ρήματα Ζωῆς: Ἡ ἀναπνοή τοῦ πνεύματος

Η εγκάρδια προσευχή είναι η αναπνοή και η ζωή του πνεύματος. Με την εγκάρδια προσευχή το πνεύμα μένει «εν τω Θεώ», ενώνεται μαζί του. Με την ένωση αυτή αποκτά την πλήρη ζωτικότητά του.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος 

http://www.pemptousia.gr/rimata_zois/rimata-zois-i-anapnoi-tou-pnevmatos/

Κυριακή τῶν Ἁγίων πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Ὁμιλία περί προσευχῆς (ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

Τί διδασκόμαστε από την προσευχή του Ιησού;
- Μεγάλο το χρέος των ανθρώπων να δοξάζουν τον Θεόν.
- Έναν άρχοντα ούτε όποτε θέλει κανείς, ούτε ο οποιοσδήποτε μπορεί να πλησιάσει. Τον ίδιον τον Θεόν – διά της προσευχής – ο άνθρωπος πλησιάζει όταν θέλει και ζητεί ότι θέλει. Και Αυτός υπόσχεται να δώσει τα ζητούμενα! Πολλές φορές ζητούμε αυτό που μας βλάπτει, αλλά λαμβάνουμε εκείνο που μας συμφέρει.
Συνέχεια

Nα προσευχόμαστε αδιάκοπα…

Nα προσευχόμαστε αδιάκοπα. Να Τον ικετεύουμε Όχι μόνο για μας, αλλά και γι’ αυτούς πού δεν Του προσεύχονται…

 https://agathan.wordpress.com

 

Φίλος τῶν ἀγγέλων. Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

 

Ένα πρωινό, κινήσαμε γιά νά λειτουγηθοῦμε στό ναό τοῦ ἁγίου Νικολάου, πού  βρίσκεται δίπλα στό παλάτι τῆς Ἀφθονίας, καθώς τό λένε.
Φτάσαμε πρίν ἀρχίσει ἡ ἀκολουθία. Μά ὁ δίκαιος ἄρχισε ἀμέσως νά προσεύχεται στόν Κύριο, τραβηγμένος σέ μιά ἄκρη.  Γρήγορα βυθίστηκε στή μυστική θεωρία. (Ἐδῶ ἄς σημειώσω πώς, ὅταν προσευχόταν καί δέν ἔβλεπε ὁλοφάνερα τόν Κύριο, θεωροῦσε τήν προσευχή του χαμένο χρόνο).
Μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα τόν ἄκουσα νά συζητάει μέ κάποιον.  Παραξενεύτηκα, γιατί ἤξερα πώς δέν ἦταν ἀκόμα κανένας στήν ἐκκλησία.
Σέ μιά στιγμή σταμάτησε τή συνομιλία, καί μετά ἀπό λίγο κάθισε συλλογισμένος στό στασίδι του. Ἤθελα νά τόν ρωτήσω μέ ποιόν μιλοῦσε, μά στό μεταξύ ἄρχισε ἡ θεία λειτουργία.

Τήν ὥρα πού τό ἐκκλησίασμα ἔψαλλε, ὁ ὅσιος ἦταν ὄρθιος, μέ τό βλέμμα του καρφωμένο ἐπίμονα στό ἅγιο θυσιαστήριο. Ἔλαμπε ἀπό εὐφροσύνη καί ἱλαρότητα. Ἡ ὄψη του εἶχε ἀλλοιωθεῖ. Τό πρόσωπό του ἦταν λαμπερό καί ρόδινο σάν φρέσκο τριαντάφυλλο. Συνέχεια

Εὐχή στό κτίσμα ἤ στόν Κτίστη ;

  Γιατὶ νὰ κάνεις μιὰ εὐχὴ σ’ ἕνα ἀστέρι,  τὴ στιγμὴ, ποὺ μπορεῖς νὰ προσευχηθεῖς σ’ Αὐτὸν,  ποὺ τὸ δημιούργησε ;

https://agathan.wordpress.com/2015/03/13/29864/

Ἔτσι ὁ σατανάς φέρνει σύγχυση στήν Προσευχή

 DSC01067

Στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» ασκήτευε ό Γέροντας Αγάπιος Μοναχός με τη συνοδεία του, το Μοναχό Πηγάσιο, πού περνούσαν πολύ φτωχικά και στερημένα.

Κατά το έτος 1935 – 6, ό υποτακτικός Πηγάσιος, θύμισε στον Γέροντα του Αγάπιο, πώς καλά θα ήταν, άμα τελειώσει την άλλη μέρα το πρωί ή προσευχή της Ακολουθίας, να γυρίσει με ένα γράμμα, της Κυριάρχου Μονής Μεγίστης Λαύρας, πού το λένε «Απανταχούσα» στα άλλα Καλύβια της Σκήτης για να μαζέψει ελεημοσύνες και οικονομική ενίσχυση να μπορέσουν να διορθώσουν το Καλύβι τους πού ήταν ερειπωμένο.

Ό Γέρο – Αγάπιος βρήκε καλή τη γνώμη του υποτακτικού του, κι ετοιμάστηκε να φύγει, αφού τελείωσε ή Ακολουθία του Όρθρου. Ό αδελφός Πηγάσιος θα συνέχιζε την προσευχή, με την ανάγνωση των Ωρών, των Τυπικών, της Παρακλήσεως και λοιπής Ακολουθίας αφού τελείωσε την πρώτη, τρίτη και έκτη Ώρα, ό αδελφός Πηγάσιος του φάνηκε πώς κινιόταν μια σκιά μέσα στο ιερό, ή οποία πολλές φορές κοιτούσε προς το αναλόγιο. Πρόσεξε λίγο και του φάνηκε πώς ήταν ό Γέροντας του, προς τον όποιο είπε ό Πηγάσιος: Συνέχεια

Μεγάλη δέηση. Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

Όταν γύρισε στό κελλί του –βρισκόταν ἐκεῖ κοντά, στήν περιοχή τῶν μεγάρων τῆς Ὑπατίας, ὅπου ἀργότερα ἔγινε κοινόβιο -ἦταν δακρυσμένος κι ἀναστέναζε μέ θλίψη.
-Τί συμβαίνει, πάτερ; Τί ἔχεις; Τόν ρώτησα λιγάκι ἀνήσυχος.
-Ἄχ, παιδί μου! … Φεύγοντας ἀπό τήν ἐκκλησία, εἶδα ἕναν ἄνθρωπο νά χτυπάχει ἄσπλαχνα τό ζῶο του. Τόσο ἄγρια τό χτύπησε, πού βόγγηξε, τό δύστυχο, παραπονεμένα, βαρυγγωμώντας ἐνάντια στόν ἀνελέητο κύριό του. Καί θρήνησα… Γιατί ἄν μᾶς καταδικάζουν τώρα ἀκόμα καί τ’ ἄλογα ζῶα, τί θά κάνουμε, οἱ ταλαίπωροι, τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, πού θά δώσουμε λόγο γιά κάθε πράξη μας; Θ’ ἀκούσουμε τότε: ‟Δέν ἔδειξες ἔλεος, καί δέν θά ἐλεηθεῖς!’’…. Ἄχ!….
Ἀποσύρθηκε κατόπιν στό βάθος τοῦ κελλιοῦ του, στράφηκε στ’ ἀνατολικά κι ἔκανε μιά θερμή ἱκεσία στό Θεό, μέ τά χέρια ὑψωμένα στόν οὐρανό: Συνέχεια

«Ἡ χριστοειδής καρδία τοῦ κόσμου»

  CHRIST_10-web

Ἰουστίνος Πόποβιτς

Καὶ δῶ σὲ μᾶς δουλεύουν σκληρὰ μὰ δουλεύουν δίχως προσευχή. Καὶ σὲ μᾶς ὑπάρχει σκέψη μὰ σκέψη δίχως προσευχή. Φαίνεται πῶς ὅλοι, συνειδητά καὶ ἀσυνείδητα, πασχίζουν νὰ ἀλλάξουν τὴν ἀπὸ Χριστοῦ δοσμένη οἰκονομία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, νὰ τὴν φτιάξουν κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση δική τους. Στὴν θέση τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ ν’ ἀποτυπώσουν τὴν δική τους εἰκόνα, νὰ καταλάβουν τὸ μέρος τῆς εἱκόνος. Ὅλα αὐτὰ ὅμως, λίγο ἤ πολύ, ἀγγίζουν τὰ ὅρια τῆς ἀνταρσίας: ἀπέρριψαν τὸν ἀπὸ Χριστοῦ ὁρισμένο οἰκονόμο, τὴν προσευχή, ἀπὸ τὸν οἶκο τῆς προσευχῆς καὶ νευρικὰ εἰσήγαγαν τοὺς νομικούς καὶ συνταγματικούς καὶ τοὺς ἐπιστημο-φιλοσοφικοὺς οἰκονόμους, αὐτοὺς τοὺς στερημένους ἀπὸ χάρη καὶ προσευχή. Συνέχεια

Προσευχές

Όταν φεύγουμε από το σπίτι για την εργασία μας

Γνώρισόν μοι,Κύρε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου.
Όταν θυμιάζουμε το σπίτι

Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου· έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή, εισάκουσόν μου Κύριε.

Όταν ανάβουμε κανδήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας Συνέχεια

«Ποιοί καί πότε πρέπει νά προτιμοῦν τήν ὑπηρεσία ἀπό τήν προσευχή»

Φωτο:Κώστα Μπαλάφα ΥΠΌΘΕΣΗ Θ΄ (9)

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

Ὁ Κύριος μας, γνωρίζοντας ὅτι ὅλα ὀχυρώνονται μέ τήν προσευχή, λέει: «Μή μεριμνήσετε τί θά φᾶτε ἤ τί θά πιεῖτε ἤ τί θά ντυθεῖτε, ἀλλά νά ζητᾶτε πρῶτα τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καί ὅλα αὐτά θά ἀκολουθήσουν»1. Καί μᾶλλον μέ τά λόγια αὐτά ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ σέ μεγαλύτερη πίστη. Γιατί, ποιός ἄνθρωπος πού θά ἀποβάλει τή μέριμνα γιά τά πρόσκαιρα καί θά ἐλευθερωθεῖ ἀπό τίς ἀνάγκες δέν θά πιστέψει ὅσα λέει ὁ Κύριος σχετικά μέ τά αἰώνια ἀγαθά; Αὐτό φανέρωνε καί ἐκεῖνος λέγοντας: «Ὁ πιστός στά μικρά θά εἶναι πιστός καί στά μεγάλα»2. Καί σέ τοῦτο ὅμως ἔδειξε σ᾿ ἐμᾶς τή φιλανθωπία του. Γνωρίζοντας δηλαδή ὅτι εἶναι ἀπαραίτητα ἡ ἡμερήσια ἐπιμέλεια τοῦ σώματος, δέν ἀπέκλεισε τήν καθημερινή φροντίδα, ἀλλά μᾶς παραχώρησε τό σήμερα καί, ὡς Θεός πού εἶναι, προστάζει νά μή μεριμνοῦμε γιά τό αὔριο3. Γιατί δέν εἶναι δυνατόν, ἔχοντας σῶμα καί ὄντας ἄνθρωποι, νά μή λογαριάσουμε καθόλου τίς ἀνάγκες τοῦ σώματος. Τό νά περιοριστοῦν τά πολλά σέ λίγα, μέ τήν προσευχή καί τήν ἐγκράτεια, εἶναι κάτι πού γίνεται· τό νά μή λογαριαστοῦν ὅμως καθόλου, εἶναι ἀδύνατο. Συνέχεια