Προσευχή πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. (Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ)

jan259

Εσένα, που υπερέχεις των ασωμάτων θείων τάξεων με την ασύγκριτη αγνότητα, εσένα ικετεύω, πολυύμνητη, να εξαγνίσεις την αισχρή ψυχή μου από τις άνομες σκέψεις, που γεννιούνται εντός μου εξαιτίας της μακρόχρονης ροπής προς τις σαρκικές επιθυμίες. Επιθυμίες που ο πονηρός δαίμονας δεν σταματά να σπέρνει, ταράσσοντας, μολύνοντας και διασπώντας την διάνοιά μου με αισχρές και πονηρές σκέψεις, επειδή φθονεί την σωτηρία της ψυχής μου.
Γι’ αυτό, σε ικετεύω, Παναγία, μην με περιφρονείς, καθώς βυθίζομαι ελεεινά σε αυτόν τον βρωμερό βούρκο, αλλά καθάρισέ με από αυτήν την δυσοσμία με το ευωδιαστό μύρο των δεήσεών Σου και διάλυσε με το γλυκύτατο φώς της θείας αγάπης Σου όλο το σκοτάδι της ψυχής μου. Με το χαλινάρι του αγνού φόβου, που πάντοτε υπάρχει μέσα μου, συγκράτησε στον αιώνα την κίνηση της μαινομένης σάρκας, για να μπορέσω να ικετεύω πάντοτε με καθαρή καρδιά τον Σωτήρα μου, ο οποίος είναι πάναγνος κατά την φύση Του, και να ζητήσω την συγχώρεση για όλες τις ανομίες, με τις οποίες Τον εξόργισα ζώντας σαν άλογο κτήνος και διαπράττοντας κάθε άνομη πράξη. Συνέχεια

Ἐμεῖς καί …Ἐκεῖνος ( Γέροντας Ζωσιμάς τῆς Σιβηρίας )

 

 Πώς να προσευχόμαστε στον Εσταυρωμένο Κύριο μας….Να , μόλις Τον πλησιάσαμε , Εκείνος μας καλωσόρισε με τα χέρια απλωμένα , ανοίγοντας θαρρείς την αγκαλιά Του , για να μας δεχθεί . ‘Εκλινε την κεφαλήν Του , για να μας ακούσει . Έκλεισε τα μάτια Του , για να μην βλέπει τις αμαρτίες μας . Κάρφωσε τα πόδια Του , για να μην απομακρυνθεί από την αναξιότητά μας . Άνοιξε με την λόγχη την θύρα της καρδιάς Του , για να ξεχύσει πλούσια το έλεος και την ευσπλαχνία Του επάνω μας. Να συλλογίζεσαι την απεριόριστη Αγάπη Του , που τον κάρφωσε στον Σταυρό . Συνέχεια

Καρδιακή πίστη καί προσευχή (Ἁγ.Ἰωάννου Κροστάνδης)

  Αγίου Iωάννη της Kροστάνδης
 Εάν επιθυμείς να σου δώσει ο Θεός γρήγορα καρδιακή πίστη στην προσευχή, αγωνίσου με όλη την καρδιά σου να μιλάς και να κάνεις το κάθε τι ειλικρινώς και ουδέποτε να είσαι ψεύτικος στις δοσοληψίες σου με τους άλλους ανθρώπους. Εάν είσαι ευθύς και αληθινός με τους άλλους, τότε ο Θεός θα σου δώσει αμέσως αληθινή πίστη.
 Αυτός που δεν είναι τίμιος στις δοσοληψίες με τους άλλους ανθρώπους, ο Θεός δεν τον δέχεται εύκολα, όταν προσεύχεται. Τον κάνει να αισθανθεί ότι είναι ανειλικρινής με τους άλλους και γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι τελείως ειλικρινής με το Θεό. Συνέχεια

Τά ἐμπόδια τῆς Προσευχῆς καί ἡ κατανίκησή τους!

    

Το να προσεύχεται κανείς και να αφοσιώνεται στο έργο της προσευχής είναι αγώνισμα.
Πρόκειται για έναν κοπιώδη αγώνα. Όπως αναφέρει και ο γέροντας Σωφρόνιος…
…“ενίοτε η προσευχή ρέει μέσα μας σαν ισχυρός ποταμός και άλλοτε ή καρδιά μας αποβαίνει αποξηραμένη”. Ό αγωνιζόμενος στο άθλημα της προσευχής χριστιανός έχει να αντιμετωπίσει ένα πλήθος εμποδίων, τα όποια ορθώνονται εμπρός του εξαιτίας του αόρατου πολέμου του διαβόλου, αλλά κι εξαιτίας της αμαρτωλότητάς του. Τα εμπόδια αυτά θα μπορούσαμε να τα αναφέρουμε ως εξής:
Η φυσική οκνηρία:

Πρόκειται για την κούραση και τον κόπο της καθημερινής μας ζωής. Συντετριμμένος ο άνθρωπος από την καθημερινή βιοπάλη, αδυνατεί να αφιερώσει χρόνο προς συγκέντρωση και προσευχή, γιατί, λέγει στον εαυτό του, η κούραση δεν του επιτρέπει την συγκέντρωση του νοός στο ταμείον του. Ο όσιος Παλάμων, ο γέροντας του οσίου Παχωμίου, όταν έβλεπε πώς ο νεαρός υποτακτικός του νύσταζε τη νύκτα πού προσευχόταν, τον έπαιρνε κι ανέβαιναν πάνω στο γειτονικό αμμόλοφο. Κρατούσε ο καθένας τους ένα ζεμπίλι και κουβαλούσαν άμμο από το ένα μέρος στο άλλο. Τον συνήθιζε έτσι ν’ αντιστέκεται στον ύπνο και να γίνεται πιο πρόθυμος στην προσευχή. Συνέχεια

Προσευχή καί μνησικακία…………Ἱερομόναχου Γρηγορίου Ἁγιορείτου

«Αν η καρδιά μας τρέφει κάποια αντιπάθεια για οποιονδήποτε άνθρωπο, η προσευχή μας δεν είναι ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Η προσευχή του ανθρώπου που δεν συγχωρεί μένει άκαρπη, χωρίς καθόλου ωφέλεια. Ένας μεγάλος εργάτης της προσευχής, ο αββάς Ισαάκ, γράφει πολύ παραστατικά: «Αυτός που προσεύχεται και μνησικακεί, μοιάζει με εκείνον που σπέρνει στην θάλασσα και περιμένει να θερίση». Η προσευχή, λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «είναι καιρός συγχωρήσεως και στεναγμού, όχι οργής. Είναι καιρός δακρύων και όχι θυμού, καιρός κατανύξεως και όχι αγανάκτησης».
Μερικές φορές το αίσθημα της αντιπάθειας και της μνησικακίας γι’ αυτόν πού μάς έβλαψε είναι καλά κρυμμένο μέσα στην καρδιά μας. Νομίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτε με τον αδελφό, απλά δεν θέλουμε νά έχουμε καμία σχέση μαζί του. Το κριτήριο με το όποιο θά εξετάσουμε τον εαυτό μας αναφέρει ο γέροντας Παίσιος: Συνέχεια

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ (Ἁγίου Νείλου τοῦ Ἀσκητοῦ)

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ εἶναι τὸ ἀνέβασμα τοῦ νοῦ στὸ Θεό. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἐργασία πνευματική, ποὺ ἁρμόζει στὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ περισσότερο ἀπ’ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀσχολία.

Ἡ προσευχὴ γεννιέται ἀπὸ τὴν πραότητα καὶ τὴν ἀοργησία• φέρνει στὴν ψυχὴ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐχαριστία• προφυλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ λύπη καὶ τὴν ἀθυμία.

Ὅπως τὸ ψωμὶ εἶναι τροφὴ τοῦ σώματος καὶ ἡ ἀρετὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς, ἔτσι καὶ τοῦ νοῦ τροφὴ εἶναι ἡ πνευματικὴ προσευχή.
Ὅπως ἡ ὅραση εἶναι ἀνώτερη ἀπ’ ὅλες τὶς αἰσθήσεις, ἔτσι καὶ ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ θεία καὶ ἱερὴ ἀπ’ ὅλες τὶς ἀρετές. Συνέχεια

Πῶς ἔσωσε τόν Γέροντά του, ὁ γνωστός Ἁγιορείτης Χατζηγιώργης μέ τήν προσευχή του

345244-Optimized-xatzigeor Ο Χατζηγιώργης επαρουσίαζε ως δόκιμος ποικίλα χαρίσματα. Η Χάρις του Θεού τον είχε επισκεφθεί εις πρώϊμον ηλικίαν. Κάποτε, ενώ προσηύχοντο όλοι εις την καλύβην των, ποιούντες τον «κανόνα» των, ξημερώματα, εν καιρώ χειμώνος, ήκουσεν την φωνήν του Γέροντός του να λέγει:

«Καλογέρια μου σώστε με». Έτρεξε και το είπε εις τον μεγαλύτερον παραδελφόν του, αλλά εκείνος, δυστυχώς, τον εμάλλωσε:

-Άντε πήγαινε, πλανεμένε, κάνε τον κανόνα σου. Και μη δίνεις σημασία… Συνέχεια

Ἡ πρόφασις: Ὄχι τά λόγια ἀλλά τά ἔργα σώζουν

Ίσως όμως κάποιος από τους πιο ράθυμους και από αυτούς που δεν θέλουν να προσεύχωνται με θέρμη και ζήλο, θα μπορούσε να ισχυρισθή ότι ο Θεός είπε αυτά τα λόγια ,δηλαδή∙ Δεν θα εισέλθη στη βασιλεία εκείνος που με αποκαλεί Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που εφαρμόζει το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα μου” ( Ματθ. 7,21 ).  Εάν όμως εγώ έκρινα σωστό ότι για τη σωτηρία μας θα ήταν αρκετή μόνον η προσευχή, εύλογα θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήση τα παραπάνω λόγια∙ επειδή όμως πιστεύω ότι η προσευχή είναι το κεφάλαιο των αγαθών και το θεμέλιο και η ρίζα της πνευματικής ζωής, κανείς ας μη χρησιμοποιήση τα λόγια εκείνα ως πρόφασι της ραθυμίας. Συνέχεια

Δέν μιλᾶ τό στόμα ἀλλά προσεύχεται ἡ καρδιά

    (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

  1. Ο Φαραώ στρατοπέδευσε πί­σω τους με πολλά άρματα και ιππι­κό. Και μόλις είδαν τα στρατεύματα οι Ισραηλίτες φοβήθηκαν. Ήρθαν λοιπόν στην ακρογιαλιά και είπε ο Θεός στο Μωυσή: «Γιατί μου φωνά­ζεις;». Αλλά ο Μωυσής δεν έλεγε τίποτε. Ο Θεός όμως, που γνώριζε τις ενδόμυχες σκέψεις και την καρ­διά του Μωυσή, είναι σαν να του έλεγε: Είμαι Θεός και δεν ακούω μόνον εκείνα που λες με το στόμα, αλλά γνωρίζω και όσα έχεις στην καρδιά σου, για να μάθεις ότι η αξία της προσευχής δεν συνίσταται στη δυνατή φωνή, αλλά στη διάθε­ση. «Γιατί μου φωνάζεις;». Γιατί τα χείλη του δεν μιλούσαν βέβαια, αλλά η καρδιά του φώναζε. Ο Θεός δηλαδή ζητά προσευχή που προέρ­χεται από αγαθή διάθεση και όχι δυνατή κραυγή. «Γιατί μου φωνά­ζεις;». Άπλωσε το ραβδί, που κρα­τάς στο χέρι σου, πάνω από το νερό της θάλασσας και πέρασε συ και όλοι οι Ισραηλίτες. Συνέχεια

«Ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας» μέρος β΄

Συνοδικό Μήνυμα της Εκκλησίας της Εσθονίας για το Άγιον Πάσχα

Τί σημαίνει νά ὑψώσουμε τίς καρδιές μας; Στή γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μας τί εἶναι “καρδιά”; Εἶναι τό φυσικό κέντρο τῆς ὀργανικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Συγχρόνως ὅμως εἶναι καί τό κέντρο τῆς ὑπάρξεώς μας, μέσα στό ὁποῖο γίνεται ἡ κοινωνία καί ἡ ἕνωσις μας μέ τόν Πανάγιο Θεό. Εἶναι δηλαδή ὁ πνευματικός ἐκεῖνος χῶρος, ὅπου ἀναπτύσσεται ὅλη ἡ πνευματική ζωή καί μέσα στόν ὁποῖο ἐνεργεῖ ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τῆς τρισηλίου Θεότητος.

Ἀκόμα καί στούς χριστιανούς ἡ ὕπαρξις αὐτῆς τῆς καρδιᾶς – ὅπως πνευματικά ἀναλύεται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας – εἶναι τελείως ἄγνωστη! Αὐτό ὀφείλεται σέ πολλούς λόγους: Πρῶτα – πρῶτα φταῖνε τά πάθη μας ( ὁ σκοτισμός τοῦ νοῦ). Φταίει ἡ ἄγνοια τῆς ἁγίας Γραφῆς, τῶν Δογμάτων τῆς πίστεώς μας καί ὅλης τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Συνέχεια