Ἡ προσοχή στήν προσευχή (Ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)

 Η προσευχή χρειάζεται την αδιαχώριστη παρουσία και συνεργασία της προσοχής. Με την προσοχή η προσευχή γίνεται η αναφαίρετη περιουσία του προσευχομένου προσώπου. Με την προσοχή φέρνει άφθονους καρπούς, χωρίς την προσοχή κάνει αγκάθια και τριβόλια.

Οι καρποί της προσευχής περιλαμβάνουν φωτισμό του πνεύματος, συντριβή της καρδιάς, εγρήγορση της ψυχής με την ζωή του Πνεύματος. Τα αγκάθια είναι σημάδι του θανάτου της ψυχής και της φαρισαϊκής αυτοπεποίθησης που πηγάζει από την σκληρότητα της καρδιάς που ικανοποιείται και ενθουσιάζεται με την ποσότητα των προσευχών της και τον χρόνο που σπαταλά για να λέει τις προσευχές.

Η αναπόσπαστη προσοχή που διατηρεί την προσευχή εντελώς ελεύθερη από περισπασμούς και από άσχετες σκέψεις και εικόνες είναι ένα δώρο της χάρης του Θεού. Συνέχεια

Ὑπέρ φωτισμοῦ

  

Ὑπέρ φωτισμοῦ …..

Ανάψτε ένα κερί για τα παιδιά που δηλητηριάζονται από τίς  καταστροφικές ιδεολογίες και θρησκείες τών γονιών τους,  που από την γέννησή τους αισθάνονται την εγκατάλειψη,  που τους κάνουν να νοιώθουν παρείσακτοι και βάρος.

Ανάψτε ένα κερί για αυτά τα παιδιά που, επειδή θέλουν να δείξουν ότι υπάρχουν, πέφτουν εύκολα θύματα στα τσιράκια αυτού τού αιώνα τού απατεώνα. Συνέχεια

Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων ἑρμηνεύει μέ ἁπλότητα, ἀλλά καί βαθύτητα, τό «Πάτερ ἡμῶν…»

 

 Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων (Δ΄ αἰ.), σέ μιά ἀπό τίς μυσταγωγικές του Κατηχήσεις, ἑρμηνεύει μέ ἁπλότητα, ἀλλά καί βαθύτητα, τό «Πάτερ ἡμῶν…», βοηθώντας μας νά τό κατανοήσωμε καλύτερα.

Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι παρεκάλεσαν τόν Χριστό: «Κύριε, δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι, καθώς Ἰωάννης ἐδίδαξε τούς μαθητάς αὐτοῦ» (Λουκ. ια΄, 1). Τότε ὁ Κύριος τούς παρέδωσε τήν Κυριακή προσευχή (Ματθ. στ΄, 9-13).
Πάτερ ἡμῶν
Ἡ πρώτη λέξι, πόσο εἶναι γλυκειά! Μέχρι τώρα δέν τολμούσαμε νά στρέψωμε τό βλέμμα πρός τόν οὐρανό. Χαμηλώναμε τά μάτια στήν γῆ καί, ξαφνικά, δεχθήκαμε τήν χάρι τοῦ Χριστοῦ κι ὅλα τά ἁμαρτήματά μας συγχωρέθηκαν. Ἀπό πονηροί δοῦλοι, πού ἤμασταν, ἐγίναμε καλοί «υἱοί». Μήν ὑπερηφανευώμεθα, ὅμως,γιά τήν δική μας προσπάθεια, ἀλλά γιά τήν χάρι τοῦ Χριστοῦ. «Χάριτί ἐστε σεσωσμένοι», λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. β΄,5). 

Τό νά ὁμολογήσωμε τήν χάρι δέν εἶναι οἴησι, δέν εἶναι ἔπαρσι, ἀλλά πίστι. Τό νά διακηρύξωμε αὐτό πού ἐλάβαμε δέν εἶναι ὑπερηφάνεια, ἀλλά ἀφοσίωσι.Ἄς ὑψώσωμε τά μάτια πρός τόν Πατέρα, πού μᾶς ἀναγέννησε μέ τό λουτρό τοῦ Βαπτίσματος, πρός τόν Πατέρα, πού μᾶς «ἐξηγόρασε» μέ τόν Υἱό Του κι ἄς ποῦμε: «Πάτερ ἡμῶν». Συνέχεια

Ἡ χάρη τῆς προσευχῆς φέρνει τό νοῦ σέ ἐπαφή μέ τό Θεό (Ἅγ. Μάξιμος ὁ Ὀμολογητής)

Η συνεχής προσευχή χωρίζει το νου απ’ όλα τα νοήματα και έτσι τον εμφανίζει γυμνό από περισπασμούς ενώπιον του Θεού· διότι τα νοήματα προκαλούνται από διάφορα πράγματα. Τα δε πράγματα είναι άλλα αισθητά και άλλα νοητά. Εφ’ όσον λοιπόν ο νους διακινείται μέσα στην περιοχή των πραγμάτων αυτών, αυτά συλλαμβάνει και αυτά τα νοήματα περιφέρει. Η δε χάρη της προσευχής φέρνει τον νου σε επαφή με το Θεό. Αφού δε τον ενώσει με το Θεό, τον χωρίζει απ’ όλα τα νοήματα· τότε ο νους γυμνός πλέον επικοινωνεί μαζί Του και γίνεται θεοειδής. Αφού δε γίνει θεοειδής, ζητεί από το Θεό τα πρέποντα κι έτσι δεν σφάλλει ποτέ στα αιτήματά του, διότι πάντοτε η παράκλησή του πραγματοποιείται από το Θεό. Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος μας διατάσσει: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε…», για να πετύχουμε με την διαρκή συνάφεια του νου μας με το Θεό, σιγά-σιγά την αποκοπή του από κάθε προσκόλληση στα υλικά. Συνέχεια

Ἡ σιωπὴ τοῦ Γέροντα

Γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει στὸν πόλεμο αὐτό, προσέφευγε στὴ χρήση τῶν χαρισμάτων του, ποὺ γέμιζαν τὴν ψυχὴ τῶν ἐπισκεπτῶν μὲ ἔκπληξη καὶ δέος. Μερικὲς φορὲς ἱκανοποιοῦσε, μὲ τρόπο θαυματουργικό, αἰτήματα τῶν προσκυνητῶν, ἀλλὰ ποτὲ χωρὶς βαθύτερη πνευματικὴ ἀναφορά. Δὲν ἀπέβλεπε νὰ γίνει προσωρινὰ ἀρεστός, ἀλλὰ μονίμως χρήσιμος. Καὶ ὄντως, θὰ ἀδικοῦσε τοὺς προσκυνητές, ἂν περιοριζόταν στὸ νὰ τοὺς λύσει τὰ πρόσκαιρα προβλήματά τους, κρατώντας γι’ αὐτοὺς κλειστὴ τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου, ὅπου δὲν ὑπάρχουν πλέον προβλήματα. Ὅταν ὅμως ἔβλεπε, ὅτι δὲν ὑπάρχουν δυνατότητες γι’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἀναφορὰ στὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἐξαιτίας ἐγωιστικῶν ἀντιστάσεων, δὲ χρησιμοποιοῦσε τὰ χαρίσματά του, γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνει τὴ θέση τῶν ἐπισκεπτῶν μὲ δωρεές, ποὺ τοὺς προσφέρθηκαν καὶ τὶς ἄφησαν ἀναξιοποίητες. Περίμενε νὰ καμφθοῦν οἱ ἀντιστάσεις. Συνέχεια

«Μόνη, τόν ἀχώρητον Θεόν, ἀστενοχωρήτως ἐν μήτρᾳ ἐκυοφόρησας…»

 

 Θεοτοκίον.  

Μόνη, τόν ἀχώρητον Θεόν, ἀστενοχωρήτως ἐν μήτρᾳ ἐκυοφόρησας, ἄνθρωπον γενόμενον, δι᾿ ἀγαθότητα, Παναγία Θεόνυμφε· διό δυσωπῶ σε, τῶν στενοχωρούντων με, παθῶν ἀπάλλαξον· ὅπως τήν στενήν καί εὐθεῖαν, τρίβον διοδεύσας προφθάσω, τήν ἐπί ζωήν Παρθένε φέρουσαν.

 

Τό ὅραμα τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ γέροντας Τιμόθεος Τζαννής ὁ πνευματικός.

    Ο Γέροντας, βέβαια, νουθετούσε, καθοδηγούσε, δίδασκε, δι’ έργων και λόγων το ποίμνιό του. Όμως εκεί, πού έδινε το βάρος ήταν η προσευχή,

Προσευχόταν πολύ κι εμπόνως για την κάθε ψυχή. Έτσι δια της προσευχής πολλές φορές του αποκάλυπτε ο Θεός τά κρύφια των καρδιών και την πνευματική κατάσταση της κάθε ψυχής• οπότε, πάμπολλες φορές έμπαινε εκείνος μπροστά στον πνευματικό πόλεμο, για να γλιτώσει τά παιδιά του απ’ τά νύχια του διαβόλου. Ξεσπούσε πάνω του όλη η μανία του εχθρού, για  να προστατέψει τά πνευματικά του παιδιά.
Κατά τα πρώτα χρόνια της μοναχικής τους ζωής, μερικές αδελφές λόγω  απειρίας και του μεγάλου ενθουσιασμού, έφταναν πολλές φορές σέ ασκητικές πράξεις ακραίες. Συνέχεια

«Νά μή μισοῦμε τόν ἁμαρτωλό, διότι ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι»

 

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι. 

Και αν παρακινείσαι εναντίον του από ζήλο Θεού, να κλάψεις για τον αμαρτωλό και να μην τον μισήσεις, αλλά να μισήσεις τις αμαρτίες του. 

Να προσευχηθείς για αυτόν, για να μοιάσεις με το Χριστό ο οποίος δεν αγανακτούσε εναντίον των αμαρτωλών αλλά προσηύχετο δι’ αυτούς. 

Γιατί λοιπόν να μισήσουμε και να αποστραφούμε εκείνον που εξηπατήθη και γελάστηκε από τον κοινόν μας εχθρό; Συνέχεια