόλυντοι: η Μητέρα του Θεού, η Αειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία, ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και ο σημειούμενος Ιωάννης ο Βαπτιστής. Continue reading

Ἡ πιό ἀγαπημένη μου βόλτα εἶναι στό κοιμητήριο!

   Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

 Ο περίπατος στο κοιμητήριο.

Η ζωή μας μοιάζει με πορεία. Τίποτε το μόνιμο δεν έχει. Όλα περνούν, όλα φεύγουν!
Το ίδιο προσπερνούμε και τα δυσάρεστα και τα ευχάριστα. Πουθενά δεν σταματούμε.
Να γιατί μου αρέσει αυτό εδώ το μέρος, το κοιμητήριο!
 
Από όλα τα μέρη μας αυτό εδώ το αγαπώ πιο πολύ.
 
Γι’ αυτό και το επισκέπτομαι συχνά. Όχι μόνο σαν έχουμε Θεία Λειτουργία. Όχι! Και άλλες ημέρες, μόνος, συχνάζω εδώ.
Πολλές φορές έρχομαι από την πόλη και σταματώ εδώ στο κοιμητήριο. Χωρίς κανέναν συντροφιά. Μέσα στην ερημιά, καταμεσής στους τάφους!
 
Κάθομαι μέσα στην ερημιά, έχω μπροστά μου τους τάφους και σκέπτομαι… Continue reading

Μία μόνον εἶναι ἡ προσευχή!

  Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ

Νὰ ξέρουμε ὅμως ἐμεῖς, οἱ εὐσεβεῖς, ὅτι ὅσο βρισκόμαστε στὴν ἁμαρτία, δηλαδὴ στὴν παράβαση τῶν θείων ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη καὶ ἂν διαβάζουμε ὅλες τὶς προσευχὲς τῶν ὁσίων, τὰ τροπάρια, τὰ κοντάκια καὶ τοὺς κανόνες κάθε μέρα καὶ κάθε ὥρα, δὲν θὰ καταφέρουμε μὲ αὐτὸ τίποτα. Ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Χριστός, σὰν μὲ μομφὴ καὶ παράπονο, λέγει σέ μᾶς: Continue reading

Μή δίδετε τόπον τῷ διαβόλῳ_Ἐφ. 4, 27_Ἁγ. Ἱουστίνου Πόποβιτς

Ἐν πυρί βαπτίζει, τελευταίῳ Χριστός_Τροπάριον στ΄ ὠδῆς Θεοφανείων

Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας

Ὅτι πρέπει νά ἐπιδιώκουμε τίς συναναστροφές τῶν ἐνάρετων ἀνθρώπων_Εὐεργετινός_τόμ. Α΄_ὑπόθ. ΙΗ΄

Γεννηθείς ἀρρεύστως, ἐκ Θεοῦ_Τροπάριον στ΄ ὠδῆς Θεοφανείων

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: Περί ἐξυπνάδας καί πονηρίας


Όταν ο άνθρωπος δεν τροχίζη το μυαλό με το Θείο, αλλά το τροχίζη με την πονηριά, παραδίνει τον εαυτό του στον διάβολο. Καλύτερα να το είχε χάσει το μυαλό, για να έχη ελαφρυντικά την ημέρα της Κρίσεως.

– Γέροντα, διαφέρει η απλότητα από την πονηριά;

– Ναι, όσο η αλεπού από το τσακάλι. Το τσακάλι, αν δη κάτι και το θέλη, με λεβεντιά θα πάη να το πάρη. Ενώ η αλεπού θα κάνη πονηριές και μετά θα πάη να το πάρη.

– Μπορεί, Γέροντα, να θεωρή κανείς την πονηριά για εξυπνάδα; Continue reading