Ἡ εὐχή καί τό Ἅγιον Πνεῦμα.Γέρων Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής

  Η διδασκαλία του παππού μας Ιωσήφ και του Γέ­ροντος μας Εφραίμ, αποτελεί συνέχεια της διδασκα­λίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Η πείρα του Γέροντος μας Εφραίμ εις την νοεράν προσευχήν, όπως μας την παρέδωσεν, αποτελεί συνέχεια όλης της νηπτικής ασκητικής παραδόσεως.

Λέγει ο Γέροντας Εφραίμ: «Η καρδία του ανθρώπου είναι το κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδίαν. Εάν η καρδία του ανθρώπου καθαρισθή, τότε βλέπομεν τον Θεόν. Ο Θεός είναι αθεώρητος· ο Θεός είναι Πνεύμα. Δύναται όμως να βασιλεύση εις την καρδίαν του ανθρώπου, όταν γίνη αυτή καθαρόν δοχείον. Συνέχεια

Πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων.Πότε ἔχουν ἰσχύ

 

    Τι σημαίνει “θυμήθηκε ο Θεός τον Αβραάμ;”. Εννοεί την παράκλησι που έκανε λέγοντας ∙ “Να μην καταστρέψης τον δίκαιο μαζί με τον ασεβή”. Θα μπορούσε όμως να πη κανείς ∙ ο δίκαιος σώθηκε με την παράκλησι του πατριάρχου και όχι με την αρετή του. Ναι∙ σώθηκε και με την παράκλησι του πατριάρχου. Διότι όταν κάνουμε εμείς ό,τι μπορούμε, τότε και η προσευχή των δικαίων μας ωφελεί πάρα πολύ. Όταν όμως εμείς οι ίδιοι είμαστε οκνηροί και στηρίζουμε τις ελπίδες της σωτηρίας μας μόνο σ’ εκείνους, τότε δεν μπορούμε να κερδίσουμε τίποτε.  Όχι επειδή οι δίκαιοι είναι ανίσχυροι, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι προδίδουμε τους εαυτούς μας με τη ραθυμία μας. Συνέχεια

Τό θαῦμα τῆς προσευχῆς τῶν θλιμμένων καί ταπεινῶν

«Ο Κύριος, δεν ευαρεστείται με την προσευχή των υπερηφάνων. Όταν όμως θλίβεται η ψυχή του ταπεινού ανθρώπου, ο Κύριος πάντα την εισακούει.

Ένας γέρος ασκητής, που ζούσε στις πλαγιές του όρους Άθω, είδε ότι οι προσευχές των μοναχών ανέβαιναν στους ουρανούς· και εγώ δεν εκπλήττομαι γι’ αυτό. Ο ίδιος γέροντας, όταν ήταν μικρός και έβλεπε την στεναχώρια του πατέρα του για την ανομβρία που απειλούσε να καταστρέψει την συγκομιδή, απομακρύνθηκε στο βάθος του κήπου και προσευχήθηκε:
‘‘Κύριε, Εσύ είσαι Ελεήμων, Εσύ μας δημιούργησες, Εσύ μας τρέφεις και μας ενδύεις όλους. Βλέπεις, Κύριε, πώς στενοχωριέται ο πατέρας μου για την ανομβρία. Ρίξε τώρα βροχή στην γη!’’. Συνέχεια

Ἡ πνευματική κατάσταση τῶν Ποιμένων ἐπηρρεάζει τό ποίμνιό τους. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

  https://fdathanasiou.files.wordpress.com/2012/05/ioannkronshtadtskiy.jpg

 Ἡ πνευματική κατάσταση τῶν Ποιμένων
ἐπηρρεάζει τό ποίμνιό τους.
Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης
Ποτέ ἄς μήν ξεχνᾶμε, ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἕνα σῶμα καί ὅτι πρέπει ὁ ἕνας νά κεντρίζη τόν ἄλλο πρός τήν ἀγάπη καί τά καλά ἔργα. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς οἱ ποιμένες ὀφείλουμε νά ἔχουμε ὑπ’ ὄψι μας αὐτό καί νά τό ἐφαρμόζουμε. Ναί, πρέπει νά ἔχουμε ὑπ’ ὄψι μας, ὅτι, ἄν ἡ δική μας ψυχή εἶναι εἰρηνική, ἄν ἐμεῖς πρῶτοι εἴμαστε στερεοί στήν  πίστι καί τήν εὐσέβεια, τότε καί τό ποίμνιό μας θά εἶναι πιό στερεωμένο, πιό εἰρηνικό, θά ἔχη πιό ἁγνή ζωή. Ἄν ἡ κεφαλή εἶναι φωτεινή, θά εἶναι καί τά μέλη φωτεινά. Ἄν ὄμως οἱ ψυχές μας εἶναι σκοτεινιασμένες ἀπό τά πάθη, ἡ σκιά θά πέση καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στο ποίμνιό μας. Συνέχεια

Ἐξομολόγησις πιστοῦ – Ἁγίου Νεκταρίου

agiatriada

Εξομολόγησις πιστού
Θεός εμοί δόξα και πλούτος και καύχημα.
Θεός το γλυκύτατον και ήδιστον υπέρ παν πράγμα.
Θεός το μελέτημα και εντρύφημα.
Θεού πνοής η ψυχή μου δημιούργημα.
Θεού πλάσμα το σώμα μου.
Θεού ειμί όλως εικών.
Θεού θεία χάριτι γένος.
Θεόθεν μοι το είναι, το κινείσθαι· θεόθεν το φθέγγεσθαι έλαβον.
Θεώ καθ’ εκάστην το πνέυμα παρατίθημι.
Θεώ τας ευχάς μου, όσαι ώραι, προσάγω. Συνέχεια

Προσευχή μετάνοιας Ἁγ. Γρηγορίου Θεολόγου

Αμαρτήσαμε, Κύριε, ανομήσαμε, ασεβήσαμε.
Λησμονήσαμε τις εντολές σου και πορευθήκαμε σύμφωνα με τη δική μας πονηρή σκέψη.

Συμπεριφερθήκαμε ανάξια προς την κλήση μας και προς το Ευαγγέλιο του Χριστού σου.
Περιφρονήσαμε τη θεία Του συγκατάβαση και τα άγια παθήματά Του, που για χάρη μας υπέμεινε.

Ντροπιαστήκαμε μπροστά στον αγαπητό σου Υιό. Κλήρος και λαός απομακρυνθήκαμε από κοντά σου και όλοι βρισκόμαστε μακριά από Σένα. Όλοι παρεκτραπήκαμε, ναι, όλοι, και γίναμε ανάξιοι. Κανένας μας, μα ούτε ένας δεν εφαρμόζει δικαιοσύνη και δεν αποφασίζει δίκαια. Συνέχεια

Προσευχόταν γονατιστός στό δάσος καί τόν τσίμπησε σκορπιός, ἀλλά δέν διέκοψε τήν προσευχή του.Μακαριστός Γέρων Παϊσιος

Είναι αδύνατον να μιλήσει κανείς για την προσευχή του Γέροντος, διότι οι πνευματικές του πορείες είναι αθεώρητες και ανέκφραστες…….

Είπε κάποτε σε νέο Μοναχό : «Εγώ στην ηλικία σου είχα κάθε βράδυ πανηγύρι», εννοώντας τη νυχτερινή του προσευχή που είναι «εργασία τρυφής». Συνέχεια

Ποτέ νά μή χορταίνεις ἐπικαλούμενος τόν Ἰησοῦ!

   Με άλλο τρόπο δεν μπορεί ο άνθρωπος να φυλάξει την πρώτη και μεγάλη εντολή, δηλαδή το «να αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη τη ψυχή σου και με όλη τη δύναμή σου και με όλη τη διάνοιά σου», καθώς μας προστάξει ο Κύριος (Λουκ. 3, 27), παρά με το μέσον της νοεράς προσευχής.

 Νοερά και καρδιακή προσευχή, κατά τους Αγίους Πατέρες που ονομάζονται Νηπτικοί, είναι κυρίως το να συμμαζεύει ο άνθρωπος το νου του μέσα στην καρδιά του, και χωρίς να λαλεί με το στόμα, αλλά μόνο με τον «ενδιάθετο λόγο», ο οποίος λαλείται μέσα στην καρδιά, να λέγει τη σύντομη αυτή και μονολόγιστη προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», κρατώντας και λίγο την αναπνοή. Συνέχεια

Ὑπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε…

Ἐπάκουσον τῆς οἰκτρᾶς μου δεήσεως καί μή καταισχύνῃς με ἀπό τῆς προσδοκίας μου, ἡ μετά Θεόν ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς. Τόν βρασμόν τῆς σαρκός μου κατάσβεσον.

Τόν ἐν τῇ ψυχῇ μου ἀγριώτατον· κλύδωνα κατεύνασον.

Τόν πικρόν θυμόν καταπράϋνον.

Τόν τύφον καί τήν ἀλαζονείαν τῆς ματαίας οἰήσεως ἐκ τοῦ νοός μου ἀφάνισον.

Τάς νυκτερινάς φαντασίας τῶν πονηρῶν πνευμάτων καί τάς μεθημερινάς τῶν ἀκαθάρων ἐννοιῶν προσβολάς ἐκ τῆς καρδίας μου μείωσον. Συνέχεια

Ἁγίου Nεκταρίου: Τό κύριο ἔργο τοῦ ἀνθρώπου

Tο κύριο έργο του ανθρώπου είναι η προσευχή. O άνθρωπος πλάστηκε για να υμνεί το Θεό. Aυτό είναι το έργο που του αρμόζει. Aυτό μόνο εξηγεί την πνευματική του υπόσταση. Aυτό μόνο δικαιώνει την εξέχουσα θέση του μέσα στη δημιουργία. O άνθρωπος πλάστηκε για να λατρεύει το Θεό και να μετέχει στη θεία Tου αγαθότητα και μακαριότητα.

Ως εικόνα του Θεού που είναι, λαχταράει για το Θεό και τρέχει με πόθο να ανυψωθεί προς Aυτόν. Mε την προσευχή και την υμνωδία ευφραίνεται. Tο πνεύμα του αγάλλεται και η καρδιά του σκιρτάει. Όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο η ψυχή του απογυμνώνεται από τις κοσμικές επιθυμίες και γεμίζει από τα ουράνια αγαθά. Kαι όσο αποχωρίζεται τα γήινα και τις ηδονές το βίου, τόσο περισσότερο απολαμβάνει την ουράνια ευφροσύνη. H δοκιμή και η πείρα μας επιβεβαιώνουν την αλήθεια αυτή. Συνέχεια